Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ ελ Σίσι δεν είναι και ο πιο δημοκρατικός αρχηγός κράτους στον κόσμο.Πάνω από 3.000 νεκρούς άφησε πίσω του το πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου 2013 όταν ο τότε στρατηγός αλ Σίσι ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση του φανατικού σουνίτη ισλαμιστή (κανείς δεν είναι τέλειος…) προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι.
Μετά, ο στρατιωτικός έβαλε το κοστούμι του πολιτικού. Η δε Αίγυπτος επανήλθε στον δρόμο της φιλοδυτικής «καχεκτικής δημοκρατίας» αλά αραβικά, αφού εκεί, γύρω απ’ τον ζωοδότη ποταμό Νείλο που και σήμερα τροφοδοτεί ένα κράτος 110 εκατομμυρίων κατοίκων, χτυπά η καρδιά του αραβικού κόσμου.
Γιατί όμως ο πρόεδρος αλ Σίσι έχει αλλεργία με την αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους; Γιατί ύψωσε τόσα εμπόδια στην διεθνιστική πρωτοβουλία «Global March to Gaza»; Τι τον ενοχλεί σε μια ειρηνική διαμαρτυρία ενάντια στον απάνθρωπο αποκλεισμό που έχουν επιβάλλει εδώ και τρεις μήνες οι Ισραηλινοί στη Λωρίδα της Γάζας, οδηγώντας 2,1 εκατομμύρια πολιορκημένους στο φάσμα της λιμοκτονίας ;
Με δεδομένα τα φιλοπαλαιστινιακά αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αιγυπτίων, κάποιος καλοπροαίρετος θα έλεγε ότι ο αλ Σίσι θα είχε κάθε λόγο να κεφαλαιοποιήσει προσωπικά την ενδοαραβική συμπαράσταση. Όμως ο πρώην καραβανάς αδιαφορεί για το χτίσιμο του πολιτικού του προφίλ. Ισχύς του δεν είναι οι δημοσκοπήσεις. Ισχύς του είναι η καταστολή, η προπαγάνδα, ο έλεγχος των μίντια, ο λαϊκισμός και η φαντασιακή σύνδεση με το κλέος της αρχαίας Αιγύπτου – το τελευταίο έχει προφανή αναλογία με τη νεότερη Ελλάδα και το «εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, όταν εσείς…».
Ο φαρισαϊσμός περισσεύει. Η ρητορική του προέδρου αλ Σίσι είναι δημοσίως φιλοπαλαιστινιακή και Αιγύπτιοι διπλωμάτες συμμετέχουν αποφασιστικά, σε παράλληλη επαφή με την Χαμάς, στις τετραμερείς συνομιλίες (ΗΠΑ,Ισραήλ, Αίγυπτος, Κατάρ) που διεξάγονται στο Κατάρ για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα.
Η αλλεργία του, όμως, προς τους διεθνιστές/ακτιβιστές της Πορείας στη Γάζα έχει βαθύτερα αίτια:
Πρώτον, την υποψία ότι στην πορεία θα εισχωρούσαν τζιχαντιστές, ακροαριστεροί, επαναστάτες κάθε ιδεολογικής αποχρώσεως και απάτριδες – εν ολίγοις «αναρχικά στοιχεία».
Δεύτερον, τον φόβο των ταραχών στο εσωτερικό. Ότι δηλαδή θα «παρασυρθεί» και θα ξεσηκωθεί ένα τμήμα της αιγυπτιακής κοινής γνώμης απαιτώντας να πράξει επιτέλους η κυβέρνηση του Καΐρου περισσότερα για τη δύσμοιρη Παλαιστίνη.
Τρίτον, τα μόνιμα αντανακλαστικά καταστολής του «άλλου». Όπου «άλλος» είναι όποιος δεν εκθειάζει και δεν υπηρετεί το καθεστώς: από τις επιχειρήσεις και την εκπαίδευση μέχρι την ψυχαγωγία και τον τουρισμό. Οι διαδηλώσεις στην Αίγυπτο υπόκεινται σε δρακόντειους περιορισμούς, με εκατοντάδες Αιγύπτιους να έχουν συλληφθεί από το 2023 για συμμετοχή σε φιλοπαλαιστινιακές πορείες στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια ή και για άλλες μορφές δημόσιας διαμαρτυρίας όπως οι εργασιακές διεκδικήσεις.
Τέταρτον, η σχέση με το εβραϊκό κράτος. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση εδώ και χρόνια καταπιέζει τους αντιφρονούντες και τους φιλελεύθερους (χωρίς το πρόθεμα –νεο…) μόλις η κριτική τους αγγίζει τους πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς του Καΐρου με το Τελ Αβίβ. Είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα και στις άλλες αραβικές χώρες που έχουν αναγνωρίσει διπλωματικά το Ισραήλ: Ιορδανία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (Η,Α,Ε.), Μπαχρέιν και Μαρόκο.
Εδώ, ας υπενθυμίσουμε την ύπαρξη του τριγώνου Κάιρο – Αθήνα – Τελ Αβίβ, στο οποίο η κυβέρνηση του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη υπερεπενδύει γεωστρατηγικά, λες και είναι φτιαγμένο από άθραυστο μέταλλο, με την (ψευδ)αίσθηση ότι η κόντρα Τουρκίας-Ισραήλ θα είναι παντοτινή.
Πέμπτον, για το καθεστώς του προέδρου αλ Σίσι είναι εφιαλτικό το ενδεχόμενο να πλημμυρίσει το αιγυπτιακό έδαφος με εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους πρόσφυγες, διωγμένους από τη Λωρίδα της Γάζας. Ανάλογο εφιάλτη «βλέπει» και ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας. Και οι δύο ηγέτες τρέμουν τα εξτρεμιστικά στοιχεία που πιστεύουν (όχι και τόσο άδικα) ότι θα μετακομίσουν στα εδάφη των χωρών τους μαζί με την ανθρωποθάλασσα των απελπισμένων.
Έκτον, η Πορεία των περίπου 2.000 αλληλέγγυων είχε ως προορισμό το πέρασμα της Ράφα. Δηλαδή την κλειστή σήμερα είσοδο από την Αίγυπτο προς τον νότο της Λωρίδας της Γάζας. Η Ράφα βρίσκεται στη Χερσόνησο του Σινά, παλαιό πεδίο μάχης με τζιχαντιστές, αυστηρότατα επιτηρούμενη ζώνη από τον αιγυπτιακό στρατό, όπου για να μπει κανείς χρειάζεται ειδική άδεια.
Όπως φάνηκε και με το φιάσκο της «προστασίας» της μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, όπου η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη υπέστη βαριά ιστορική ήττα, ο ισχυρός άνδρας του Καΐρου σχεδιάζει την μετατροπή της Χερσονήσου του Σινά σε διεθνές τουριστικό hot spot, με ανέγερση ξενοδοχείων, γήπεδα γκολφ, ντόπιους καμηλιέρηδες, ορειβασία μέχρι το σημείο (;) όπου «ο Μωυσής παρέλαβε τις 10 εντολές» και ξεναγήσεις στο ελληνορθόδοξο μοναστήρι-ντεκόρ. Γίνεται αυτό με ανέστιους Παλαιστίνιους να τριγυρνάνε ρακένδυτοι τινάζοντας στον αέρα τις συνθήκες για photo opportunity;
Και, έβδομον και προς το παρόν τελευταίο, με τίποτα δεν θα ήθελε ο αλ Σίσι να διαταράξει τις σχέσεις του με το Ισραήλ, άρα και με τις ΗΠΑ: τον υπ’ αριθμόν ένα διεθνή υποστηρικτή και πάροχο των οπλικών συστημάτων με τα οποία συντελείται η γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη άλλους, πάμπλουτους «φίλους» στην περιοχή: τους πετρελαιάδες της Σαουδικής Αραβίας, των Η.Α.Ε. και του Κατάρ.
Τους πουλάει επιβατηγά αεροπλάνα Boeing, πολεμικά drones, τεράστια και ενεργοβόρα data centers στην έρημο. Αγοράζει πετρελαϊκές επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Αμερική, συμμετοχή σε μεγάλες αμερικανικές εταιρείες, τζόγο σε κρυπτονομίσματα κ.λπ.
Η Αίγυπτος, η γερόντισσα μάνα του αραβικού κόσμου, έχει ακόμη δρόμο για να κερδίσει μια καλύτερη θέση στην καρδιά του.
