Γράφει ο Νεοστρατηγάκιας
Πως το έλεγε, εκείνο, ο Τέρης Χρυσός; «Ήταν μια οπτασία – οπτασίααααα – μεσ’ τη γλυκιά βραδιάααα – οπτασίααααα».
Έτσι. Έτσι. Οπτασία. Σαν το ελληνικό πολιτικό προσωπικό ένα πράμα.
Ελάτε, χαλαρώστε. Φανταστείτε την οπτασία αυτή – του Τέρη Χρυσού – πάνω από μια λίμνη. Όχι, όχι, όχι. Όχι το Αιγαίο, που θα έλεγε και η Ντόρα. Άλλωστε, «το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη», όπως μας διόρθωσε όσους δεν είχαμε καταλάβει τι είναι το Αιγαίο.
Κυρία, κυρία, μήπως το Αιγαίο του Ελύτη; Όχι, παιδίο μου, είπαμε ότι δεν είναι λίμνη ελληνική. Τι καταλαβαίνεις; Ή μάλλον τι υποψιάζεσαι; Ότι είναι λίμνη κι όχι πέλαγο. Και δεν είναι ελληνική. Τελεία και παύλα.
Ποιος θα την κακίσει άλλωστε τη Ντόρα, που μας είπε ότι καλά έκανε και διέγραψε ο αδελφός της τον Σαμαρά, επειδή άρχισε κι εκείνος πάλι τα υπονοούμενα για νταλαβέρια κάτω από το τραπέζι (για τη λίμνη, όχι για το Αιγαίο) και έβαλε τον Βούδα της Ραφήνας στο τραπέζι για την προεδρία της Δημοκρατίας.
Αχ, του την είχε κρατημένη όμως η Ντόρα του Αντωνάκη και τον κάρφωσε με τρίποντο. Σάμπως δεν ήταν εθνικός μειοδότης εκείνος, που δεν υπέγραψε ολοσούμπιτος το πρώτο Μνημόνιο (ναι, Μνημόνιο), να είχαμε ξεμπερδέψει πέντε χρόνια αρχύτερα. Σου λέει. Τα, τα, τα. Μαρτυριάρα!
Είπα Βούδας της Ραφήνας και πραγματικά, από τα βάθη της καρδιάς μου, θέλω να στείλω τα θερμά μου συλλυπητήρια σε εκείνους που περίμεναν ότι με μια ομιλία θα άρχιζε κι εκείνος τα καρφιά και τα τρίποντα στον αδελφό της Ντόρας. Αμ δε. Μηδέ προεδρία της Δημοκρατίας, μηδέ καρφιά σουβλερά. Τι Βούδας θα ήταν; Ποια ουράνια ηρεμία, ποια οπτασία, μπορεί να συγκριθεί με τα ζουμερά σουβλάκια Ραφήνας και περιχώρων; Ε;
Είναι μην αρχίσω το γαϊτανάκι με το βελονάκι. Παρασύρομαι. Είπα αδελφός της Ντόρας και μου ήρθε, τσουπ, σαν οπτασία ο αδελφός της Ζανέτ. Ο Αλέξης, βρε καλά μου. Μιλάει. Καλά, καλά, ενίοτε τρώει και με Γιωργάκη (δεν θέλω, τώρα, τα ποιον Γιωργάκη – ένας είναι ο Γιωργάκης) και με Μόσιαλο και άλλους για να στοχαστούν πάνω από το καρπάτσιο μοσχάρι με ρόκα και γκράνα το μέλλον της χώρας. Λέει.
Τι να σας πω. Δεν ήμουν, δεν είδα. Μπορεί να σχεδιάζανε και την πρωτοχρονιάτικη χοροεσπερίδα του Ιδρύματος (δεν θέλω τα ποιου Ιδρύματος – ένα είναι το ίδρυμα του Αλέξη, δεν έχει πολλά).
Αλλά ο Αλέξης μιλάει. Ναι, μιλάει από το βουδιστικό άνδρον του. Δι’ αντιπροσώπων και ψιθύρων. Μιλάει με το νου. Που μ’ αυτόν πλουταίνει η κόρη. Και με τον ύπνο η ακαμάτρα.
Άλλο αν κατάντησε ίδρυμα αυτό που πήρε, εν μία νυκτί, από τον Αλαβάνο, που το δόξασε με τον Καμμένο και έβαλε τον Κασσελάκη να το καθαρίσει από τους Αχτσογλικούς και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Ίδρυμα γύψου. Τι γύψου, με ρωτάτε; Ε; Θυμάστε το μυστρί του Παττακού; Ε, σαν το μυστρί της εθνοσωτήριας ανοικοδόμησης. Αυτό, το αποφασίζομεν και διατάσσομεν, ντε, ότι το κόμμα είναι ασθενές και θα το βάλομεν εις γύψο. Μαζί με αμέτρητα στελέχη και αμέτρητους ψηφοφόρους του. Έτσι για να μάθουν να βγάζουν γλώσσα.
Α, μη μου αρχίζετε τα δημοκρατικά. Δημοκρατικά θα βγει ο προεδράρας που θα αποφασίσουν και θα διατάξουν. Εκείνοι. Οι γαλαζοαίματοι και καθαροί ερμηνευτές. Εκείνοι θα αποφασίσουν πόσοι ψήφισαν και τι ποσοστό πήρε καθένας από τους τέσσερις υποψήφιους.
Αλήθεια, τόσον καιρό μετά το συνέδριο στο στενάχωρο σκυλάδικο δεν μας έχουν δώσει ακόμη τον αριθμό όσων ψήφισαν και τα ονόματα όσων εκλέχτηκαν σύνεδροι. Μας είπαν μόνον ένα εντυπωσιακό, το ομολογώ, 4.200 σύνεδροι και καθάρισαν. Έτσι, ανεπώνυμα.
Έλα όμως που εγώ είμαι ψείρας και με 4.200 συνέδρους, που εκλέχτηκαν, λέει, με το 60 που ήταν η αναλογία, μιλάμε για έναν περήφανο Σύριζα (στον γκρεμό;) με 240.000 μέλη (θαυμαστικό!).
Κι άντε ψήφισαν οι 150.000 που ήταν μέλη στις εκλογές προέδρου – ξέρετε, εκείνου που εκπαραθύρωσαν και διόρθωσαν το λάθος των ψηφοφόρων. Με τους «ψηφοφόρους του δίευρου», όπως τους έλεγαν, έπρεπε να έχουν βγάλει 300.000. Δεν έφταναν αυτές για μια ανάσα έστω στους απλήρωτους στο «Κόκκινο» και την «Αυγή»; Όχι;
Αυτοί δεν κόφτονταν για τους απλήρωτους εργαζόμενους, λέει. Α, ξέχασα. Τότε ήταν πρόεδρος ο εκπαραθυρωμένος. Που εκπαραθυρώθηκε, δημοκρατικότατα, μαζί με τους ψηφοφόρους. Αν είναι να κάνουμε σωστή δουλειά, την κάνουμε.
Είπα ψείρας (πως είμαι) και θυμήθηκα. Γι’ αυτές τις 300.000 που τσέπωσαν, θα δώσουν άλλον λογαριασμό, έστω στο επίσημο φορολογικό κράτος; Ή μόνον τα κουρελόχαρτα που μοίραζαν για αποδείξεις;
Και τώρα που θα τους έχουν, λέει, ψηφίσει 6.000.000 για να βγάλουν την προεδράρα τους, θα αποδώσουν σε κανέναν λογαριασμό για τα «τρίευρα»; Δηλαδή για τα 18.000.000, λέμε τώρα; Ε; Αχ αυτές είναι οι καλές δουλίτσες, οι αντρίκιες. Ε; Πες κι εσύ, Παύλο.
Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά με συνεπήραν εκείνα τα βιντεάκια που ο δήμαρχος τότε Παύλος έλεγε ότι για να τα βγάλει πέρα, ο κακομοίρης, ως δήμαρχος, είχε και μαύρα και άσπρα λογιστικά βιβλία. Ετσι, οι άντρες δεν κωλώνουν. Ειδικά οι αριστεροί, ε; Και είναι και εφευρετικοί, ειδικά με τα πόθεν έσχες. Των άλλων, βεβαίως. Ε; Πες κι εσύ, Παύλο.
Κωλώνουν, κωλώνουν… Τι μου θύμισε. Εκείνη την άλλη αντρίκια, πολεμική, ιαχή του άλλου άλλοτε δημάρχου, Αποστόλη: «Και παρακαλάω, στήνω κώλο για να μου βάλουν ανεμογεννήτριες». Προφανώς κάτι εννοεί ο ποιητής. Ή κάτι του συνέβη. Διότι μετά άρχισε να μας λέει ότι όλες αυτές οι ανεμογεννήτριες που έβαλαν σε μας, τους υπόλοιπους, γυρνάνε, γυρνάνε, αλλά ρεύμα δεν βγάζουν.
Προσωπικά πάντως τον έχασα, τον προεδράρα, όταν μας είπε, σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, ότι η γυναίκα του, λέει, έκανε τεστ πατρότητας γιατί ο Αποστόλης, ξαναλέει, την απάτησε. Άβυσσος η ψυχή του τεστ DNA!
Να τα λέμε κι αυτά. Είναι στο DNA του Έλληνα να γκρινάζει, έχει δεν έχει δίκιο. Δεν θα κυλιστώ στο βόρβορο των Βολιωτών, που θέλουν τώρα να μας πουν ότι ο θείος Σωκράτης, ο προεδράρας, ο άμεμπτος και σοβαρός, είχε καμία σχέση με την περήφανη δημαρχάρα του Βόλου και τον υπόδικο Αγοραστό στο ζήτημα της μεταφοράς αποβλήτων, από την Ιταλία παρακαλώ, για καύση στο Βόλο, με κινδύνους καρκίνων για τους κατοίκους. Όχι, δεν το πιστεύω. Τελεία. Δεν το πιστεύω. Ο Σωκράτης; Το καλό και σοβαρό παιδί; Σαν δεν ντρέπονται. Ζαμέ των ζαμών. Jamais Coropi! (αχ, που είναι εκείνη η ωραιοτάτη με τις βαλίτσες τα ευρά του Κατάρ; Που χάθηκε το κορίτσι; Ή τώρα που έγινε ο Νικόλας, ο παρακολουθούμενος, αξιωματική αντιπολίτευση θα μας γυρίσει; Α, ψηφίζω. Επιστροφή στα θρανία. Ρόδα, τσάντα και κοπάνα – άσχετο).
Είπα ρόδα, τσάντα και κοπάνα, είπα και οπτασία και, ένα παράξενο πράμα, θυμήθηκα τον Νικόλα. Την Φαραντουράρα. Που για όλα έχει ένα – άρα. Νικολάρα. Προεδράρα. Τέτοια. Μην γίνεστε κακιώστρες. Δεν πήρε ποτέ τα προσωπικά στοιχεία και τα μέιλ διαγραμμένων από το κόμμα μελών για να στέλνει καρδούλες και προσκλησούλες και άλλα εις -ούλες στα διαγραμμένα μέλη. Αφήστε τις σαχλαμάρες για Αρχές Προστασίας Δεδομένων και κουραφέξαλα. Ρωτήστε και την Άννα Μισέλ. Ξέρει. Ξέρει.
Άλλωστε, ο Νικολάρας ήταν απορροφημένος στην οπτασία του. Έκανε φλας μπακ στην ζωάρα του, πως το λένε. Σε τόσους υπουργούς της ΝΔ μετακλητός. Για το μεροκάματο του τρόμου, το παιδί. Ε, σκεφτόταν τι έκανε λάθος και δεν έμεινε και παίζει τώρα ξύλο με τον Παυλάρα για την προεδρία στο από-κομμα. Ξέρετε τι συνειδησιακή δοκιμασία είναι αυτό; Ε, ξέρετε; Σισσυφάρα ο Νικολάρας.
Ταμάμ με την συνειδησιακή δοκιμασία που πέρασε η Έλενα (δεν θέλω ποια Έλενα, έλεος), καθισμένη στον βουλευτικό θρόνο του Επικρατείας. Η αυτοκράτειρα της καρδιάς μας.
Δικαίωμα. Όλα κι όλα. Δικαιώματα. Ανθρώπινα, πως το λένε; Ανθρωπινότατα. Ε, εντάξει, μερικές φορές και των γατιών. Πάντως, όχι των αποκλεισμένων ψηφοφόρων. Αυτοί δεν έχουν δικαιώματα. Άλλωστε, δεν είδε καν αν έχουν ή δεν έχουν. Δεν είναι δουλειά της. Και είναι και ψηλά ο θρόνος και δεν βλέπει κιόλας. Λυσσάξατε, τσαούσες. Πικρόχολες.
Δεν θυμάστε που μας έλεγε πόσο καλό παιδί είναι ο Στέφανοςς Που δεν συμφωνεί με τον αποκλεισμό του; Ε, τώρα προτιμάει να παλέψει για τα δικαιώματα από την καρέκλα. Τα άλλα δικαιώματα, είπαμε. Λυσσάξατε. Όχι των ψηφοφόρων ή των μελών του κόμματος.
Και αφού είπε μετά να παραμείνει στο θρόνο της και να παλέψει η γυναίκα, της άστραψε στο νου σαν πυγολαμπίδα ότι ο Παυλάρας στο ντιμπέιτ βγήκε λίγο σαν πυγολαμπίδα κατά των δικαιωμάτων στο γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τους απείλησε σκαιότατα: αν βγει πρόεδρος Αυτός θα παρατήσω το θρόνο και θα φύγω! Μαζί σου, Ελενάρα. Χώσ’ τα. Και πολύ καλά έκανε που και τις δύο φορές σπονσοράρισε το Σωκράτη. Πριν την κάλπη. Και πάνω στην κάλπη. Σιγά. Λογαριασμό θα σας δώσει; Η θεάρα; Δεν πάτε καλά.
Άλλωστε ο Αλέξης που της έκανε την τιμή για το θρόνο, της θεάρας, δεν ήταν που διέρρεε ότι στο συνέδριο του σκυλάδικου τους πήρε τηλέφωνο, αγανακτισμένος, λέει, και τους είπε αφήστε το Στέφανο να μπει κι ας το πάρει το κόμμα. Ας πάει και το παλιάμπελο. Κι ο Βούδας του Ιδρύματος πήγε μετά στους γυψαδόρους του κόμματος που λέγαμε και στην άλλη τη θεάρα, που το διόρθωσε το λάθος του λαουτζίκου (πφ, Μπύθουλας, μαντάμ Σουσού μου – άλλωστε εκείνη είναι μια Κυρία του ιατρικού κέντρου της τάξης μας, που έχει να προσφέρει όσα δεν επιτρέπεται να προσφέρει εδώ και καιρό κοτζάμ Δημόσιο Νοσοκομείο Άρτης), πήγε λοιπόν σ’ αυτούς για να μην τα πολυλογώ και είπε «εγώ θα σας ψηφίσω, βρε χαζούτσικα». Και τους ψήφισε. Και μοίρασε εγκεφαλικά για τη συνέπεια της πολιτικής πορείας του ως το τέλος. Τζάμι το αγόρι!
Γι’ αυτό σας λέω. ΚΚΕ και πάλι ΚΚΕ. Εκεί. Μόνον εκεί θα πάω να βρω τη δική μου, προσωπική μου, οπτασία. Ομμμμμμ βουδιστικού διαλογισμού, σε στάση πολύ χαλαρωμένου Βούδα. Ολίγον από σφυροδρέπανο. Καμιά βότκα. Και σεξ με τις κάλτσες, μάνα μ’.
