Η Σμύρνη, μάνα, καίγεται…

Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη *

“Οι δια­τα­γές των κυ­βερ­νή­σε­ων του Κων­στα­ντί­νου για τις επι­χει­ρή­σεις και προ­ε­λά­σεις του ελ­λη­νι­κού στρα­τού, από τον Νο­έμ­βριο του 1920 έως τον μοι­ραίο Αύ­γου­στο του 1922, θα μέ­νουν στην ιστο­ρία σαν η με­λα­νό­τε­ρη πρά­ξη εθνι­κής προ­δο­σί­ας.

Οι σχο­λια­στές και οι ιστο­ρι­κοί μας δεν θέ­λουν ακό­μα ή δεν μπο­ρούν να δουν την πλά­νη της με­γά­λης ιδέ­ας, που έδε­σε ένα μι­κρό αδύ­να­το αλο­γά­κι στη μη­χα­νή των χι­λί­ων ίπ­πων του ξέ­νου ιμπε­ρια­λι­σμού με την αυ­τα­πά­τη πως θα μπο­ρού­σε να συμ­βα­δί­σει!

Δεν εν­νο­ούν να δουν πως η πο­λι­τι­κή της υπο­τέ­λειας και της ξε­νο­δου­λεί­ας, η ισο­δύ­να­μη προς εθνι­κή προ­δο­σία οδή­γη­σε στη με­γα­λύ­τε­ρη εθνι­κή κα­τα­στρο­φή του αιώ­να μας, στη μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή”, ξεσκέπαζε τις αιτίες και τους αίτιους (‘Ανάθεμα στους αίτιους!’, είναι οι τελευταίες λέξεις στη σελ. 313 του βιβλίου) η Διδώ Σωτηρίου. Τόσο επίκαιρα, σήμερα, την ίδια μέρα που 103 χρόνια πριν η Σμύρνη παραδιδόταν στις φλόγες και ο Ελληνισμός της στις σφαγές…

Στα καθηλωτικά και αποκαλυπτικά “Ματωμένα Χώματά” της, το πιο πολυδιαβασμένο ελληνικό μυθιστόρημα, μαζί με το “Τρίτο Στεφάνι” (εξ… ακανθών) του Κώστα Ταχτσή – παράξενο, μόλις προ ημερών ήταν η επέτειος της δολοφονίας του…

Και συνέχιζε τις αποκαλύψεις, για τα “Ματωμένα Χώματα” (τα οποία έχουν ξεπεράσει τις 110 εκδόσεις από το 1962, που πρωτοκυκλοφόρησε, μέχρι σήμερα!) η Διδώ Σωτηρίου, στη σελ. 94:

“Από τις αρ­χές του πρώ­του πα­γκο­σμί­ου πο­λέ­μου οι Γερ­μα­νοί με τον Κων­στα­ντί­νο, οι Αγ­γλο­γάλ­λοι με τον Βε­νι­ζέ­λο, δί­χα­σαν την Ελ­λά­δα, πυ­ρά­κτω­σαν πά­θη και πλά­νες για να κά­νουν κα­λύ­τε­ρα τις δου­λειές τους, να με­τα­βά­λουν την Ελ­λά­δα σε ξέ­φρα­γο χω­ρά­φι, ν’ απαλ­λο­τριώ­σουν την εθνι­κή μας ανε­ξαρ­τη­σία… Και τε­λι­κά να μας στεί­λουν να φά­με το κε­φά­λι μας στη Μ. Ασία.

Μι­λώ­ντας ωστό­σο για τις ευ­θύ­νες των ξέ­νων ή των πο­λι­τι­κών εκεί­νης της επο­χής δεν μπο­ρού­με να μην τις συν­δέ­σου­με με τον ένο­χο που κρύ­βε­ται πί­σω τους, το ελ­λη­νι­κό κε­φά­λαιο, εφο­πλι­στι­κό, πα­ροι­κια­κό και χρη­μα­τι­στι­κό που δι­ψού­σε, όπως εί­δα­με, να εξα­σφα­λί­σει τις θέ­σεις του στην Εγ­γύς Ανα­το­λή και στον Εύ­ξει­νο και ονει­ρευό­ταν την Ελ­λά­δα των δύο Ηπεί­ρων και των πέ­ντε θα­λασ­σών. Και θε­ω­ρού­σε αρ­κε­τά τα κό­τσια του για να συμ­βα­δί­ζει με τον αγ­γλι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό”.

* Ο Παύλος Αγιαννίδης είναι δημοσιογράφος