Δεν ξέρω για σάς, αλλά αυτός ο καταιγισμός από καταγγελίες ανοσιουργημάτων και κακοποιήσεων που πλημμυρίζουν, κατά χιλιάδες, πολλές χιλιάδες το διαβόητο «Φάκελο Επστάιν» (που έδωσε στη δημοσιότητα, χύδην, το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, με απόφαση του Κογκρέσου – 3 εκατομμύρια από τα 6 συνολικά) κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει…
Τι μου θυμίζει, έστω και σαν (συνολική) εικόνα; Πόσο τα… είχε δει όλα στη «Δημοκρατία» του «Salò» του (την ύστατη ταινία του, πριν τη στυγερή δολοφονία του) ο μέγας Πιερ Πάολο Παζολίνι. «120 μέρες στα Σόδομα».
Τόσος πόνος, τόσο αίμα κι ούτε ένα ευχαριστώ, που (θα) τραγουδούσε και η Τζένη Καρέζη. Τόσοι απανωτοί και ομαδικοί βιασμοί, τόσοι αιματηροί βιασμοί, ακόμη και 10χρονων, τόσες θανατώσεις (και πολλά χειρότερα) βρεφών, τόσος «κανιβαλισμός» σε πολυτελείς βίλες και κότερα με «δράστες» πάμπλουτους και πανίσχυρους, της παρέας του «αυτόχειρα» στις φυλακές που κρατούνταν υπόδικος, χρηματιστή Τζέφρι Επστάιν.
Εικόνα από την ύστατη ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι, «120 μέρες στα Σόδομα», μια σκληρή και αδιέξοδη (ως προς τις απαντήσεις της, μέσω της Τέχνης) ματιά στο έκφυλο, παρηκμασμένο, διαστροφικό Salò, της επαρχίας της Μπρέσκια, γροθιά στο στομάχι και στη βιτρίνα της παρουσιαζόμενης ως «ωραίας και ισχυρής Ιταλίας» του ’70… Με το Σαλό να είναι η έδρα του φασιστικού κόμματος της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (Repubblica Sociale Italiana, RSI), ή «Δημοκρατίας του Σαλό» – Repubblica di Salò, και η πραγματική πρωτεύουσα» της εποχής, έναντι της Ρώμης, με αμέτρητες διαστροφές και φρικαλεότητες πίσω από τη βιτρίνα…
Όλα αυτά καταγράφονται στο Φάκελο, που βγήκε ολοσούμπιτος στο «φως», όχι ως κακουργήματα, κατηγορίες, εγκλήματα υπό ανάκριση, αλλά ως καταγγελίες θυμάτων, με σβησμένα («λογοκριμένα») τα ονόματα των φερόμενων ως θυτών, πλην μερικών θυμάτων, που τώρα βγαίνουν και μιλάνε ανοιχτά μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Γυρίζοντας πίσω σε κακοποιήσεις και βιασμούς (και τρεις φορές την ημέρα!) από τότε που ήταν 10 ή και 12 ετών, από τους πανίσχυρους και πάμπλουτους του Επστάιν, όπως ο πρόεδρος Τραμπ. Graphic, τις λένε στο Αμέρικα αυτές τις περιγραφές. «Γραφικές»; Όχι. Ανατριχιαστικές. Στα όρια της απανθρωποποίησης.
Κι εδώ βρίσκεται το σημαντικό: πρώτη φορά με άνωθεν έγκριση βγαίνουν στην εποχή της ταχύτητας διάδοσης της πληροφορίας τόσες χιλιάδες «πληροφορίες» – καταγγελίες, που να περιστρέφονται γύρω από έναν εκλεγμένο Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Θα μου πείτε, είχαμε και τις λίγο… αποκρουστικές λεπτομέρειες της Μόνικα Λουίνσκι με τον Πρόεδρο Κλίντον, που έπαιζαν μήνες σε όλη την υφήλιο. Όμως, εκείνο ήταν κάτι πιο «προσωπικό». Εδώ μιλάμε για… αποτροπαιότητες. Στον αέρα!
Πως μπορεί να αντέξει ένας πρόεδρος τόση… αποτρόπαια αποκάλυψη, σκέφτομαι. Πως μπορεί να το ξεπεράσει; Κάποιοι απαντούν με τη λογική που κι εδώ, επικοινωνιακά και μόνον, στρέφεται η προσοχή σε κάτι άλλο μεγάλο. Π.χ. την επίθεση στο Ιράν.
Καλά, και φτάνει αυτό; – θα αναρωτηθώ. Ίσως και να φτάνει. Αλλά το σημαντικό, για όλη την υφήλιο, είναι αν θα φτάσει να ξεχάσει με αυτή την επίθεση, τόσο… αποτρόπαια, σε καταγγελίες έστω. Έχουμε αλλοτριωθεί τόσο;
Ξέρω, κάποιοι θα απαντήσετε, ναι. Και ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Όμως, αυτό είναι και το αντι-πρόβλημα. Αν αντέχουν σε λήθη όλα τα αποτρόπαια, πόσο πιο πέρα μπορούν να φτάσουν οι… αποτροπιάζοντες; Πόσο πιο πέρα μπορεί να καταργηθεί η λεγόμενη «ηθική» στην Πολιτική, γενικώς;
Και μάλιστα σε μια κοινωνία που σκανδαλιζόταν και καταψήφιζε έναν πολιτικό «επειδή είχε γκόμενα», κάποτε.
Ή έχει για πρόεδρο «τη θεμελιώδη φαντασίωση αυτού του κόσμου που λατρεύει την ωμή δύναμη, εκεί που δεν υπάρχει δεύτερος, υπάρχει μόνο ένας νικητής που τα παίρνει όλα», κατά πως το έθεσε σε άρθρο του στην Εφ.Συν. ο πρώην υπουργός Νίκος Ξυδάκης. Και σε έναν κόσμο, όπου «όλα είναι ενορχηστρωμένα για να εκπέμπουν δύναμη και να εμπνέουν φόβο. Φόβο. Και φθόνο και θαυμασμό: κοίτα πώς φέρονται οι υπερπλούσιοι, οι δυνατοί…». Ακόμη και με (καταγγελλόμενους) βιασμούς και απανθρωπιές; Ναι, ακόμη και με αυτά.
Η εντολή του Κογκρέσου προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης ήταν σαφής: να δοθεί στη δημοσιότητα ό,τι υπάρχει στα αρχεία. Όχι να αξιολογηθεί. Όχι να επιβεβαιωθεί. Όχι να διαχωριστεί η αλήθεια από την καταγγελία. Δημόσια διαπόμπευση (κάποιες φορές, ίσως, η μόνη και ανεξέλεγκτη «τιμωρία» από την κοινωνία για ειδεχθή εγκλήματα).
Και αυτό μπορεί σε κάποιους (δεν ξέρω: περισσότερο ή λιγότερο σκεπτόμενους…) μπορεί να είναι λιγότερο, εξίσου ή περισσότερο βλαπτικό για την παγκόσμια κοινωνία από τις ίδιες τις καταγγελλόμενες «πράξεις» των πλουσίων και ισχυρών.
Το μόνο σίγουρο, από τη δημοσιοποίηση των… απάνθρωπων πράξεων στον τεράστιο όγκο των καταγγελιών, είναι η δημιουργία σύγχυσης. Δεν είναι κάθαρση, έτσι χύδην. Δεν οδηγεί στην κάθαρση. Αλλά στη σύγχυση. Και ποιον ευνοεί η σύγχυση; Αυτό ίσως πρέπει να σκεφθούμε, μουδιασμένοι, μπροστά σε τόσες καταγγελίες για απανθρωπιά και «κανιβαλισμό». Δεν ευνοεί την εξουσία, που επιπλέει της σύγχυσης; Σκεφθείτε το!
