Του Крокодил
Τις προάλλες που βρέθηκα στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» – τον οποίο άλλωστε πολλάκις μνημονεύει ο πρώην πρωθυπουργός – μου έκανε εντύπωση ότι το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, «Ιθάκη» ήταν πρώτη μούρη στο βιβλιοπωλείο. Εκεί συνήθως βάζουν κάτι βιβλία μπεστ σέλερ, ή κάτι ανάλαφρο για τους ταξιδιώτες. Οχι, πάντως, ένα πολιτικό βιβλίο – απομνημονεύματα ενός πρωθυπουργού. Ισως είναι από τις σπάνιες φορές που στη «βιτρίνα» μιας χώρας, όπως είναι το κεντρικό αεροδρόμιό της, είναι σε περίοπτη θέση ένα τέτοιο βιβλίο. Δεν λέω, καλό το μάρκετινγκ του εκδοτικού οίκου.
Προφανώς, το βιβλίο αυτό, στα ελληνικά μάλιστα, δεν απευθύνεται στους ξένους που φεύγουν από το αεροδρόμιο. Ούτε και στη «μάζα» των Ελλήνων ταξιδιωτών. Αντε, ίσως σε κάποιους «ψαγμένους», ή πολιτικοποιημένους, που θέλουν να σκοτώσουν τον χρόνο τους στην πτήση, ή και σε πολιτικούς που ταξιδεύουν στις Βρυξέλλες.
Η προβολή του προσώπου του Αλέξη Τσίπρα στο εξώφυλλο του βιβλίου του, λειτουργεί από μόνη της ως … αφίσα! Και προς τους Ελληνες και προς τους ξένους. Η «μόστρα» στις προσόψεις του βιβλιοπωλείου, ξαναφέρνει το πρόσωπό του στην επικαιρότητα. Αλλωστε, αυτό φαίνεται ότι επιδιώκει και ο ίδιος. Με κάθε διαφημιστικό τρόπο, το come back στο πολιτικό προσκήνιο. Μένει να φανεί τι μορφή θα πάρει και πότε. Κοντός ψαλμός αλληλούϊα. Κι’ εμείς οψόμεθα εις Φιλίππους.
Βέβαια, έχει διαφορά η κάθοδος στον λαό, από το να επιχειρεί ένας πολιτικός την επάνοδό του μέσα από εκδηλώσεις στο «Παλλάς» και τη «βιτρίνα» του κεντρικού αεροδρομίου της χώρας. Ενας φίλος επικοινωνιολόγος, μου επαναλαμβάνει συνεχώς το παράδειγμα του Τόνι Μπλαίρ. Την επικοινωνιακή «εκστρατεία της συγγνώμης».
Οταν ο «Εργατικός» πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, ο οποίος, εκτός των άλλων, αποδείχτηκε μέγας ψεύτης, υποστηρίζοντας τους πλαστούς ισχυρισμούς των ΗΠΑ για χημικά όπλα του Σαντάμ και την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ (2003), βρέθηκε σε εξαιρετικά δυσμενή θέση, τα ποσοστά του είχαν καταβαραθρωθεί, και επουδενί φαινόταν ότι θα ξαναβγεί πρωθυπουργός, ξεκίνησε τη λεγόμενη «εκστρατεία της συγγνώμης». Πήγαινε στις πάμπ και «έτρωγε ξύλο» από τους απλούς ανθρώπους. Και αυτός, αντί να προσπαθεί να δικαιολογηθεί, ζητούσε … σεμνά και ταπεινά (κατά πως έλεγε και ο Κώστας της Ραφήνας), συγγνώμη. Και ξαναβγήκε πρωθυπουργός.
Ανεξαρτήτως εάν ο Α. Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα, όπως και κάθε άλλο πρόσωπο που πέρασε από καίριες πολιτικές – κυβερνητικές θέσεις, να γράψει ένα βιβλίο με αρκετές ενδιαφέρουσες αναφορές για μια άκρως ταραγμένη περίοδο, πρώτα από όλα το ζητούμενο είναι να ζητήσει «συγγνώμη» από τον λαό. Αυτό είναι το πραγματικό στήριγμα κάθε ηγέτη που θέλει να λέγεται λαϊκός. Γιατί μόνο οι λαοί μαζί με πολιτικές προσωπικότητες μπορούν να γράψουν ιστορία.
Αν, από την άλλη, προτιμά μόνο τις λουστραρισμένες «βιτρίνες» των «Παλλάς» και των διεθνών αεροδρομίων – κάτι που είναι θεμιτό, αλλά δεν αρκεί – τότε κινδυνεύει να χάσει μια μια ακόμη φορά το τραίνο (άντε, το αεροπλάνο) της ιστορίας.
Τα πάντα συζητήθηκαν στον δημόσιο διάλογο σχετικά με τις αναφορές του στο βιβλίο του. Από πολιτικούς και δημοσιογράφους, ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε, με άλλους που στην πορεία τα «έσπασε», κ.ο.κ. Ο Α. Τσίπρας, όμως, δεν έχει συναντηθεί ακόμα με τον λαό στα καφενεία, στους χώρους δουλειάς, Πολιτισμού, στις γειτονιές. Εκεί που αγκομαχάει ο εργαζόμενος, ο μικρομεσαίος να τα βγάλει πέρα. Ας ακολουθήσει την «εκστρατεία της συγγνώμης». Μέσα από αυτήν την πορεία περνάει η «Ιθάκη» του. Οχι από Συγκροτήματα Τύπου μεγάλων διαπλεκόμενων συμφερόντων.
Πάντως, για τον ξένο, και ιδιαίτερα τον Ευρωπαίο που περνάει από το «Βενιζέλος», είναι χρήσιμη η εικόνα του Α. Τσίπρα στο βιβλιοπωλείο. Του θυμίζει εκείνα τα χρόνια του ‘15 – ‘16 που προσδοκούσε, ιδιαίτερα ο Νότος της Ευρώπης, να νικήσει ο γονατισμένος – από τα μνημόνια και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας – ελληνικός λαός. Ωστόσο, απογοητεύτηκαν οι λαοί της Ευρώπης, όπως και ο ελληνικός. Τώρα, σε συνθήκες «νέου Μεσαίωνα», που τα «κόμματα του πολέμου» επιθυμούν πολεμικές περιπέτειες, ενώ συνεχίζεται η φτωχοποίηση των λαών της Ευρώπης, μηνύματα πάλης σαν και εκείνα του ‘15 – ‘16 είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ.
