Ηχηρό «παρών» έδωσε ο Ελληνισμός της Νέας Υόρκης στην εκδήλωση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, η οποία, εκτός από την παραδοσιακή παρέλαση στο κέντρο της πόλης, μετετράπη σε διαδήλωση διαμαρτυρίας και μνήμης για τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών. Ως γνωστόν, είχε προταθεί να παραστεί στις εκδηλώσεις ο πρόεδρος των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, Μαρία Καρυστιανού, αλλά κάποιοι, στην Αθήνα και στη Ν. Υόρκη, την «έκοψαν».
Σε ένα από τα πλακάτ που ξεχώρισαν, αναγραφόταν: «Αυτούς τους σκοτώσατε, εμάς μας διώξατε». Κάτι που αντικατοπτρίζει τη θλιβερή εικόνα της Ελλάδας που από τη μια τρώει τα παιδιά της στα κάθε λογής Τέμπη και από την άλλη διώχνει τους νέους της -το μέλλον της δηλαδή- στη μετανάστευση.
Ενδεικτική του κλίματος που επικράτησε στις εκδηλώσεις, είναι η περιγραφή που κάνει ο ιστότοπος «Αναμνήσεις – Πάνθεον Ελληνισμού» από τη Νέα Υόρκη. Οπως αναφέρει, η διαδήλωση κατέληξε στο ελληνικό Προξενείο. Αναλυτικότερα, σημειώνει:
«Με πένθιμο βηματισμό, εκκωφαντική σιωπή, μαύρη περιβολή και πλακάτ με συνθήματα για δικαιοσύνη, το τμήμα «57» ράγισε καρδίες και έστειλε ρίγη ενθουσιασμού σε όσους βρέθηκαν στην παρέλαση στη 5η λεωφόρο την Κυριακή 30 Μαρτίου.
Ήταν η μεγαλύτερη παράσταση διαμαρτυρίας που διαδραματίστηκε ποτέ εντός της Ελληνικής παρέλασης στη Νέας Υόρκη. Με το τμήμα «57» συμμετείχαν ομογενείς κάθε ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου ή επαγγελματικής κατάστασης, πρόσωπα γνωστά και επώνυμα, με θητεία και περγαμηνές σε καίρια πόστα στην οργανωμένη ομογένεια, πλάι – πλάι με την πρωτοπόρα νέα γενιά.
Έδωσαν το δικό τους στίγμα και την απόλυτη συμπαράσταση στους συγγενείς των 57 θυμάτων στο έγκλημα Τεμπών. Μαζί τους και πλήθος θεατών στα πεζοδρόμια κατά μήκος της 5ης λεωφόρου ένωναν όλοι και όλες τις φωνές τους με τους διαδηλωτές, επευφημούσαν, ζητωκραύγαζαν ζητώντας δικαιοσύνη.
Η συντονιστική επιτροπή του Άγημα «57», νωρίς το πρωί της Κυριακής παρότρυνε με γραπτό μήνυμα όσοι/σες βαδίσουν με το Άγημα «57» στην 5η λεωφόρο, να συμμετέχουν βαδίζοντας «με καρδιά γεμάτη θλίψη, αλλά και με φωνή γεμάτη δύναμη.
Βαδίζουμε για τους 57 συμπατριώτες που δεν είναι πια εδώ. Οι 57 ψυχές που χάθηκαν δεν είναι αριθμοί – είναι η φωνή που μας καλεί να σταθούμε όρθιοι, να απαιτήσουμε, να μην αφήσουμε το σκοτάδι να σκεπάσει το δίκιο. Για τις ψυχές που έφυγαν άδικα, αλλά που δεν θα πάψουν ποτέ να μας καθοδηγούν.
Για να φωνάξουμε ότι τα κρατικά εγκλήματα, εγκλήματα μιας χώρας που μα έδιωξε δεν θα ξεχαστούν. Περιφρουρούμε το Άγημα «57». Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να σπιλώσει αυτήν τη στιγμή μνήμης και αγώνα. Μην απαντήσετε σε καμία πρόκληση – η παρουσία μας και μόνο είναι το πιο ηχηρό μήνυμα».
Η πομπή με τους διαδηλωτές ξεκίνησε από την 64η Οδό με την Ελληνική σημαία μπροστά. Συμβολικά την κρατούσαν τέσσερις γυναίκες. Δυο νεαρά κορίτσια εμπρός και δυο άλλες πιο ώριμης ηλικίας πίσω. Ισχυρός συμβολισμός αγώνα και συνέχειας από τη μια γενιά στην άλλη.
Ακολούθησε πλακάτ που αναγραφόταν τα ονόματα των αδικοχαμένων στα Τέμπη. Στη συνέχεια ακολούθησε ο όγκος των διαδηλωτών, μαυροντυμένων, να βαδίζουν με πένθιμο βηματισμό. «Δεν έχω Οξυγόνο», «Πάρε με όταν φτάσεις», «A Greek Tragedy is what Euripides Wrote – What happened at Tempi Was a Crime», «Όσα δεν διώξατε στο εξωτερικό τα σκότωσε στο τρένο – όσα έζησαν βγήκαν στον δρόμο – αυτά τα δείρατε», «Δεν έχω οξυγόνο», «Ζωή με κουπόνι, θάνατος με εισιτήριο», «Άρση βουλευτικής ασυλίας», «Σκοτώθηκαν δύο φορές, μια στις ράγες, μια στην συγκάλυψη», «Ότι κι αν κάνουν εμείς θα νικήσουμε, ο κόσμος μας ανήκει», «Εμάς μας διώξατε – Ζητάμε δικαιοσύνη για αυτούς που έμειναν και σας εμπιστεύτηκαν», «Δικαιοσύνη Μέχρι Τέλους» ήταν μερικά από τα συνθήματα που γράφτηκαν σε μαύρα πλακάτ με λευκές γραμματοσειρές.
Ανατριχίλα, συγκίνηση, σιωπή και δέος επικράτησε στην εξέδρα με το προσκλητήριο νεκρών. Όταν οι διαδηλωτές έφτασαν στο ύψος της εξέδρας, σχημάτισαν ημικύκλιο με τους επισήμους απέναντι και ανέγνωσαν ένα – ένα τα ονόματα των θυμάτων στην τραγωδία των Τεμπών. Κάθε φορά που προσφωνούσαν το όνομα και την ηλικία του καθενός από τα 57 θύματα, οι διαδηλωτές απαντούσαν «Παρών», «Παρούσα».
Δήλωση Ελπιδοφόρου
Να σημειωθεί ότι ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Ελπιδοφόρος, σχολιάζοντας την παρουσία στην παρέλαση του «Τμήματος 57» είπε:
«Η εθνική γιορτή μας ενώνει όλους και νομίζω ότι υπάρχει χώρος για όλους, για 57 δευτερόλεπτα σιωπής προς τιμή τόσων αδικοχαμένων ανθρώπων, η πλειονότητα των οποίων ήταν νέοι και νέες και αυτό ράγισε την καρδιά μας. Σε μια πανομογενειακή εκδήλωση υπάρχει χώρος για όλους, κανείς δεν πρέπει να αποκλείεται και νομίζω ότι αυτοί που παρέλασαν και αυτά που είπαν εξέφραζαν τους πάντες. Δεν ήταν μειονότητα, εξέφραζαν τον πόνο και την αγανάκτηση και το αίσθημα δικαίου όλων των Ελλήνων και των Ελληνίδων».
