Πολύπλευρο ενδιαφέρον, εκφράζει η Ινδία για δυναμική είσοδο στην Ελλάδα. Η αναδυόμενη ασιατική δύναμη, με τη στήριξη των ΗΠΑ εδώ και χρόνια, επιδιώκει να αναδειχθεί στο κύριο αντίπαλον δέος της Κίνας. Σχέδιο που υπάρχει και στην ελληνική περίπτωση, όπου στόχος είναι η χρησιμοποίηση της χώρας μας ως πύλη εισόδου του «ινδικού εμπορικού δρόμου» προς την Ευρώπη, και ταυτόχρονα ο περιορισμός της Κίνας.
Εκτός από τη μαζική «εισαγωγή» φτηνών ινδικών εργατικών στην Ελλάδα, την απόκτηση λιμένων, στην προκειμένη αυτού της Θεσσαλονίκης, λόγω του ότι ο Πειραιάς είναι υπό τον έλεγχο των Κινέζων, καθώς και σειράς άλλων σχεδιασμών, στο μικροσκόπιο του ινδικού ενδιαφέροντος βρίσκονται και ελληνικές αμυντικές εταιρείες, όπως, μεταξύ άλλων, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) όσο και στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ).
Στην περίπτωση των ΕΑΣ, βέβαια, η εταιρεία ουσιαστικά έχει εκχωρηθεί στην τσεχική εταιρεία CSG, η οποία κάνει χρυσοφόρες μπίζνες χάρις στον πόλεμο στην Ουκρανία. Ειδικότερα, έχει αναλάβει τις μεγαλύτερες προμήθειες της Ουκρανίας με βλήματα πυροβολικού. Και, βέβαια, εξαιτίας της απαράδεκτης τακτικής απαξίωσης της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, τα ΕΑΣ έχουν μετατραπεί σε παραμάγαζο παραγωγής των Τσέχων.
Ενδιαφέρον είναι ότι στην Ουκρανία μαζικά εξάγει πυρομαχικά και η Ινδία. Κι’ αυτό παρά τις στενές ενεργειακές σχέσεις της με τη Ρωσία. Οι μπίζνες του πολέμου είναι χρυσοφόρες. Στις ινδικές εξαγωγές προς την Ουκρανία, δεν χωράει αμφιβολία ότι ρόλο παίζει η τσεχική CSG, της οποίας βασικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις βρίσκονται – και – στην Ινδία.
Το ινδικό ενδιαφέρον για «εξοπλιστικές» επενδύσεις στην Ελλάδα, αναμφισβήτητα συνδέεται με τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης (ReArm Europe) και τα τεράστια κονδύλια που σκοπεύουν οι Ευρωπαίοι να κατευθύνουν στις πολεμικές βιομηχανίες. Οι Ινδοί, ουσιαστικά, επιδιώκουν να αποσπάσουν, μέσω της «παντρειάς» τους με ελληνικές εταιρείες, κομμάτι της πίτας των ευρω-κονδυλίων.
Αντιγράφουν και αυτοί, όπως και άλλοι, την τακτική των Ισραηλινών, με πλέον ενδεικτική περίπτωση την εξαγορά της Intracom Defence από την ΙΑΙ, την ακριβοπληρωμένη – και αμφιβόλου ποιότητας – «επένδυση» για το διεθνές αεροπορικό κέντρο στην Καλαμάτα από την ELBIT, κ. α. Να σημειωθεί ότι οι σχέσεις Ισραήλ – Ινδίας σε επίπεδο εξοπλιστικών προγραμμάτων ήταν και εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα σημαντικές.
Ταυτόχρονα, όπως και το Ισραήλ, εδώ και χρόνια αναπτύσσει την αμυντική συνεργασία του με την Ελλάδα, σε επίπεδο κοινών στρατιωτικών ασκήσεων (π.χ. αεροναυτικών, εκπαίδευσης στην αντιμετώπιση των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας, S-300), ολοένα συχνότερη συνεργασία ειδικά σε αεροπορικές ασκήσεις παρατηρείται και μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας. Ολα αυτά σε μια περίοδο, κατά την οποία είναι γνωστό ότι οι πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις της Τουρκίας με το Πακιστάν έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Συχνή επίσης είναι η παρουσία πακιστανικών αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων σε τουρκικές ασκήσεις.
Βεβαίως, το κλειδί σε όλα αυτά είναι το – υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ – ινδικό σχέδιο του «Διαδρόμου Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης» (IMEC). Πρόκειται για τον «ινδικό δρόμο» στον αντίποδα του «κινεζικού δρόμου του μεταξιού», που θα περνάει από χώρες του Περσικού Κόλπου, το Ισραήλ, και στη Μεσόγειο, την Ελλάδα. Δεν είναι λίγοι οι αναλυτές διεθνώς, οι οποίοι το 2023 με την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, είδαν στην αιματηρή αναταραχή που προκλήθηκε στη συνέχεια στη Μέση Ανατολή, την απόπειρα τορπιλισμού – ή καθυστέρησης – του IMEC.
Για να εξυπηρετηθεί αυτό το σχέδιο, καίριας σημασίας είναι να αποκτήσει η Ινδία ένα λιμάνι εισόδου στην ΕΕ. Κατά πληροφορίες, στο μικροσκόπιο των σχεδιασμών βρίσκεται κυρίως το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το οποίο παρέχει άμεση πρόσβαση στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Ως εκ τούτου, τους τελευταίους μήνες ο ιδιαίτερος θόρυβος που προκαλείται από δημοσιεύματα και διαρροές σχετικά με … επενδυτικά ενδιαφέροντα και «εκτοπισμό» του Ιβάν Σαββίδη.
