Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη *
Γράφονται ήδη πολλά για την υπέροχη Νταϊάν Κίτον και θα γραφτούν περισσότερα. Προσωπικά, προτιμώ να εστιάσω, τώρα με το αδόκητο φευγιό της, σε μια ταινία που, όπως είχε πει, ήταν και η δική της αγαπημένη:
Εμβληματική – για μένα – θα είναι πάντα η συνάντησή της, στο σιδηροδρομικό σταθμό, ως Λουίζ Μπράιαντ, με τον Γουόρεν Μπίτι (στον ρόλο του συζύγου της, Αμερικανού δημοσιογράφου και ποιητή Τζον Ριντ, που κάλυψε την Οκτωβριανή Επανάσταση και έγραψε το καθηλωτικό “Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο”) στην ταινία “Οι Κόκκινοι” του 1981, που σκηνοθέτησε εκείνος και για την οποία ήταν υποψήφιοι για Όσκαρ και οι δύο.
Ο τρόπος που εκεί η Κίτον “χρησιμοποιούσε”, ακόμη και στατική, το πρόσωπό της με είχε συγκλονίσει. Τι ηθο-ποιός! Τι διαφορετική, άπιαστη ερμηνεία. Την έβλεπα, καθηλωμένος, να “παίζει” με κάθε σύσπαση των μυών του προσώπου της, με κάθε βλέμμα, με κάθε αχνή ρυτίδα της! Τι Γυναίκα σιωπηλό ηφαίστειο!
Μόνον με τα επίπεδα της θρυλικής ερωτικής σκηνής της Τζούλι Κρίστι, με τον Ντόναλντ Σάδερλαντ, στο “Μετά τα μεσάνυχτα” (1973) του Νίκολας Ρεγκ, την ωραιότερη στον κινηματογράφο για μένα, μπορώ να την συγκρίνω…
Οι ενδιαφέρουσες συμπτώσεις είναι ότι το ρόλο της Λουίζ Μπράιαντ ο Γουόρεν Μπίτι τόν προόριζε αρχικά για την Τζούλι Κρίστι! Ενώ ο Μπίτι τής είχε προτείνει το ρόλο της Μπέτι Λόγκαν, στην ταινία του “Ας περιμένει ο Παράδεισος”, που, μετά την άρνησή της, έδωσε τελικά στην Τζούλι Κρίστι!
Στους “Κόκκινους”, η υπέροχη Νταϊάν Κίτον έκανε κάτι… άπιαστο, σε “μικροερμηνεία προσώπου”. Κι αν δεν φτάνει η δική μου μαρτυρία, ιδού κι εκείνη του αδελφού της, Ράντι, σε μια επιστολή του, που εκείνη κράτησε ως κόρην οφθαλμού και για την ταινία που τής άρεσε περισσότερο στην καριέρα της και για την αυτοβιογραφία της (2020):
“Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να σταματήσω την προβολή σε slow motion, να χορταίνω το πρόσωπό σου. Που έμαθες να χρησιμοποιείς το πρόσωπό σου τόσο καλά; Νομίζω ότι κατάφερες να εικονοποιήσεις εκεί, πάνω του, κάθε συναίσθημα που υπάρχει και να το κάνεις δικό σου”…
Ξέρω, θα μού πείτε για το θρυλικό “Νευρικό εραστή” και το “Μανχάταν” του Γούντι Αλέν ή για τους “Νονούς”, όπου έπαιξε. Ή και πιο πικάντικα, όπως ότι στα είκοσι χρόνια της “μπες βγες” σχέσης της με τον Αλ Πατσίνο, τόν μοιραζόταν για δέκα με την Τιούσντεϊ Ουέλντ.
Όχι. Δείτε τους “Κόκκινους” ή, έστω μόνο τη σκηνή της με τον Γουόρεν Μπίτι στο σιδηροδρομικό σταθμό και θα καταλάβετε… Προσωπικά, τούτη την ανυπέρβλητη Κίτον αποχαιρετώ…
* Ο Παύλος Αγιαννίδης είναι δημοσιογράφος
