Του Γιάννη Χατζηχρήστου*
Μια ενδιαφέρουσα άποψη καταθέτει, σε ανάρτησή του στο Fecebook, ο αρθρογράφος. Αναλυτικότερα γράφει:
«Αν ήμασταν σοβαρό κράτος θα είχαμε ήδη ξεκινήσει την μετατροπή των περίπου 90 μονοκινητήριων ελικοπτέρων του Στρατού (προμήθειες των δεκαετιών του ’60 και ’70) που πνίγηκαν πριν λίγους μήνες από τον Daniel στο Στεφανοβικειο, σε Drones παντός καιρού (ημέρας και νύχτας) δασοπυρόσβεσης πολλαπλών ρολών.
Για επιτήρηση, υποστήριξη δυνάμεων εδάφους ή των συστημάτων Command & Control, αλλα κυρίως για την άμεση επέμβαση τους για ρίψεις νερού ή επιβραδυντικών υγρών κλπ, πριν η φωτιά εξαπλωθεί και θέλει μετά όλα τα Canadair και τα Adonov του πλανήτη (ή να βρέξει πριν φτάσει στην θάλασσα) για να σβήσει.
Και αν βρίσκονταν και κανένας μερακλής, θα τους άλλαζε (έστω και αργότερα) τον κινητήρα σε ηλεκτρικό για να μειώσει κι άλλο το βάρος τους υπέρ της αυτονομίας τους, δημιουργώντας σοβαρές προϋποθέσεις εξειδίκευσης και εξαγωγών της Ελληνικής Βιομηχανίας για να κάνει το ίδιο και στα 6.000 περίπου ακόμα αδελφάκια τους, πριν καταλήξουν και αυτά για σκραπ στις χωματερές ή τα πολεμικά μουσεία της Ευρώπης.
Αλλά θα μου πεις: “Κλέφτες θες να γίνουν μετά όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ζουν από τις μίζες;” Ή την μιζέρια του δόγματος της μη πυρόσβεσης-μόνο εκκένωσης;
Πολύπλοκες σκέψεις αυτές…!
Οι τεχνολογίες που απαιτούνται ήδη υπάρχουν, και τα κόστη εφαρμογής τους, όπως πιο πάνω, δεν είναι απαγορευτικα. Κάθε Χιούι μπορεί να κουβαλήσει 1 καλάθι για ρίψεις νερού 2 τόνων. Ή των 2,5 αν αφαιρέσεις το βάρος των 3 χειριστών, καθισμάτων κλπ που δεν απαιτούνται.
90 × 2 = 180 τόνοι νερού ανά 5 λεπτά (για ξαναγεμισμα). Που ισοδυναμούν με την δυνατότητα ριψεων 60 – 70 Canadair περίπου (με την θάλασσα δίπλα)!
Απλά μαθηματικά είναι!»
*Ο Γιάννης Χατζηχρήστος είναι Σύμβουλος Ανάπτυξης σε εταιρία πληροφορικής του αμυντικού τομέα
