Ηλιούπολη – Τι κάνουμε στα παιδιά μας ρε φίλε…

Του Γιάννη Γερονικολού *

Τι κάνουμε στα παιδιά μας ρε φίλε…

17 χρονών κουκλιά και να λένε

“Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω”

17 χρονών που όλη η ζωή είναι απλωμένη μπροστά τους, που θα έπρεπε να είναι έτοιμα να κατακτήσουν τα πάντα, αντ αυτού να σκέφτονται την αποτυχία στις πανελλήνιες και -αν είναι δυνατόν(!)- ότι «θα καταλήξω σε μία δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά»!.

Τα γαμημένα τα λεφτά!

Κάναμε τα 17χρονα να σκέφτονται το μισθό!

Κάναμε τα 17χρονα να μην έχουν όνειρα.

Κάναμε τα 17χρονα να μη βλέπουν παρά μόνο γκρίζο.

Τους πήραμε τον καμβά. Τους αφαιρέσαμε τα χρώματα.

Κάναμε τα παιδιά μας μίζερους 60ρηδες.

Για ένα πράγμα μόνο είμασταν βέβαιοι πριν από 40 χρόνια στην ηλικία αυτών των παιδιών: Ότι όλα θα πάνε καλύτερα.

Ήταν σίγουρο. Ήταν αδιαπραγμάτευτο. Ήταν μπροστά μας και μας καλούσε.

Πώς διάολο να απολογηθούμε τώρα εμείς που τους αφήνουμε έναν κόσμο σαφώς χειρότερο από αυτόν που βρήκαμε;

Τα 17χρονα γεννήθηκαν πάνω στην κρίση.

Μεγάλωσαν πάνω στην κρίση.

Πάνω που τέλειωναν το δημοτικό τα χώσαμε δυο χρόνια μέσα στο σπίτι να βλέπουν μια οθόνη αντί τους συμμαθητές και τη σχολική κοινότητα. Να τρέμουν μη φέρουν στο σπίτι την αρρώστια. Να πλένονται με αντισηπτικά. Να χαιρετούν με μπουνιά αντί αγκαλιά. Να απαγορεύεται να φιλήσουν και να φιληθούν. Να τους κυνηγάνε τα περιπολικά απ τις πλατείες.

Τα μπολιάσαμε με την γκρίζα στάχτη των δικών μας καμένων ονείρων και τα πουσάρουμε σαν άλογα κούρσας με φροντιστήρια απ΄τη Δευτέρα δημοτικού, γλώσσες από το νηπιαγωγείο και «δραστηριότητες» που να κοσμούν το βιογραφικό, όχι για να κατακτήσουν τη ζωή, αλλά για να γυαλίσουν σε έναν random μαλάκα HR κάποτε, για έναν γαμημένο μισθό.

Ένα μισθό που δεν θα μπορεί ούτε ένα δώμα να τους διασφαλίσει ώστε να φύγουν απ το παιδικό τους δωμάτιο.

17 χρονών παιδιά. Γερασμένα ήδη από τον ιό μιας σάπιας κοινωνίας, μιας σάπιας χώρας, ενός σάπιου συστήματος που δημιουργεί ζόμπι και εχθρεύεται τους πολίτες.

17 χρονών παιδιά και όταν παίρνουν τα καδρόνια να μας κυνηγήσουν τα λέμε κωλόπαιδα, αλήτες, μπαχαλάκηδες.

17 χρονών παιδιά κι όταν ουρλιάζουν, όταν χτυπούν τις σειρήνες για να μας ξυπνήσουν, όταν οι λυγμοί τους κομπιάζουν τις δικές μας ανάσες, όταν πια είναι αργά και πηδάνε από τον 6ο μιας πολυκατοικίας… και τότε θα τα λέμε άρρωστα, καταθλιπτικά, ανώριμα, ψυχασθενή, καλομαθημένα. Ανάγωγα ίσως που δεν σκεφτήκανε αυτούς που αφήνουν πίσω.

Συγνώμη αγάπες μου. Συγνώμη κοριτσάκια μου. Συγνώμη κουκλιά μου. Πραγματικά συγνώμη.

Από τα βάθη της καρδιάς μου συγνώμη.

Αποτύχαμε.

Απέτυχα εγώ ο ίδιος σα γονιός, σαν πατέρας, σαν πολίτης, σαν δημοσιογράφος, σαν πολιτικό ον να βάλω ένα γαμημένο λιθαράκι για να κάνω τον κόσμο μας καλύτερο.

Ναι, εγώ φταίω.

Και εσύ.

Μην κρύβεσαι πια.

Μας έδειξαν δύο 17χρονα…

* Ο Γιάννης Γερονικολός είναι δημοσιογράφος

Πηγή: Social media