Του Αλέκου Αρβανιτά *
Μετά τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη, άλλος ένας εκλεκτός της αριστείας, ο Στέφανος Μάνος, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, αλλά οι εργολάβοι του σπατουλαρίσματος άρχισαν την αγιογραφία του. Ε, να μη μας πουν πόσο καλός, συνετός, μυαλωμένος ήταν ο πολιτικός άντρας;
Ξεχνούν βεβαίως να μας αναφέρουν τις επιθέσεις του σε κάθε δημόσιο αγαθό. Τις επιθέσεις του σε φτωχούς και κατατρεγμένους ανθρώπους. Ξεχνούν τις… συμβουλές του, για το καλό της χώρας πάντα, να κοπούν επιδόματα, να μειωθούν μισθοί και συντάξεις, να υπάρξει λιγότερο και όχι τόσο δαπανηρό κράτος, με σκοπό να συμμαζευτούν τα δημοσιονομικά του!
Όλοι αυτοί οι κύριοι θυμούνται ότι πρέπει να καταργηθεί οτιδήποτε αφορά κοινωνικούς πόρους, αλλά είναι υπέρμαχοι δανείων προς τις επιχειρήσεις -αυτά που συνήθως αποκαλούμε δανεικά και αγύριστα- επιδοτήσεων και επιχορηγήσεων στην επιχειρηματικότητα και άλλες τέτοιες ομορφιές. Για το καλό της οικονομίας, βεβαίως-βεβαίως, δηλαδή της τσέπης τους και του δικού τους περίγυρου. Γιατί η ανάπτυξη για τέτοιους… ιδεολόγους ταυτίζεται με τους στόχους που θέτει η κυρίαρχη τάξη και οι υποτακτικοί της κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να υλοποιηθούν.
Μαθητής της μεγάλης σχολής των Ρίγκαν και Θάτσερ, ο Στέφανος Μάνος δεν είχε να πει μια καλή κουβέντα, μια κουβέντα συμπάθειας, για τους ανθρώπους οι οποίοι παράγουν τον πλούτο των ολίγων, ζώντας σε συνθήκες αβέβαιες, βάναυσες και απάνθρωπες. Αυτούς που έφτανε ο μήνας στη μέση και τα δικά τους οικονομικά είχαν κτυπήσει κόκκινο: τους εργαζόμενους.
Ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση Αλλατίνη και αφού την έστειλε στα βράχια, η φιλοδοξία του ήταν να νοικοκυρέψει την Ελλάδα και να σώσει όλους εμάς τους περίεργους, οι οποίοι, άκουσον-άκουσον, είχαμε την κακή συνήθεια να καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε!
Η τάξη του λοιπόν και η πλειονότητα των ΜΜΕ έχουν αρχίσει ήδη το λιβάνισμα, να τον παρουσιάζουν ως έναν σοβαρό, μετρημένο, συγκροτημένο άνθρωπο, ο οποίος ήταν μπροστά από την εποχή του. Δεν τον ξεχνάνε, γιατί στις δύσκολες στιγμές πάντα χρειάζεται ένας Μάνος για να δείχνει τον δρόμο: σκληρό, κυνικό, απάνθρωπο. Ευτυχώς όμως δεν ξεχνάμε και εμείς τι πολιτικό αποτύπωμα άφησε ο εκλιπών. Και προφανώς δεν θα συμμετάσχουμε στην αγιογραφία. Γιατί ο θάνατος είναι θάνατος, αλλά όμως και η κοροϊδία έχει τα όριά της.
* Ο Αλέκος Αρβανιτάς είναι δημοσιογράφος
