Η ΑΙ εικόνα σου: Ο σπασμένος καθρέφτης του καθρέφτη σου

Post2Post

Η συνεχής προβολή AI εξιδανικευμένων η έστω “πειραγμένων” εικόνων (AI-altered/avatar images) στα social media, κυρίως από γυναίκες, αποτελεί ένα σύγχρονο φαινόμενο που γεφυρώνει την τεχνολογία με την ψυχοπαθολογία και την κοινωνική πίεση. Δεν πρόκειται απλώς για μια «μόδα», αλλά για έναν εξελιγμένο μηχανισμό άμυνας απέναντι σε βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις.

1. Η Ψυχοπαθολογική Διάσταση του Φαινομένου

Η συστηματική αντικατάσταση της πραγματικής εικόνας με μια ψηφιακά «τέλεια» εκδοχή, μέσω και της AI, αγγίζει διάφορες ψυχικές περιοχές:

Δυσμορφική Διαταραχή Σώματος (Snapchat/AI Dysmorphia):

Ο όρος περιγράφει την κατάσταση όπου το άτομο αναπτύσσει εμμονή με υποτιθέμενα ελαττώματα στην εμφάνισή του. Η AI δεν φιλτράρει απλώς μια φωτογραφία· αναδομεί το πρόσωπο με βάση μαθηματικά πρότυπα συμμετρίας. Η συνεχής έκθεση σε αυτό το «τέλειο εγώ» κάνει το πραγματικό πρόσωπο στον καθρέφτη να μοιάζει «μη αποδεκτό» ή «προβληματικό».

Ναρκισσιστική Τροφοδοσία και ο «Ψευδής Εαυτός» (False Self):

Κατά τον ψυχαναλυτή Donald Winnicott, όταν το περιβάλλον απαιτεί κάτι που το άτομο νιώθει ότι δεν έχει, επιστρατεύεται ο Ψευδής Εαυτός για να προστατεύσει τον αληθινό. Η AI εικόνα είναι ο απόλυτος Ψευδής Εαυτός: λαμπερός, απρόσβλητος, πανέμορφος. Τα likes και τα σχόλια τρέφουν αυτό το προπέτασμα καπνού, αφήνοντας όμως τον αληθινό εαυτό συναισθηματικά πεινασμένο.

Γνωστική Ασυμφωνία (Cognitive Dissonance): Δημιουργείται ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον Πραγματικό Εαυτό (πώς είναι η γυναίκα το πρωί που ξυπνάει) και τον “Ιδανικό Εαυτό” (το AI avatar). Όσο μεγαλύτερο είναι το χάσμα, τόσο αυξάνεται το άγχος, η κατάθλιψη και η αίσθηση ανεπάρκειας.

2. Τι Φοβούνται Περισσότερο;

Πίσω από την ανάγκη για ψηφιακή τελειότητα δεν κρύβεται η ματαιοδοξία, αλλά ένας βαθύς, υπαρξιακός φόβος. Οι κυριότεροι φόβοι είναι:

Α. Ο Φόβος της Ορατής Γήρανσης και της Φθοράς (Χρονοφοβία)

Η κοινωνία ασκεί τεράστια πίεση στις γυναίκες να παραμείνουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Η AI «παγώνει» τον χρόνο, σβήνει ρυτίδες, χαλάρωση και ατέλειες. (Δες ως προς αυτό και το προηγούμενο σχετικο post σε αυτήν την μάντρα, που χτίζει ετσι την ανώνυμη εικόνα post2post)

Τι φοβούνται: Την απώλεια της νεότητας, η οποία κοινωνικά (λανθασμένα) είναι συνδεδεμένη με τη γυναικεία αξία, την ελκυστικότητα και τη χρησιμότητα. Φοβούνται ότι αν γεράσουν, θα γίνουν «αόρατες».

Β. Ο Φόβος της Απόρριψης και της Κοινωνικής Ανεπάρκειας

Τα social media λειτουργούν με όρους αγοράς (social marketplace). Η εμφάνιση έχει μετατραπεί σε «νόμισμα».

Τι φοβούνται: Ότι ο πραγματικός, ακατέργαστος εαυτός τους δεν είναι «αρκετός» για να αγαπηθεί ή να γίνει αποδεκτός. Φοβούνται την καθολική απόρριψη αν αποκαλυφθεί η αλήθεια τους.

Γ. Ο Φόβος της Έκθεσης και της Τρωτότητας (Vulnerability)

Η πραγματική εμφάνιση εμπεριέχει ατέλειες, κούραση, συναίσθημα — στοιχεία που δείχνουν ότι είμαστε άνθρωποι και άρα τρωτοί.

Τι φοβούνται:

Την κριτική και το «ξεγύμνωμα». Το AI avatar λειτουργεί ως μια ψηφιακή πανοπλία. Πίσω από αυτήν, κανείς δεν μπορεί να τις πληγώσει, να τις σχολιάσει αρνητικά ή να δει τις ανασφάλειές τους.

Δ. Ο Φόβος της Συνάντησης στην Πραγματική Ζωή (Offline Reality)

Αυτός είναι ίσως ο πιο πρακτικός και άμεσος φόβος που αναπτύσσεται.

Τι φοβούνται:

Τη στιγμή της απομυθοποίησης. Φοβούνται να βγουν ραντεβού, να πάνε σε κοινωνικές εκδηλώσεις ή να γνωρίσουν ανθρώπους από κοντά, επειδή τρέμουν την απογοήτευση στο βλέμμα του άλλου όταν συνειδητοποιήσει ότι η γυναίκα της οθόνης δεν ταυτίζεται με τη γυναίκα της πραγματικότητας.

Συμπέρασμα 1.

Η συνεχής χρήση AI ή πειραγμένων με ΑΙ φίλτρα εικόνων τους είναι μια κραυγή για επιβεβαίωση και ένας μηχανισμός αποφυγής του πόνου. Οι (κυρίως) γυναίκες αυτές, δεν φοβούνται την τεχνολογία· φοβούνται την ίδια την πραγματικότητα και το ενδεχόμενο να μην είναι αρεστές μέσα σε αυτήν.

Αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλά τα τμήματα marketing των ιδιοκτητών των πλατφορμών ΑΙ και εγκλωβίζουν τον/την ανυποψίαστο συνομιλητή σε έναν καθρέφτη όσων αυτοί θα ήθελαν να ακούσουν. Παγιδεύονται έτσι σε έναν φαύλο κύκλο: όσο περισσότερο προβάλλουν το τέλειο avatar τους, που το ενισχύει η ΑΙ τόσο περισσότερο ξενίζουν από το πραγματικό τους σώμα, εντείνοντας τον φόβο που προσπαθούσαν να ξορκίσουν.

Συμπέρασμα 2:

Σχεδόν καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν καταλαβαίνει τι αποκαλύπτει άθελά της η υπερβολική ανάγκη για ψηφιακή τελειότητα.

Ένας η μια έμπειρος/η παρατηρητής ανθρώπων συχνά βρίσκει πολύ πιο ελκυστικές τις τίμιες ρυτίδες και τις μικρές ατέλειες — γιατί μοιάζουν ανθρώπινες, όχι στημένες κατασκευές. Και βγάζει τα ανάλογα πραγματικά συμπεράσματα.

Πηγή: Social media