Του Γιάννη Παντελάκη *
Επειδή μέρες τώρα βλέπω πολλούς να ενθουσιάζονται με την χοντρή επίθεση ενός από τους ισχυρότερους οικονομικά επιχειρηματίες, υπερ-μιντιάρχη και ιδιοκτήτη μιας μεγάλης ποδοσφαιρικής ομάδας με εκατομμύρια φιλάθλους στον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση και μάλιστα πολλοί από τους … ενθουσιασμένους δηλώνουν και αριστεροί, να γράψουμε κάποια βασικά.
Ότι ο Μαρινάκης παρεμβαίνει και μάλιστα τόσο ωμά στην πολιτική ζωή της χώρας είναι ένα επικίνδυνο φαινόμενο που παραπέμπει στον Μπερλουσκονισμό αλλά και τον Τραμπισμό.
Δεν γνωρίζω αν θέλει να κατέβει στην πολιτική, αυτό το οποίο είναι σίγουρο είναι πως δείχνει εδώ και καιρό φιλοδοξίες να παρεμβαίνει και να διεκδικεί ρόλο μεγαλύτερο από αυτόν που έχει. Τελευταίο πρόχειρο παράδειγμα οι δηλώσεις του με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου οι οποίες φυσικά προβλήθηκαν έντονα από τα πολλά ΜΜΕ ιδιοκτησίας του. Τι είναι ο Μαρινάκης να παριστάνει τον τελετάρχη στην παρέλαση της Ν. Υόρκης και να κάνει δηλώσεις σαν τους εκλεγμένους πολιτικούς σε μια εθνική επέτειο;, με ρώτησε δικαίως ένας φίλος. Καλή ερώτηση.
Ότι πολλοί, εξαιρετικά πολλοί άνθρωποι, βρίσκονται για πολλούς λόγους απέναντι από την κυβέρνηση και βλέπουν τον Μαρινάκη ως σύμμαχο επειδή και αυτός επιτίθεται στην κυβέρνηση (κοινός εχθρός) είναι μια απλουστευτική και αστεία προσέγγιση. Ο επιχειρηματίας μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν εξαιρετικά φιλικός με την κυβέρνηση. Γιατί άλλαξε στάση και μεταβλήθηκε σε σκληρό πολέμιο της, είναι μια ιστορία με πολύ ενδιαφέρον και τα ΜΜΕ αυτή έπρεπε να αναδείξουν.
Οτι όλοι οι έχοντες εξωθεσμική εξουσία αλλάζουν προθέσεις σαν τα πουκάμισα επειδή αλλάζουν τα συμφέροντα τους, δεν τους κάνει συμμάχους μας. Αν αύριο οι ισορροπίες (τα συμφέροντα τους δηλαδή) αλλάξουν μπορεί να τους δούμε να υμνούν πάλι την κυβέρνηση όπως έκαναν πριν καιρό.
Ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση από το 2019 επέλεξαν να αγκαλιάσουν και αυτόν και άλλους μιντιάρχες (όπως και πρόθυμους δημοσιογράφους) για να τα έχουν καλά μαζί τους και να επιβάλουν την σιωπή ή την παραπληροφόρηση των μίντια είναι κατακριτέο, απαράδεκτο και έξω από κάθε πολιτική ηθική.
Είναι χαρακτηριστικό των εξουσιών να το κάνουν αυτό και η σημερινή εξουσία το έκανε σε υπερβολικό βαθμό, τα ήθελε όλα, δεν αρκέστηκε σε παραδοσιακά φιλικά της Μέσα, προχώρησε με έμμεσο ή άμεσο τρόπο στην προσπάθεια ελέγχου της πλειονότητας των ΜΜΕ. Και σε μεγάλο μέρος τα κατάφερε. Να την επικρίνουμε όμως για αυτό και να μην συνδέουμε τις επιθέσεις του Μαρινάκη με δικές του καλές προθέσεις. Απλά κάπου τα χάλασαν μεταξύ τους.
Οι υπερβολικά πρόθυμοι δημοσιογράφοι που δείχνουν εξαιρετικές επιδόσεις στην ευλυγισία οφείλουν να γνωρίζουν ότι συνήθως είναι μιας χρήσης, μετά τους πετάνε για να πάνε στους επόμενους. Δήθεν αντάρτες που τώρα μέσα από τα ΜΜΕ επιρροής του Μαρινάκη ξιφουλκούν κατά της κυβέρνησης, είναι οι ίδιοι που μέχρι να αλλάξει γραμμή το αφεντικό κολάκευαν την κυβέρνηση. Την ίδια κυβέρνηση.
Το πρόβλημα τους δεν είναι μόνο ότι χάνουν όποια αξιοπιστία διαθέτουν αλλά και ότι κάποια στιγμή θα πεταχτούν σαν στημένες και άχρηστες λεμονόκουπες γιατί θα έχουν εκτεθεί υπερβολικά υπηρετώντας το αφεντικό με δουλικό τρόπο. Το αφεντικό θα αλλάξει προθέσεις και αυτοί θα έχουν χάσουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Και αυτό είναι το πιο θλιβερό για έναν δημοσιογράφο.
υ.σ. Οσο για τους γελωτοποιούς τύπου Λαζόπουλου που υποδύονται και τους αντισυστημικούς, θυμάμαι πως έκαναν ακριβώς το ίδιο πριν κάποια χρόνια σπέρνοντας λαϊκισμό και χυδαιότητα μέσα από ένα άλλο αφεντικό τους, τον Κοντομηνά…
* Δημοσιογράφος, συγγραφέας
Πηγή: Facebook
