Από το κακό στο χειρότερο εξελίσσεται η υπόθεση της έγκρισης του ψευδεπίγραφου μνημονίου για την δήθεν οριοθέτηση της ΑΟΖ Λιβύης – Τουρκίας από το λιβυκό Κοινοβούλιο, το οποίο εδρεύει στην Ανατολική Λιβύη και ελέγχεται από τον – “σύμμαχο” του Κυριάκου Μητσοτάκη – κατ’ όνομα – “στρατάρχη”, Χαλίφα Χάφταρ. Από αυτόν, δηλαδή, που έφαγε το άδειασμα η κυβέρνηση. Κι’ ας είχαν συναντηθεί πομπωδώς μαζί του ή με μέλη της “φαμίλιας” του, ο πρωθυπουργός και οι Δένδιας – Γεραπετρίτης 24 (!) φορές.
Το State Department, σε αντίθεση με τις επίσημες τοποθετήσεις της Ουάσιγκτον στο παρελθόν, που δεν έκανε αποδεκτό το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, τώρα αδειάζει την Ελλάδα, καλώντας την Αθήνα και την Αγκυρα να τα “βρουν” μεταξύ τους. Η θέση αυτή σε τίποτε δεν διαφέρει από την τοποθέτηση Ρούμπιο, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ότι τα ελληνο-τουρκικά θα λυθούν μέσω της “ιδιωτικής διπλωματίας”. Εκτός αυτού, πεντακάθαρες άλλωστε ήταν εδώ και πολύ καιρό οι θέσεις του απεσταλμένου του Τραμπ για την Αφρική, Μασάντ Μπούλος, ότι η Ουάσιγκτον προωθεί σχέδιο «συνεννόησης» ανάμεσα στις Ελλάδα, Τουρκία, Λιβύη και Αίγυπτο. Με έμμεσο τρόπο, δηλαδή, έβαζε στο κάδρο την ψευδεπίγραφη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ της Τουρκίας με τη Λιβύη. Εξάλλου, είναι μεγάλα τα συμφέροντα των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών, εκτός των άλλων, στη Λιβύη και νοτίως της Κρήτης.
Τσάμπα κοτζάμ Πνύκα που έδωσε ο Κ. Μητσοτάκης και η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, για να διακηρύξει το MAGA “μανιφέστο” του.
Τσιμουδιά από Δένδια
Από τη μεριά τους, τα κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές της ΝΔ, είναι παγωμένα, και προτιμούν να τηρούν σιγή ιχθύος, έχοντας αφήσει τον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να υποστηρίζει ότι … δεν τρέχει και τίποτα, μικρό το κακό που έγινε στο λιβυκό Κοινοβούλιο (!).
Ακόμα και ο δελφίνος νυν υπουργός Αμυνας, Νίκος Δένδιας, που ως υπουργός Εξωτερικών χειρίστηκε το Λιβυκό και φέρει τεράστιες ευθύνες, από κοινού με τον Κ. Μητσοτάκη, για τους ολέθριους κυβερνητικούς χειρισμούς την επταετία της διακυβέρνησής της, έχει εξαφανιστεί. “Δραπέτευσε” στις ΗΠΑ, για επίσκεψη, για να κλείσει συμφωνίες που κανονικά υπογράφει ένας ταγματάρχης ή κάποιος επικεφαλής Διεύθυνσης του υπουργείου Αμυνας.
Επί ημερών Δένδια, υπογράφτηκε κατ’ αρχήν το τουρκο-λιβυκό, το Νοέμβριο του 2019, ενώ η Αθήνα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και η ΝΔ καθόταν στις δάφνες της τότε εκλογικής νίκης της. Ο ίδιος ως ΥΠΕΞ πανηγύριζε για την επίσκεψη Χάφταρ στην Αθήνα, το 2020, και φωτογραφιζόταν μαζί του. Με έναν “τοπάρχη – φύλαρχο”, δηλαδή, που ουδέν επίσημο αξίωμα είχε. Αυτός ήταν που διαφήμιζε τις … τέλειες σχέσεις του με την πρώην υπουργό Εξωτερικών της Λιβύης, Νάιλα Μανγκούς, αλλά όταν αποδείχτηκαν οι σχέσεις της με την Αγκυρα, παρίστανε ότι δεν την ήξερε. Επί ημερών του στο ΥΠΕΞ, η Ελλάδα δεν είχε πρέσβη στην Τρίπολη. Αλλοτε δεν έβρισκαν πρέσβη, άλλοτε πήγαινε και … έφευγε (!), κ.ο.κ. Οπως και να’ χει, παρ’ ότι ο Ν. Δένδιας επαίρετο ότι άνοιξε την ελληνική πρεσβεία, αυτή τον περισσότερο καιρό ήταν χωρίς πρέσβη. Γενικότερα, επικρατούσε κομφούζιο ως προς τις λιβυκές υποθέσεις. Κι΄αυτό, τη στιγμή που η Λιβύη ανήκε σστα στενά γεωπολιτικά ενδιαφέροντα της Ελλάδας και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού και της ελίτ της ήταν – και είναι – φίλα προσκείμενα στη χώρα μας.
Ο νυν υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, πολλάκις φέρεται σε κατ’ ιδίαν επαφές του, να έχει ρίξει το φταίξιμο για τους χειρισμούς στο Λιβυκό στον Ν. Δένδια. Οι σχέσεις των δύο, ως γνωστόν, μόνο ανέφελες δεν είναι. Ωστόσο, ούτε ο νυν ΥΠΕΞ είναι άμοιρος ευθυνών. Το αντίθετο. Εχει εξίσου τεράστιες ευθύνες.
Βέβαια, δεν περίμενε κανείς από τον Ν. Δένδια κάτι διαφορετικό. Εδώ, τώρα, ως υπουργός Αμυνας, έρχεται και πανηγυρίζει, επειδή οι Σαουδάραβες, με καθυστέρηση πέντε ετών, εδέησαν επιτέλους να εκπληρώσουν τη συμβατική υποχρέωσή τους για τις αντιαεροπορικές συστοιχίες, Patriot, που έχει στείλει η Ελλάδα στη χώρα από το 2021. Εσχάτως, σε μια από τις σπανιότατες συνεντεύξεις Τύπου που έδωσε στους στρατιωτικούς συντάκτες, ανακοίνωσε περιχαρής ότι στην πρόσφατη επίσκεψή του στη Σ. Αραβία και τις συναντήσεις που είχε με τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και τον ομόλογό του Χαλίντ μπιν Σαλμάν, δόθηκαν οι απαραίτητες εγγυήσεις για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της σαουδαραβικής πλευράς αναφορικά με το κόστος λειτουργίας των ελληνικών Patriot. Και, ως εκ τούτου, θα εισηγηθεί παραμονή της πυροβολαρχίας στη Σαουδική Αραβία.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, ο ΥΠΑΜ παρουσίασε ως … επιτυχία του ότι οι Σαουδάραβες, με καθυστέρηση ετών πληρώνουν για τους Patriot. Αλλη μια μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το ΥΠΕΞ βαράει μπιέλες
Προφανώς, δεν είναι ο Ν. Δένδιας που φέρει την αποκλειστική ευθύνη για το φιάσκο στο Λιβυκό. Η θεωρούμενη ως “άνθρωπος” του μεγάρου Μαξίμου και σε στενή σχέση με τη Ντόρα Μπακογιάννη, νυν υφυπουργός Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η οποία είναι η επικεφαλής του διαλόγου με τη Λιβύη για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, ουδέν θετικό αποτέλεσμα εκόμισε.
Αξιον προσοχής είναι ότι η ίδια έχει επιφορτιστεί σχεδόν όλα τα νευραλγικής σημασίας θέματα (Ελληνο-τουρκικά, Λιβυκό, Μονή Σινά, ενεπλάκη στα ελληνο-αμερικανικά), στα οποία, έως τώρα, ουδεμία επιτυχία έχει σημειωθεί. Τουναντίον, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα.
Η υπερσυγκέντρωση όλων αυτών των κρίσιμων τομέων στα χέρια της, όπως επίσης και τα εσωτερικά του υπουργείου Εξωτερικών, κάνουν πολλούς να την χαρακτηρίζουν ως ... άτυπη υπουργό Εξωτερικών. Επί ημερών της, μάλιστα, αφού ξήλωσε σειρά ικανών διπλωματών από καίρια πόστα, φέρεται να προέβη σε πλειάδα τοποθετήσεων φίλα προσκείμενων στην ίδια διπλωματών σε πολύ σοβαρά πόστα. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι επιλογές της, όπως θεωρούν διπλωματικοί κύκλοι, είναι ατυχείς και κατώτερες του μετρίου.
Γενικότερα, τόσο στο διάστημα που ήταν υπουργός Εξωτερικών ο Ν. Δένδιας, όσο και τώρα με τον Γ. Γεραπετρίτη, φέρονται να έχουν διαδραματιστεί σκηνές … απείρου κάλλους εντός του ΥΠΕΞ, όσον αφορά την Α. Παπαδοπούλου. Σε σημείο να γίνεται λόγος για διάλυση του υπουργείου. Βέβαια, είναι γνωστό ότι οι σχέσεις Δένδια – Παπαδοπούλου μόνο καλές δεν ήταν. Η εικόνα δεν είναι πολύ διαφορετική και με τον Γ. Γεραπετρίτη.
Υπό αυτές τις συνθήκες μπάχαλου που επικρατούν εντός του υπουργείου Εξωτερικών, πως μπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή του ο- νευραλγικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα – μηχανισμός του υπουργείου;
Κρύβονται πίσω από τις χλιαρές ανακοινώσεις της ΕΕ
Προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, αλλά και σύσσωμα τα φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση ΜΜΕ, “κραδαίνουν” τις ανακοινώσεις της ΕΕ που “καταδικάζει” την απόφαση του λιβυκού Κοινοβουλίου.
Η ΕΕ, πάντως, αντέδρασε με “διεκπεραιωτικές” γλυκανάλατες ανακοινώσεις “συμπαράστασης” στην Ελλάδα. Είναι ενδεικτικό ότι η Εσθονή Υπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Κάγια Κάλλας, η οποία συνήθως είναι λαλίστατη όταν πρόκειται για τη Ρωσία, τώρα, μετά την πρόσφατη συνάντησή της με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, περιορίστηκε να πει ότι είχε “μια εκτενή συζήτηση με τον συνάδελφό μου, Χακάν Φιντάν, για μια σειρά θεμάτων. (…) Ανέφερα την ψηφοφορία της Λιβύης σχετικά με μια συμφωνία κατανόησης για θαλάσσια θέματα με την Τουρκία και τόνισα ότι παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών”. Ούτε καν να πει, δηλαδή, ότι αυτά τα “τρίτα κράτη”, είναι χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και ως εκ τούτου το θέμα είναι ευρωπαϊκό και η ΕΕ θα απαντήσει δεόντως αυστηρά.
Τώρα, ο Γ. Γεραπετρίτης “απειλεί” Θεούς και δαίμονες. Αργησε λίγο. Μερικά χρόνια. “Μέσα από την Ελλάδα”, είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του, “περνάνε όλα τα χρηματοδοτικά πρωτόκολλα της Λιβύης, περνάει η ειρηνευτική αποστολή η οποία βρίσκεται στη Λιβύη, μέσα από την Ελλάδα περνάει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα είναι η πόρτα η οποία αυτή τη στιγμή στα διεθνή φόρα ανοίγει την εγκατάσταση για οποιονδήποτε”.
Απορίας άξιον. Γιατί δεν τα έκαναν ο Γ. Γεραπετρίτης και πιο πριν ο Ν. Δένδιας εδώ και επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη; Και γιατί να νομίζουν ότι τώρα οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα συμπαρασταθούν στην Ελλάδα; Τι έκαναν όταν η “σύμμαχος” και “εταίρος” Ιταλία έβαζε πόδι στη Λιβύη, κοιτώντας τα συμφέροντά της και αδιαφορώντας πλήρως για “αλληλεγγύη” προς την Ελλάδα; Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη Γαλλία και άλλες μεγάλες χώρες της ΕΕ.
Υπερατλαντικό άδειασμα
Το State Department, πάντως, απέφυγε να καταδικάσει την επικύρωσή του τουρκολιβυκού μνημονίου. Ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών ανέφερε χαρακτηριστικά: “Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω διαπραγματεύσεων με καλή πίστη”.
Σημείωσε ότι “η επίλυση των θαλάσσιων ζητημάτων εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των πλευρών και ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και ερευνητικές δραστηριότητες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου”, ενώ τόνισε ότι “η Ελλάδα και η Τουρκία είναι και οι δύο σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να προχωρήσουν σε διμερείς επαφές προκειμένου να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε σημεία διαφωνίας”.
Επιτέλους, ας καταλάβουν εκεί στο μέγαρο Μαξίμου ότι η εξωτερική πολιτική και διπλωματία δεν προσφέρονται για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, προς άγραν ψήφων, ούτε και τα κυβερνητικά στελέχη προσφέρουν καλές υπηρεσίες στην πατρίδα χαριεντιζόμενα με τις κάθε λογής Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.
