Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη
Φως και σκοτάδι. Εκθαμβωτική ομορφιά κι αβάσταχτη ασχήμια, άχθος της ζωής. Σταριλίκι και χαρακτήρες που βασανίζονταν, εντός και εκτός τους.
Όλα αυτά, από κοινού, στο βλέμμα του. Στην καριέρα και τη ζωή του. Όλα αυτά ήταν ο Αλέν Ντελόν που γνωρίσαμε και, όσοι και όσες, ταυτιστήκαμε με το πρότυπό του στην οθόνη και στα εξώφυλλα των περιοδικών. Αυτό ακριβώς που τον έκανε να διαφέρει από τους άλλους, όμορφους, σταρ στο παγκόσμιο στερέωμα.
Α, και κάτι ακόμη: Ένας έρωτας που έμοιαζε να είναι αιώνιος, απροσπέλαστος, ανέγγιχτος. Που κρατήθηκε για χρόνια στα εξώφυλλα και στις μνήμες των θαυμαστών του. Κι όμως. Κράτησε μόλις πέντε χρόνια. Τα χρόνια που κατέγραψαν τις μεγαλύτερες φιλμικές στιγμές του. Σαν να τον εξαργύρωνε, εκεί, στην οθόνη.
Ένας μεγάλος έρωτας, ένα αιώνιο κινηματογραφικό ζευγάρι, που έζησε για λίγο μαζί, όμως κατάφερε να γίνει σύμβολο των ερώτων έξω από τις σκοτεινές αίθουσες προβολής. Αλέν Ντελόν και Ρόμι Σνάιντερ.
Η ευαίσθητη και ο ωραίος. Που κατάφεραν έκτοτε, βιώνοντας το χωρισμό στην απώλεια του μαζί, να γίνουν κάτι πολύ παραπάνω από αυτά.
Σάμπως έτσι δεν γράφεται η ιστορία;
Όταν ξεπερνιέται το μονοσήμαντο Εγώ;
Θα μπορούσα να σας πω ότι δεν ήταν τυχαίο ότι αυτό τον έρωτά τους, τον ακόμη αξεπέραστο στο κινηματογραφικό σύμπαν, τον έφεραν, τον περιέφεραν, τον κατανάλωσαν και τον έχασαν στην Ελλάδα. Όχι. Απλά η ιστορία είναι απρόβλεπτη και άτεγκτη και τα μάρμαρα της Επιδαύρου, αν πάρουμε ένα παράδειγμα, είναι ένας τόπος που, ενεργειακά, ενισχύει το ηχείο εκείνου που φάνταζε μοναδικό κι έγινε απρόβλεπτο, νομοτελειακό και καταβιβάστηκε στο μέγεθος το ανθρώπινο.
Σαν τις τραγωδίες που ενίσχυσε η επιδαύρεια σκηνή. Γύρω από τη μυστηριακή θυμέλη…
Ο Αλέν Ντελόν φιλάει την Κατίνα Παξινού, που τον υποδέχεται το 1960 στην Επίδαυρο, στην πρεμιέρα των «Φοινισσών» της. Ο Αλέν Ντελόν με το Λουκίνο Βισκόντι και τη Ρόμι Σνάιντερ στο κοίλον. Το «σούπερ ζευγάρι», όπως τούς είχαν χαρακτηρίσει, με μια αίσθηση καλλιτεχνικής υπερβολής, στα νησιά, στις παραλίες της Ελλάδας. Ή στο αεροδρόμιο της Αθήνας, σε κλοιό θαυμαστών τους.
Ήταν που εκείνος είχε παίξει με την Κατίνα Παξινού στο μνημειώδες, σκοτεινό κι απρόβλεπτο, τραγικό (από την τραγωδία) «Ο Ρόκκο και τα αδέλφια του» του Βισκόντι. Και ήρθε για να τιμήσει την υπερφυσική τραγωδό συμπρωταγωνίστριά του στην πατρίδα της.
Ήταν, αλήθεια, μόνον αυτό;
Cut, επόμενη ελληνική σεκάνς. Ο Αλέν Ντελόν στη σκάλα της «Ολυμπιακής Αεροπορίας», τότε του Αριστοτέλη Ωνάση. Ή με την Τζένη Καρέζη σε πολύβουο ταβερνάκι. Κάποιοι θέλησαν, τότε, να «δουν» ένα φλερτ σε αυτή τη συνάντηση και στις κοινές τους φωτογραφίες. Εκείνος δήλωνε: «Η Τζένη είναι από τις γυναίκες που θα μπορούσα να ερωτευτώ στη στιγμή. Έχει καταπληκτικά μάτια!». Όμως, η αλήθεια είναι ότι ήταν ήδη φουλ ερωτευμένος με τη Ρόμι.
Ο ωραίος Έλληνας του Χόλιγουντ Σπύρος Φωκάς, θυμόταν από τα γυρίσματα του «Ρόκκο» έναν (εμφανώς ερωτευμένο κι ακόμη άβγαλτο στις στράτες των σούπερ σταρ) Αλέν Ντελόν, στη βιογραφία του: «Ένα παιδί, ένα πραγματικά χαριτωμένο αλητάκι που δεν έχανε ευκαιρία να κάνει τις πλάκες του. Κάθε τόσο ερχόταν στα διαλείμματα των γυρισμάτων και με τσιμπούσε στα πλευρά. Ήταν το αγαπημένο του πείραγμα.
Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, ήταν σε μπαράκια και κλαμπάκια όπου χτυπούσε γκόμενες. Πότε έτρεχε με τους αλήτες, πότε με τους αριστοκράτες. Ένα ψαράκι που κολυμπούσε ανάμεσα σε δύο νερά».
Ή κολυμπούσε σε ελληνικά νερά, κάπου ανάμεσα στα γυρίσματα της ταινίας «Plein soleil» (Γυμνοί στον ήλιο) του Ρενέ Κλεμάν, όσο να ξαναντυθεί το ρόλο του – Ταλαντούχου Τομ Ρίπλεϊ – δίπλα στον Μορίς Ρονέ, τη Μαρί Λαφορέ και τον απροκάλυπτο έρωτά του για τη Ρόμι Σνάιντερ, που είχε μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία.
Σύντομη ήταν και η πρώτη τους συνάντηση στο Αεροδρόμιο του Ορλί το 1958. Εκείνη που άναψε τη φλόγα ενός έρωτα που έμεινε μυθικός. Που έγινε αρραβώνας στην Ελβετία, που γνώρισε αρκετές ελληνικές ακρογιαλιές στο… διάβα του, άπειρα εξώφυλλα ανά την υφήλιο και στη σφαίρα το μύθου δεν ξέφτισε ποτέ.Κι ας κράτησε μόνον μέχρι το 1963, όταν εκείνη έλαβε μια επιστολή χωρισμού, όσο φούντωναν οι φήμες για τη σχέση του με την εμβληματική Γερμανίδα τραγουδίστρια Nico, από τα τέλη του 1962. Το επιμύθιο στην επιστολή; «Σου ζητώ να με συγχωρέσεις. Ξέρεις, δεν θα μπορώ να σε προστατεύσω από το πλήθος, αυτή την καταιγίδα που σε έκανε να φοβάσαι».
Εκείνη, επέστρεψε στην Ελλάδα και στην Νταμούχαρη του Πηλίου μαζί με τον επτάχρονο, τότε, γιό της Νταβίντ. Ισως για να δει πως είναι οι ελληνικές παραλίες δίχως εκείνον…
Τελικά, ξανασυναντήθηκαν με τον Αλέν Ντελόν το 1968 στο Σαιν Τροπέ για τα γυρίσματα της ταινίας «Η πισίνα» του Ζακ Ντερέ, όπου εκείνος, όπως έλεγε αργότερα, συνειδητοποίησε τι έχασε…
Ναι, ήταν ο ίδιος Ντελόν που κοντά εξήντα χρόνια μετά – ύστερα κι από το φευγιό της αγαπημένης του συζύγου Ναταλί Ντελόν – είχε ζητήσει τη βοήθεια του γιού του για να κάνει ευθανασία στην Ελβετία. Δηλώντας, πριν δύο χρόνια: «Θα αφήσω αυτό τον κόσμο δίχως να μετανιώνω για τίποτα».
Non, je ne regrette rien, που τραγουδούσε και η Εντίτ Πιάφ…
Είχε προλάβει, όμως, να δηλώσει ότι η Ρόμι ήταν «ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του» και ότι μετάνιωσε που τελικά δεν την παντρεύτηκε. Κομμάτι του αέναου μύθου τους κι αυτό.
Ας κλείσουμε εδώ, με τους τελευταίους «ελληνικούς» αποχαιρετισμούς του. Το – κατά Σπύρο Φωκά – «αλητάκι» σε δύο από τις τελευταίες αναρτήσεις στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, στις 18 Ιουλίου 2024 και – ξανά – στις 8 Αυγούστου, όπου επέλεγε να ευχηθεί: «Ο Θεός μαζί σας» στους θαυμαστές του από την Ελλάδα (μαζί με εκείνους την Αμερική, την Αυστραλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, το Βέλγιο και τη Φινλανδία) με σημαιάκια μετρημένα σε λιγότερα από τα δάχτυλα των δύο χεριών).
Σαν να ήθελε να προλάβει να αποχαιρετίσει, με κάποιον τρόπο, την Ελλάδα του μεγάλου έρωτά του…
