Του Πάτρικ Μπάαμπ*
Το ερώτημα “Quo Vadis Deutschland? -Γερμανία πού πας;” προέρχεται από ένα μυθιστόρημα που εκδόθηκε πριν από 130 χρόνια, το 1895. Γράφτηκε από τον Πολωνό συγγραφέα Χένρικ Σιενκιέβιτς και έχει τον τίτλο Quo Vadis. Η ιστορία διαδραματίζεται το έτος 64 μ.Χ. και ασχολείται με τους διωγμούς των Χριστιανών στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο Χένρικ Σιενκιέβιτς περιγράφει πώς οι Χριστιανοί βασανίζονταν και καίγονταν ζωντανοί. Η Ρώμη ήταν μια αυτοκρατορία σε παρακμή εκείνη την εποχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σύγχρονοι δεν γνώριζαν την παρακμή της. Ωστόσο, η εσωτερική και εξωτερική βία είναι προφανώς χαρακτηριστικό των αυτοκρατοριών που καταρρέουν.
Στη σημερινή Γερμανία, υπάρχουν για άλλη μια φορά διώξεις αντιφρονούντων που παρεκκλίνουν πολιτικά και ιδεολογικά από τη γραμμή των ελίτ της εξουσίας, όπως ακριβώς έκαναν οι πρώτοι Χριστιανοί τότε. Ρίχονται επίσης δημόσιας στην ουρά, όχι με τη φυσική αλλά με τη μεταφορική έννοια.
Ένα σύμπλεγμα λογοκρισίας και διαπόμπευσης περιμένει τους αντιφρονούντες, καταστρέφει τη φήμη τους, επιβάλλει απολύσεις και de facto επαγγελματικές απαγορεύσεις, καταστρέφει τα μέσα επιβίωσης τους. Δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι οργανώσεων πολιτών μπαίνουν σε μαύρες λίστες κυρώσεων πέρα από το νόμο.
Αυτές οι διαδικασίες συνθέτουν μια αντιδημοκρατική «βιομηχανία λογοκρισίας» μέσω της οποίας οι κυβερνήσεις, με τη βοήθεια μυστικών υπηρεσιών, ψηφιακών εταιρειών, διατλαντικών δεξαμενών σκέψης, των λεγόμενων GONGOS – μη κυβερνητικών οργανώσεων “οργανωμένων” στη λειτουργία τους από την κυβέρνηση -, μέσων ενημέρωσης και διαφόρων θεσμικών ενώσεων, ελέγχουν και παρακολουθούν τους πολίτες τους με στόχο την καταπολέμηση ανεπιθύμητων απόψεων.
Γιατί η Γερμανία καταστρέφει τα απομεινάρια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας της και, ενορχηστρωμένη από το ΝΑΤΟ και την ηγετική του δύναμη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, οδεύει σε νέους πολέμους μετά τους καταστροφικούς πολέμους εξόντωσης που ξεκίνησαν σε γερμανικό έδαφος τον 20ό αιώνα;
Απλώς πρέπει να δεις, όχι να κοιτάζεις. Αυτό ακριβώς είναι το καθήκον του δημοσιογράφου: να “βλέπει και να λέει”, όπως το θέτει ο Αμερικανός φίλος μου ο Πάτρικ Λόρενς. Αυτό είναι το status quo. Αυτό οδηγεί στο ερώτημα: Quo vadis. Σε δώδεκα θέσεις, σκιαγραφώ μια συνολική εικόνα που δείχνει τη Γερμανία ως παράδειγμα της παρακμής της Δύσης.
Οικονομικά, η Γερμανία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης
Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας αποδείχθηκαν μπούμερανγκ. Η διακοπή των ενεργειακών σχέσεων με τη Ρωσία και η ανατίναξη του αγωγού Nord Stream, για την οποία ο ερευνητής Seymour Hersh αποδίδει στις ΗΠΑ, έχουν καταστήσει τη γερμανική οικονομία μη ανταγωνιστική.
Η αποβιομηχάνιση έχει φτάσει στο σημείο καμπής, έχει καταστεί μη αναστρέψιμη. Εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται αυτή τη στιγμή. Ο πληθωρισμός καλπάζει. Η γερμανική οικονομία συρρικνώνεται, ενώ η ρωσική οικονομία αναπτύσσεται (+4,5% το 2024). Πολλά δισεκατομμύρια αποσύρονται από την κατανάλωση και το κράτος πρόνοιας και εισρέουν στις τσέπες της αμερικανικής βιομηχανίας όπλων.
Η συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ στη διαμάχη για τους δασμούς είναι σαφώς σε βάρος της Γερμανίας. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός του “ελεύθερου καβαλάρη” απέτυχε.
Η πολιτική υποταγής του Βερολίνου στις ΗΠΑ εκδικείται
Στις 18 Αυγούστου, οι εκπρόσωποι της Ευρώπης κάθονταν στο Οβάλ Γραφείο σαν μαθητές που δεν έκαναν τίποτα καλό – σαν σε μια φάρσα υποταγής. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες παρακαλούσαν να παραταθεί ο πόλεμος, τι κυνική συνθηκολόγηση σε μια θάλασσα αίματος!
Η Γερμανία επέτρεψε στον εαυτό της να συρθεί στον πόλεμο στην Ουκρανία, παρόλο που ήταν σαφές από την αρχή ότι η Ουκρανία δεν μπορούσε να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Παρ’ όλα αυτά, η Δύση και το ΝΑΤΟ προσπάθησε να γονατίσει τη Ρωσία με έναν συνδυασμό οπλικής βοήθειας προς το Κίεβο, οικονομικής πίεσης μέσω κυρώσεων (αποκλεισμός από το SWIFT- ανώτατο όριο τιμών πετρελαίου- κλοπή ρωσικών ξένων περιουσιακών στοιχείων αξίας περίπου 300 δισεκατομμυρίων ευρώ) και διπλωματικής απομόνωσης.
Αυτή η στρατηγική απέτυχες επίσης. Η Ρωσία πέτυχε να αναδιαρθώσει την οικονομία της, στράφηκε πολιτικά και οικονομικά στην Ασία. Συνολικά 153 από τα 193 έθνη του ΟΗΕ συνεχίζουν να έχουν εμπορικές συναλλαγές με τη Ρωσία. Η Γερμανία αναδιαρθρώνεται υπό την κηδεμονία του ηγεμόνα ως το “πτωχοκομείο της Ευρώπης”. Τον λογαριασμό πληρώνουν οι εξαρτημένοι εργαζόμενοι και η μεσαία τάξη.
Από στρατιωτικής πλευράς, η Γερμανία και το ΝΑΤΟ έχασαν τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Τα ρωσικά στρατεύματα προελαύνουν σε ένα ευρύ μέτωπο. Το Λουγκάνσκ, το Ντόνετσκ, η Ζαπορόζιε και η Χερσώνα έχουν ενσωματωθεί επίσημα στη Ρωσική Ομοσπονδία και δεν θα επιστρέψουν.
Εάν ο πόλεμος παραταθεί, τέσσερις ακόμη περιοχές θα είναι διαθέσιμες για κατάληψη. Στα τέλη Αυγούστου 2025, περισσότεροι από 1,7 εκατομμύρια Ουκρανοί στρατιώτες ήταν νεκροί ή αγνοούμενοι. Οι Ρώσοι έχουν αυτή τη στιγμή περισσότερους από 700.000 στρατιώτες στην Ουκρανία. Είναι ανώτεροι σε οπλισμό , πυροβολικό και πυραύλους. Είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει το μέτωπο.
Η σύνοδος κορυφής στο Άνκορατζ μεταξύ Πούτιν και Τράμπ έδειξε το εξής: Οι ΗΠΑ θέλουν τώρα να ξεγράψουν την Ουκρανία ως μια χαμένη πρόταση και να μετατρέψουν τον πόλεμο σε “ευρωπαϊκή υπόθεση”. Ο αφέντης αφήνει τους Ευρωπαίους σκλάβους του στην άκρη και τους κατηγορεί για μια καταστροφική ήττα.
Η προσέγγιση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ ωθεί την Ευρώπη στην περιφέρεια και σε γεωπολιτική ασήμαντη θέση. Η Ευρώπη δεν γίνεται μόνο η αυλή των ΗΠΑ, αλλά και η αυλή της Ρωσίας. Η στροφή της Μόσχας προς την Ασία θα διαρκέσει τουλάχιστον 100 χρόνια. Δεν έχει απομείνει τίποτα να καλλιεργηθεί στην ΕΕ.
Η Γερμανία βιώνει διαδικασία πολιτισμικής παρακμής και πολιτισμικής κατάρρευσης
Η μέθοδος με την οποία διεξάγεται αυτός ο πόλεμος: Εμείς παρέχουμε τα όπλα, εσείς παρέχετε τα πτώματα – είναι κυνική και αποτελεί ένδειξη ηθικής άρσης αναστολών.
Συνθήματα όπως: “Οι Ρώσοι δεν είναι στην πραγματικότητα Ευρωπαίοι, αλλά έχουν διαφορετική σχέση με το αίμα και τη βία”, “Οι Ρώσοι είναι ζώα και γουρούνια”, “Διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας”, “Αυτές οι κυρώσεις θα καταστρέψουν τη Ρωσία”, “Πρέπει να γίνουμε ικανοί για πόλεμο”, έρχονται σε αντίθεση με τη βασική αρχή της ειρήνης. Δεν υποτιμούν τους ανθρώπους για αυτά που έχουν κάνει, αλλά για αυτό που είναι: Ρώσοι.
Αντιθέτως, τα βάσανα του πληθυσμού στην Ουκρανία παραβλέπονται. Οι Ουκρανοί αντιμετωπίζονται σαν υπάνθρωποι. Πρόκειται για αναγέννηση του ρατσισμού, ο οποίος, νεκρός από τη δικτατορία του Χίτλερ και συν-μετασχηματισμένος από τον ουκρανικό φασισμό, είναι για άλλη μια φορά ικανός να κερδίσει σήμερα την πλειοψηφία. Το βλέπω αυτό ως μια υποτροπή στην αντιδημοκρατική σκέψη και την πολιτισμική οπισθοδρόμηση.
Η παρακμή της γερμανικής οικονομίας πηγάζει από μακρά σειρά αυτοκαταστροφών
Η φοροαπαλλαγή των κεφαλαιακών κερδών μέσω των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Σρέντερ το 2002 οδήγησε τις τράπεζες στην πώληση των βιομηχανικών τους συμμετοχών. Τοποθέτησαν τα χρήματα σε τοξικά χρεόγραφα. Αυτό είχε δύο συνέπειες: Αμερικανοί οικονομικοί επενδυτές αγόρασαν μετοχές όλων των γερμανικών εταιρειών του δείκτη DAX. Η Γερμανία ενεπλάκη στη δίνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Αυτό με τη σειρά του είχε επίσης δύο συνέπειες: Προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες, τα χρέη τους αναλήφθηκαν από το κράτος και χρήματα της κεντρικής τράπεζας διοχετεύθηκαν στο σύστημα, γεγονός που αύξησε το χρέος και τροφοδότησε τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό. Τα επισφαλή τραπεζικά δάνεια έγιναν κρατικά ομόλογα. Οι τράπεζες μπόρεσαν να καθαρίσουν τους ισολογισμούς τους και τα ομόλογα κατέληξαν στο μη ρυθμιζόμενο σκιώδες τραπεζικό σύστημα. Διακρατούνται από χρηματοοικονομικούς επενδυτές, φορείς ειδικού σκοπού και ασφαλιστικές εταιρείες.
Στο σκιώδες τραπεζικό σύστημα, οι επενδύσεις συνήθως αξιοποιούνται μέσω παράγωγων μέσων με σκοπό τη μεγιστοποίηση των κερδών. Η αναχρηματοδότηση του γερμανικού κράτους έχει επομένως περιέλθει στα χέρια Αμερικανών χρηματοοικονομικών επενδυτών, οι οποίοι κερδίζουν δισεκατομμύρια από τον πόλεμο.
Οικονομικές “ακρίδες”, εταιρείες όπως οι Blackrock, Vanguard, State Street, JP Morgan και Goldman Sachs κερδοσκοπούν έναντι των ομολόγων κάθε χώρας που εγκαταλείπει την πολεμική πορεία. Με αυτόν τον τρόπο, ασκούν επίσης σημαντική πίεση στην κρατική αναχρηματοδότηση της Γερμανίας.
Η γερμανική πολιτική ακολουθεί την πρωτοκαθεδρία του χρηματοπιστωτικού κλάδου και έτσι καταστρέφει τα βιομηχανικά του θεμέλια
Μελέτες δείχνουν ότι το ποσοστό κέρδους μειώνεται σε όλα τα δυτικά βιομηχανικά έθνη. Το ποσοστό κέρδους είναι ο λόγος του απασχολούμενου κεφαλαίου προς τα κέρδη. Η τάση του ποσοστού κέρδους να μειώνεται μπορεί να αντιμετωπιστεί – με τη μείωση των μισθών, το άνοιγμα νέων αγορών, την ορθολογική οργάνωση, τις φθηνότερες πρώτες ύλες.
Η Ουκρανία προσφέρει όλα αυτά. Ο ομοσπονδιακός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς ενεργεί σαν διευθυντής υποκαταστήματος της Blackrock σε γερμανικό έδαφος και μάλιστα αρκετά ορθολογικά όταν τροφοδοτεί τον πόλεμο και θέλει να στείλει γερμανικά στρατεύματα στην Ουκρανία. Άλλωστε, οι οικονομικοί επενδυτές δεν βγάζουν χρήματα μόνο από τον πόλεμο, αλλά και από την ανοικοδόμηση.
Στον πόλεμο, το κεφάλαιο καταστρέφεται και η αρχική συσσώρευση μπορεί να ξεκινήσει από την αρχή. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έργαφε: “Οι προλετάριοι πέφτουν, οι τιμές στο χρηματιστήριο ανεβαίνουν”. Ο πόλεμος είναι ένα στοίχημα στο χρηματιστήριο. Κανείς δεν περίμενε ότι οι Ρώσοι θα κέρδιζαν. Γι’ αυτό το στοίχημα στο χρηματιστήριο έγινε ρωσική ρουλέτα.
Η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς είναι η κύρια αιτία του πολέμου στην Ουκρανία
Η Γερμανία θα μπορούσε να την είχε αποτρέψει. Όπως εξήγησε ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 9 Ιουλίου 2023, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν ξεκίνησε με τη ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο του 2022, αλλά το 2014. Ο πόλεμος ξεκίνησε με το πραξικόπημα που οργάνωσε η Δύση στο Μαϊντάν τον Φεβρουάριο του 2014: κατά τη διάρκεια αυτού του πραξικοπήματος, διπλωμάτες της ΕΕ διαπραγματεύτηκαν με Ουκρανούς φασίστες σαν να βρίσκονταν σε παζάρι, για τον αριθμό των δολοφονιών που κρίθηκαν απαραίτητες για να αναγκαστεί ο δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος Γιανουκόβιτς να παραιτηθεί.
Επιτεύχθηκε συμφωνία για περίπου 100 δολοφονίες, οι οποίες, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, πραγματοποιήθηκαν από οκτώ ομάδες ελεύθερων σκοπευτών των περίπου δέκα ανδρών η καθεμία – από τη δυτική Ουκρανία, τη Γεωργία, την Πολωνία και τη Λιθουανία.
Τον Απρίλιο του 2014, η πραξικοπηματική κυβέρνηση στο Κίεβο επιτέθηκε στις αυτονομιστικές δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ, οι οποίες είχαν αποσχιστεί από την κεντρική κυβέρνηση που είχε αναλάβει την εξουσία με τη βία, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσσυφοπεδίου. Το Grayzone δημοσίευσε μια εργασία του Ινστιτούτου Πολιτικής, ενός παρακλαδιού της MI6 και του ΝΑΤΟ, από το 2014. Περιγράφει λεπτομερώς πώς η Ρωσία επρόκειτο να δελεαστεί να εισέλθει στην Ουκρανία, προκειμένου να προκαλέσει ήττα στη Μόσχα εκεί. Γερμανικές υπηρεσίες συμμετείχαν επίσης σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις.
Η συμφωνία Μινσκ II για την ειρήνη στο Ντονμπάς μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια εξαπάτησης. Η συμμόρφωση δεν ήταν πρόθεση. Οι προσφορές της Μόσχας για συνθήκη του Δεκεμβρίου 2021 και του Ιανουαρίου 2022 απορρίφθηκαν. Οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 2022 ματαιώθηκαν. Το ΝΑΤΟ ήθελε πόλεμο και η Γερμανία συμφώνησε μαζί του.
Ο πόλεμος της Ουκρανίας είναι το πιο ξεδιάντροπο ψέμα προπαγάνδας που έχει δοθεί στους Γερμανούς από το 1945
Ο γερμανικός πληθυσμός εν γνώσει και εκούσια εξαπατάται σχετικά με τα αίτια του πολέμου, την πραγματική κατάσταση στο μέτωπο, το γεωπολιτικό πλαίσιο και την παρακμή της χώρας του. Αυτός ο γνωστικός πόλεμος ενορχηστρώνεται από το ΝΑΤΟ, εφαρμόζεται από το βιομηχανικό σύμπλεγμα προπαγάνδας και λογοκρισίας που αποτελείται από τον προπαγανδιστικό τύπο, τους GONGOS, τα γραφεία τύπου, τις ομάδες προβληματισμού, τους διατλαντικούς οργανισμούς, τα ιδρύματα, τα πανεπιστήμια και τις εκκλησίες. Οι κοινωνικοί φορείς διαμόρφωσης γνώμης είναι οι διατλαντικά διεφθαρμένοι πολιτικοί, επιστήμονες και διευθυντές και ακαδημαϊκοί.
Κάποιοι έχουν συνδέσει τις καριέρες τους με διατλαντικούς οργανισμούς. Στέκονται σαν κυβερνήτες της Ουάσιγκτον στη χώρα τους. Οι άλλοι μετακινούνται από την ελεύθερη αγορά με προσωρινές συμβάσεις, από τη μία θέση σε άλλη και από έργο σε έργο. Θα κάνουν τα πάντα για μία παράταση σύμβασης ή μια νέα ανάθεση. Η ηγεμονία των ΗΠΑ στη Γερμανία έχει πλέον θεσμοθετηθεί και μέσω και των δύο. Το διατλαντικό ρήγμα είναι ένας μύθος. Συνολικά, αυτά τα διατλαντικά δίκτυα λειτουργούν σαν εργοστάσια συναίνεσης προς όφελος της ηγεμονίας των ΗΠΑ. Όλα αυτά ολοκληρώνουν την απώλεια της πραγματικότητας των γερμανικών ελίτ.
Οικονομικά, η Γερμανία – όπως και η Ευρώπη – βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης
Οι Ευρωπαίοι έχουν πλέον επενδύσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια στον πόλεμο στην Ουκρανία. Μόνο η Γερμανία έχει ήδη επενδύσει τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ σε αυτό προστίθενται οι τεράστιες δαπάνες για όπλα και τα κεφάλαια που έχουν διοχετευτεί μέσω της ΕΕ. Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ αναγκάσει την ΕΕ να αποδεχτεί την Ουκρανία, το κόστος του πολέμου και της ανοικοδόμησης θα επιμεριστεί στις χώρες της Ε.Ε. Υπολογίζεται σε 800 δισεκατομμύρια δολάρια και ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμη. Κονδύλια από τα γεωργικά ταμεία και τα ταμεία συνοχής της ΕΕ είναι πιθανό να εισρεύσουν στην Ουκρανία.
Τα σχεδόν 300 δισεκατομμύρια ευρώ ρωσικών ξένων περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει στο Euroclear και αλλού στην Ευρώπη θα έπρεπε να κλαπούν από τους Ρώσους μετά από μια νίκη στην Ουκρανία. Ωστόσο, οι οικονομικοί επενδυτές επισημαίνουν ότι ο Πούτιν και ο Τραμπ συζήτησαν στο Άνκορατζ την πιθανότητα απομάκρυνσης αυτών των σχεδόν 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων από την Ευρώπη και της επένδυσής τους στις ΗΠΑ – μια επικερδής συμφωνία και για τις δύο χώρες. Οι Ευρωπαίοι τότε θα χάσουν.
Εάν επιτευχθεί ειρήνη, οι σκιώδεις τράπεζες θα κερδοσκοπήσουν μαζικά έναντι των ευρωπαϊκών ομολόγων. Η επακόλουθη υποτίμηση των κρατικών ομολόγων θα μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση της αναχρηματοδότησης της Γερμανίας.
Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παρατείνουν τον πόλεμο
Ο κίνδυνος μιας κρίσης δημόσιου χρέους και της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος αναγκάζει τους αρχηγούς κυβερνήσεων να παρατείνουν τον πόλεμο. Οδηγούνται από την απεγνωσμένη ελπίδα ότι με κάποιο τρόπο το Κίεβο θα αντέξει και με τον τελευταίο Ουκρανό. Ελπίζουν ότι τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια, τα ευρωπαϊκά στρατεύματα στην Ουκρανία θα είναι σε θέση να αντισταθούν στη Μόσχα και να αποσπάσουν τους πόρους της Ουκρανίας: μαύρη γη, φυσικό αέριο, λίθιο και σπάνιες γαίες από τη Ρωσία.
Οι πολιτικές ελίτ δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω: από τις δολοφονίες στο Μαϊντάν μέχρι τα σχεδόν δύο εκατομμύρια νεκρούς στην Ουκρανία – έχουν πάρα πολλά να χάσουν. Η ήττα αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε αναμέτρηση. Τότε θα πρέπει είτε να παραιτηθούν είτε να θεωρηθούν ποινικά υπεύθυνοι. Ο φόβος της δικής τους πτώσης οδηγεί τους αιμοδιψείς των γερμανικών λειτουργικών ελίτ σε σημείο φρενίτιδας. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: χωρίς τις ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να καταρρίψουν τη Ρωσία. Γι’ αυτό θέλουν να κρατήσουν τις ΗΠΑ στον πόλεμο πάση θυσία.
Ο πόλεμος είναι ένας πόλεμος ενάντια στον ίδιο του τον πληθυσμό και ενάντια στη δημοκρατία
Ο εξοπλισμός στη Γερμανία έχει έναν εντελώς διαφορετικό σκοπό: να καταργήσει τη δημοκρατία και να την αντικαταστήσει με μια νέα μορφή δικτατορίας, να εξοπλίσει τον στρατό ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να καταστέλλει και τις εσωτερικές αναταραχές ώστε το καρτέλ του κυβερνώντος κόμματος να συνεχίσει όπως πριν.
Το σύστημα αυτό πρέπει να διατηρείται με τη βία των όπλων εναντίον του ιδίου του πληθυσμού του. Αυτό θα μπορούσε να οργανωθεί συνταγματικά με την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης με πλειοψηφία δύο τρίτων της Μπούντεσταγκ σύμφωνα με το Άρθρο 80α του Βασικού Νόμου.
Στόχος της προπαγανδιστικής επιχείρησης είναι η αποκατάσταση μιας συνεκτικής δύναμης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία όμως οι φυγόκεντρες δυνάμεις αυξάνονται και τα συμφέροντα των κρατών-μελών απομακρύνονται. Έχοντας αποτύχει το ειρηνευτικό σχέδιο, η Γερμανία τώρα ηγείται σε μια επιχείρηση ανάπτυξης της μιας πολεμικής πανγερμανικής μηχανής προς την Ανατολή.
Γερμανία – μια χώρα χωρίς αντιπολίτευση
Ο πόλεμος και η καταστροφή της δημοκρατίας συμβαδίζουν στη Γερμανία. Αυτό είναι δυνατό επειδή ο πληθυσμός δεν δείχνει να αντιδρά ή να ανθίσταται. Προφανώς, το πολιτικό θάρρος και το δημοκρατικό αγωνιστικό πνεύμα έχουν παραλύσει εντελώς. Η συνήθεια του κρατικού ελέγχου κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, οι επιθετικές διδασκαλίες ενάντια στην ποικιλομορφία, η πολεμική προπαγάνδα και ο ψηφιακός έλεγχος στέρησαν από τους ανθρώπους την ικανότητά τους να ενεργούν και την ικανότητά τους να λαμβάνουν αποφάσεις για τον εαυτό τους.
Ο ψηφιακός καπιταλισμός καθιστά δυνατή την παθητικοποίηση των ανθρώπων καταναλωτών μέσω ψηφιακών δωρεάν αγαθών, ενώ ταυτόχρονα τους εκμεταλλεύεται στην εργασία τους και τους παρακολουθεί- τους χειραγωγεί ως πολιτικά υποκείμενα. Υπάρχει έλλειψη κριτικής στάσης απέναντιστις πολιτικές ελίτ, η εξουσία είναι ουσιαστικά αξιόπιστη. Αυτό ανοίγει την πόρτα στην αναθεώρηση της ιστορίας, με κυρίαρχη την προπαγάνδα τα ψέμματα γίνονται “ιστορία”.
Στη Γερμανία ειδικότερα, μια επανερμηνεία της ιστορίας είναι μοιραία δεδομένης της μοναδικότητας των ναζιστικών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν όχι μόνο εναντίον Εβραίων αλλά και εναντίον σοβιετικών πολιτών, καθώς επιτρέπει τη ψυχολογική αντιστροφή της ενοχής και, ως εκ τούτου, τη μετατόπιση της επιθετικότητας προς τη Ρωσία ως εχθρό της. Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα στον αυτόματο πιλότο, παγιδευμένη σε “μια ψηφιακή οικονομία του συναισθήματος”, χωρίς αντιπολίτευση, που δεν αντιστέκεται στην υποτροπή της στη βαρβαρότητα.
Quo Vadis?
Μια απόκλιση από την πολεμική πορεία των γερμανικών άρχουσων ελίτ μπορεί να επιβληθεί μόνο μέσω μιας στιβαρής αντιπολίτευσης. Θα διαπιστώσουμε σύντομα εάν οι επερχόμενες μαζικές κοινωνικές περικοπές θα προκαλέσουν μαζικές διαμαρτυρίες των πολιτών. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ευρεία συμμαχία για την ειρήνη και το κράτος πρόνοιας, ικανή να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους. Αλλά οι Γερμανοί αυτή τη στιγμή κοιμούνται στην καταστροφή τους.
Μην πιστεύετε στα σοβαρά ότι οι λαοί του παγκόσμιου Νότου θα μας συγχωρήσουν ποτέ για τη γενοκτονία στη Γάζα, τη γενοκτονία στο Ντονμπάς, τον προκληθέντα πόλεμο στην Ουκρανία και τις περισσότερες από 20.000 κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Τίποτα δεν θα ξεχαστεί.
Η Γερμανία για άλλη μια φορά κάθεται μολυσμένη ανάμεσα στα έθνη – μολυσμένη με το αίμα όσων κείτονται στους δρόμους στους ιμπεριαλιστικούς της πολέμους. Όσοι προσκολλώνται στην ανατροπή αυτοκρατοριών θα παρασυρθούν μαζί τους.
* Ο Πάτρικ Μπάαμπ είναι Γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας
