Δεν πρόκειται πλέον για μπλοφάρισμα και ακραίες λεκτικές κορώνες, για την τακτική του chιcken game, ή για ένα διπλωματικό bras de fer με τη χρήση στρατιωτικών μέσων, όπως πολλάκις έκαναν οι ΗΠΑ στην ιστορία τους. Ο Τραμπ έχει ξεφύγει, δικαιώνοντας όσους τον χαρακτηρίζουν εγωπαθή – παρανοϊκό, ο οποίος δεν θα διστάσει, ειδικά τώρα που είναι στριμωγμένος στον πόλεμο κατά του Ιράν, να τα κάνει όλα γης μαδιάμ.
Ο τίτλος «η θεωρία του Τρελού; (Madman Theory?)» που έδωσε, σε ανάρτησή της, η γνωστή Αμερικανίδα δημοσιογράφος, Κριστιάν Αμανπούρ (Christiane Amanpour), με αφορμή τα λόγια του Τραμπ ότι θα καταστρέψει έναν ολόκληρο πολιτισμό, δηλαδή το Ιράν, τα λέει όλα.
Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για διπλωματικές ισορροπίες και πιρουέτες, κομψευόμενες αβρότητες πολιτικών σαλονιών, υποκλίσεις στον «πλανητάρχη», όπως της Αθήνας και ολόκληρης της Ευρώπης, μικρο-γεωπολιτικούς ωφελιμιστικούς υπολογισμούς, υποκριτικά χαμόγελα σε επίσημες συναντήσεις με τον ένοικο του Λευκού Οίκου, και κουτσομπολιά πίσω από την πλάτη του, δίχως να αντιδρά κανείς στην πράξη. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε κίνδυνο. Οι ΗΠΑ έχουν καταστεί ανοικτά παράγων διεθνούς αποσταθεροποίησης.
Η Ευρώπη είναι δραματικά κατώτερη των κοσμοϊστορικών περιστάσεων και, αντί να εναντιωθεί στον Τραμπ, συμπεριφέρεται ως υποτακτικός του. Εδώ ο κόσμος καίγεται, κι’ αυτή μόνο για τη «ρωσική απειλή» κόπτεται. Αλλες μεγάλες δυνάμεις επιχειρούν να εμποδίσουν, όπως μπορούν μέσω του πολέμου στο Ιράν, την κατηφόρα που έχει πάρει η Ουάσιγκτον. Ουδείς είναι φανατικός οπαδός του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ούτε λαοί που αντιδρούν, ούτε πολιτικές ηγεσίες. Ψυχρή λογική είναι. Τίθεται θέμα ζωής ή θανάτου.
Δεν μίλησαν οι πολιτικές ηγεσίες για τη Βενεζουέλα, οι Ευρωπαίοι ψέλλισαν κάτι ψευτοεπιχειρήματα για τα μάτια του κόσμου για τη Γροιλανδία, τώρα νομίζουν ότι, με τη λογική «παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο», και άντε να τελειώνει μια ώρα αρχίτερα ο πόλεμος, θα την γλυτώσουν. Σέρνουν τους λαούς στον όλεθρο.
Πόλεμος εναντίον ενός ολόκληρου λαού
Η Κριστιάν Αμανπούρ, η οποία έχει λιώσει πολλά παπούτσια καλύπτοντας πολέμους τις τελευταίες δεκαετίες, γράφει εύστοχα: Δεν εξηγείται αλλιώς, ο Τραμπ μάλλον «είχε κάπου εδώ τριγύρω συνάντηση με τον «little rocket man» (σ.σ. έτσι έλεγε τον επικεφαλής της Βόρειας Κορέας ο Τραμπ), Κιμ Γιονγκ Ουν. Ωστόσο, ποτέ σε όλα τα χρόνια που καλύπτω πολέμους δεν έχω ακούσει κάτι παρόμοιο: ένας Αμερικανός πρόεδρος απειλεί να καταστρέψει έναν «ολόκληρο πολιτισμό» και λέει ότι θα χρειαστούν 100 χρόνια για να ανοικοδομηθεί.
»Χτυπώντας το Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης, το Ισραήλ προειδοποιεί τους ανθρώπους να αποφεύγουν τα τρένα και τους σταθμούς, ο Τραμπ απειλεί να κτυπήσει ολόκληρα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, μονάδες αφαλάτωσης, τις γέφυρες της χώρας… Αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται ενάντια στο ιρανικό καθεστώς ή γίνεται εναντίον ενός ολόκληρου λαού;»
Αυτά δεν τα λέγει κάποιος οπαδός των μουλάδων, όπως θα έσπευδαν να υποστηρίξουν διάφορα εγχώρια, ξενόδουλα εξαπτέρυγα, αλλά μια γνωστή, συστημική δημοσιογράφος των ΗΠΑ. Που, με την ευκαιρία, κάνουν ουρά οι επικεφαλής ξένων χωρών για να παρουσιαστούν στην εκπομπή της ή για να της δώσουν μια συνεντευξούλα, όπως και ο Κ. Μητσοτάκης.
Η … Τρούμπα στον Λευκό Οίκο
Ακόμα και ο γνωστός δεξιός δημοσιογράφος, πρώην υποστηρικτής του Τραμπ, Τάκερ Κάρλσον (Tucker Carlson), επικρίνει δριμύτατα τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος ομιλεί χυδαία λες και έχει εισβάλλει η … Τρούμπα στον Λευκό Οίκο.
Ως γνωστόν, πρόσφατα ο Τραμπ, απειλώντας το Ιράν, έγραψε: «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ (σ.σ. έτσι ακριβώς, με κεφαλαία γράμματα): Η Τρίτη (σ.σ. 7 — 4 – 26)θα είναι η Ημέρα του Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας και η Ημέρα της Γέφυρας, όλα μαζί, στο Ιράν. Δεν θα έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο!!! Ανοίξτε τα γαμημένα τα Στενά, τρελοί καθάρματα, αλλιώς θα ζήσετε στην κόλαση. Παρακολουθείστε, λοιπόν. Δόξα τω Αλλάχ».
Ο Τ. Κάρλσον χαρακτήρισε αυτή την τραμπούκικη αναφορά ως προσβολή για τους ίδιους τους χριστιανούς. Πόσο μάλλον που γίνεται μέσα στο Πάσχα. Προσβολή επίσης και προς τους μουσουλμάνους, την οποία δεν μπορεί να αποδεχτεί κανείς Αμερικανός χριστιανός.
Τα λόγια του Τραμπ δεν αποτελούν απλώς αλαζονεία ενός τύπου που κέρδισε για δεύτερη φορά τις εκλογές, θέλει να πάρει την εκδίκησή του για όσα του έκαναν όταν έπεσε, και ξέρει ότι αυτή θα είναι η τελευταία θητεία του. Είναι η καθιέρωση του τραμπουκισμού στη διεθνή ζωή. Κάτι που πληρώνει πολιτικά και οικονομικά ήδη ο πλανήτης. Και θα πληρώσουν ακριβότερα οι μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, δεδομένου ότι η «ασπίδα» τους, το διεθνές Δίκαιο έχει γίνει κλωτσοσκούφι.
Ιράν – Γιουγκοσλαβία
Στο μεταξύ, ο Τραμπ δεν πετυχαίνει έως τώρα τους στόχους του, και γίνεται ολοένα περισσότερο παράφρων και παρανοϊκός. Και, εάν κρίνει κανείς από τους βομβαρδισμούς στο Ιράν, δεν περιορίζεται στα λόγια.
Οι πρακτικές που ακολουθούν Τραμπ – Νετανιάχου σε αυτόν τον πόλεμο, θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας (1999). Στόχος τότε ήταν να καταστραφεί και η παραμικρή παραγωγική, πολιτική υποδομή της χώρας, προκειμένου να εξασθενίσει το καθεστώς Μιλόσεβιτς. Τελικά, παρά την «ήττα» των Σέρβων στο Κόσσοβο, ο Μιλόσεβιτς δεν έπεσε παρά δύο χρόνια αργότερα.
Το άκρως αντίθετο έγινε στο Ιράκ (2003). Εκεί δεν κτυπήθηκε κανένας παραγωγικός στόχος, και πολύ περισσότερο πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Εγινε εισβολή και — αποτυχημένη — κατάληψη της χώρας, έπεσε ο Σαντάμ Χουσεΐν, και ο πετρελαϊκός πλούτος του Ιράκ, που πέρασε στα χέρια των πολυεθνικών, ούτε μια στιγμή δεν σταμάτησε να διοχετεύεται στις διεθνείς αγορές.
Λίγο … τακτ δεν βλάπτει
Ενώ, λοιπόν, διεθνώς καίγεται το … πελεκούδι και, ακόμα και στις ΗΠΑ έχει ξεσηκωθεί θύελλα διαμαρτυρίας για τις παρανοϊκές συμπεριφορές του ενοίκου του Λευκού Οίκου, στην Ελλάδα η κυβέρνηση συμπεριφέρεται λες και δεν συμβαίνει τίποτα.
Συνεχίζει να αναλίσκεται σε υποκλίσεις έναντι της «ανθυπάτου» του Τραμπ, πρέσβεως στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Χτες, ο υπουργός Αμυνας, Νίκος Δένδιας, συναντήθηκε μαζί της στο υπουργείο Αμυνας, προκειμένου να ανακοινώσουν τη «Συμφωνία State Partnership Program, της σύμπραξης της Ελλάδας με την Εθνική Φρουρά της Πολιτείας της Φλόριντα» (!).
Καλό θα είναι σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, οι κυβερνητικοί παράγοντες να επιδεικνύουν μια σύνεση, μια αυτοσυγκράτηση, να δείχνουν ένα στοιχειώδες … τακτ. Να μην εκτίθενται, εν πάση περιπτώσει.
Οπως το ίδιο, καλό θα ήταν σε τέτοιες περιόδους, οπότε η φήμη των Τραμπ και Νετανιάχου δεν είναι και η καλύτερη, να μην ανακοινώνονται, για παράδειγμα, συμφωνίες αγοράς όπλων από την ισραηλινή εταιρεία, Elbit, η οποία, εκτός των άλλων, έχει καταγγελθεί ως το συνώνυμο του ισραηλινού πολεμικού οδοστρωτήρα στη Μ. Ανατολή. Ας περιμένουν λίγο. Τόσο μεγάλη η «καούρα» τους, πια, να διαφημίζουν την ελληνο-ισραηλινή «στρατηγική σχέση»;
Τουρκικός μιλιταρισμός
Μετά την ανακοίνωση της απόκτησης νέων πυραυλικών συστημάτων από το Ισραήλ, ο Ταγίπ Ερντογάν, ως γνήσιος εκπρόσωπος του τουρκικού μιλιταρισμού, έσπευσε να κάνει επίδειξη των δικών του, νέων, εγχώριων, επιθετικών οπλικών συστημάτων, μην μπας και χάσει και αυτός την ευκαιρία, εν μέσω παγκόσμιας αναταραχής, να μας δείξει τα τουρκικά «καλούδια» του θανάτου.
Στο μεταξύ, το κοντέρ έγραψε παραβιάσεις του Ελληνικού Εναέριου Χώρου, λόγω της τουρκικής άσκησης «Γαλάζια Πατρίδα-2026». Στις 6 Απριλίου 15 παραβιάσεις, και χτες 8 παραβάσεις των Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας.
Δεν γίνονται δύο πόλεμοι
«Πάντοτε οι εγκληματίες πολέμου δικάζονται και καταδικάζονται όταν είναι οι ηττημένοι του πολέμου. Ο Τραμπ ξέρει δύο πράγματα. Πρώτον ότι, ακόμη κι αν οι Αμερικανοί ηττηθούν από πολιτικής και στρατηγικής πλευράς - πιθανή προοπτική -, δεν θα ηττηθούν στρατιωτικά ώστε οι ηγέτες τους να βρεθούν ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου. Δεύτερον, καθώς περιβάλλονται από δύο ωκεανούς και δύο κατά πολύ υποδεέστερες δυνάμεις είναι εύκολο μετά από μια μεγάλη στρατιωτική ήττα να αποσυρθούν στην ήπειρο τους με ασφάλεια αφού ο αντίπαλος δεν μπορεί να απειλήσει με εισβολή.
Η απειλή πάντως που εκτοξεύει ο Τραμπ με το τελεσίγραφο του, γίνεται ήδη πράξη από τους Ισραηλινούς, με επιθέσεις σε τραίνα, γέφυρες, χαλυβουργίες, σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, νοσοκομεία και ερευνητικά κέντρα. Δεν υπάρχουν δύο πόλεμοι, ένας των ΗΠΑ και ένας του Ισραήλ αλλά ένας πόλεμος δύο συμμάχων που συντονίζονται».
Σωτήρης Ρούσσος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Θρησκείας στη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Στρατηγικό λάθος
«Ο πόλεμος στο Ιράν είναι ένα στρατηγικό λάθος. Τώρα, το ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό η αλαζονεία του Τραμπ θα βλάψει τα συμφέροντα των ΗΠΑ μακροπρόθεσμα. Ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι μια ελληνική τραγωδία, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχει όλα τα στοιχεία της. Υπάρχει ένας υπερφίαλος πρόεδρος, που ακούει κυρίως το εγώ του και καθοδηγείται από την ανάγκη για μεγαλεία και να αφήσει κληρονομιά. Υπερέβη τα όρια μπαίνοντας σε έναν καταστροφικό πόλεμο, εγκαταλείποντας τις υποσχέσεις του, διασπώντας τους οπαδούς του και φέρνοντας περιττό πόνο και καταστροφή στον κόσμο». Foreign Policy
