Του Αλεξέϊ Αρεστόβιτς *
Η αποθέωση της Ουκρανίας και η υποστήριξή της από πολλές χώρες στην αρχή του πολέμου, έχει ως συνέπεια να πάρει η χώρα μια τεράστια πίστωση εμπιστοσύνης, την οποία όμως δεν κατάφερε να αξιοποιήσει. Όπως δεν κατάφερε να αξιοποιήσει και την κληρονομιά που της άφησε η Σοβιετική Ένωση. Τώρα ο κύκλος ξανανοίγει από την αρχή.
Σήμερα, στον κόσμο, η Ουκρανία θεωρείται πρόβλημα, από το οποίο οι άλλοι προσπαθούν να απομακρυνθούν. Ορισμένοι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να προσποιούνται ότι υποστηρίζουν την Ουκρανία και τον Ζελένσκι. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο για να επανεξοπλιστούν και να επαναδιαπραγματευτούν με τον Πούτιν με όρους μεγαλύτερης ισοτιμίας.
Οι Ευρωπαίοι θέλουν να πολεμήσει η Ουκρανία για μερικά ακόμα χρόνια, για να αποσπάσει την προσοχή του Πούτιν. Αν καταφέρουν να κερδίσουν χρόνια, είναι ένα μεγάλο ερώτημα.
Αποστασιοποίηση
Στην Ουκρανία (σ.σ. περιοχές της Ουκρανίας οι οποίες έχουν περάσει σε ρωσικό έλεγχο), ο Πούτιν δημιούργησε ένα αυτοσυντηρούμενο στρατιωτικό σύστημα, το οποίο δεν απαιτεί κάποια πολύπλοκη διοίκηση, μεγάλους πόρους και βία κατά του ίδιου του πληθυσμού. Η ρωσική μέθοδος πολέμου επιλύει τρία προβλήματα: 1. Πετυχαίνει τη φθορά των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας στο μέτωπο. Δεν χρειάζεται να καταλάβει γρήγορα εδάφη. Εξάλλου, αν δεν υπάρχει στρατός, απλώς μπαίνεις και παίρνεις ό,τι θέλεις. 2. Σπέρνει τρόμο στα μετόπισθεν, προκαλώντας κοινωνικοπολιτικές διεργασίες στο εσωτερικό της Ουκρανίας που την αποσταθεροποιούν. 3. Παρουσιάζει την ουκρανική ηγεσία ως παρανοϊκή στις διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα οι εταίροι να απομακρύνονται από την Ουκρανία.
“Αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία, είναι μια τεράστια τραγωδία. Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος, όπου και οι δύο πλευρές έχουν μπερδέψει τον εχθρό. Ο εχθρός είναι αλλού”
Πρώτα αποστασιοποιήθηκαν η Σλοβακία, μετά η Πολωνία, τώρα οι ΗΠΑ, ακόμη και η Νότια Κορέα. Η άρνηση του Τραμπ να στηρίξει την Ουκρανία είναι μια τεράστια νίκη της ρωσικής διπλωματίας. Από την πλευρά της, η εξουσία στην Ουκρανία δημιούργησε ένα σύστημα άντλησης χρημάτων από τη Δύση, το οποίο όμως σταματά να λειτουργεί.
Με το βλέμμα στη Δύση
Για μεγάλο χρονικό διάστημα Ουκρανία και Ρωσία συναγωνίζονταν ποιος θα αρέσει περισσότερο στη Δύση. Αντί γι’ αυτό, εδώ και πολύ καιρό, έπρεπε να κοιτάξουν τον εαυτό τους. Ο Πούτιν ήθελε τόσο πολύ να τους αρέσει και να τον αποδεχτούν ως “δικό τους”. Είναι ο πιο φιλοδυτικός πολιτικός στη Ρωσία.
Τώρα ο Πούτιν κρατάει ένα βαρύ χαρτί στα χέρια του. Τη στρατιωτική ισχύ, μέχρι τα όρια του πυρηνικού πολέμου. Κανείς δεν μπορεί να του αντιταχθεί. Στηριζόμενος σε αυτό, μπορεί να αποσυρθεί από όλους τους διεθνείς θεσμούς που εμποδίζουν τις πολιτικές του εντός της χώρας του. Η ιστορία ζητάει από τον Πούτιν να αναδειχθεί σε ιστορική προσωπικότητα, αλλά εκείνος, στην καλύτερη περίπτωση, συμπεριφέρεται απλά σαν εκλεγμένος πρόεδρος.
Κίνδυνος διάλυσης
Το σημερινό ουκρανικό κράτος δεν έχει πλέον τη δυνατότητα ούτε να κινηθεί προς τη Δύση, αλλά ούτε και να ασχοληθεί με τα του οίκου του. Η Ουκρανία έχει χάσει τον πόλεμο. Δεν υπάρχουν πιθανότητες να τον κερδίσει και να επιβιώσει.
“Ετσι, τώρα ξεκινά εντατικά η διαδικασία διάλυσης της ουκρανικής κρατικής οντότητας, με ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στο μέτωπο”
Η Ρωσία αποκτά προβάδισμα στα drones. Η ποιότητα του ουκρανικού Στρατού Ξηράς πέφτει. Υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό στο μέτωπο. Ενας στους τρεις Ουκρανούς στρατιώτες είναι σε μονάδα αποκατάστασης υγείας. Ο “υπουργός παλιννόστησης των Ουκρανών” δεν επέστρεψε στην Ουκρανία (σ.σ. πρόσφατα ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, Αλεξέϊ Τσερνίσοφ, που είχε επιφορτιστεί με την αρμοδιότητα να οργανώσει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο για την επιστροφή των Ουκρανών, οι οποίοι μαζικά έχουν φύγει από τη χώρα, φέρεται να «αυτομόλησε» και αυτός – Η είδηση θεωρείται πολύ σημαντική στην Ουκρανία, αλλά «θάφτηκε» στα διεθνή ΜΜΕ). Αυτό είναι καταδίκη για το σύστημα.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η ρωσική ηγεσία πήρε μια σειρά στρατηγικών αποφάσεων, ενώ η ουκρανική, καμία. Τώρα θερίζουν ό,τι έσπειραν. Το τέλος του πολιτικού μορφώματος «Ουκρανία» με την υπάρχουσα μορφή, είναι θέμα χρόνου. Κάτι που αποτελεί μεγάλη τραγωδία για όλους τους Ουκρανούς. Αλλά αυτό ήταν θέμα χρόνου να γίνει από τότε που ξεκίνησε να υλοποιείται το σχέδιο «Η Ουκρανία δεν είναι Ρωσία».
Ο εχθρός είναι αλλού
Οι εθνικιστές, οι οποίοι δεν έπαιρναν πάνω από 5% στις εκλογές, άρχισαν να καθορίζουν την πορεία αυτού του μεγάλου και ποικιλόμορφου κράτους. Κάτι που αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε σε πόλεμο. Και όταν ο Πούτιν εισέβαλε, η ιδεολογική βάση πάνω στην οποία είχε θεμελιωθεί το κράτος στην Ουκρανία δεν της επέτρεψε να δράσει αποτελεσματικά. Γεγονός που δεν της επιτρέπει να αντέξει σε έναν τέτοιο πόλεμο.
Τώρα βλέπουμε σε ζωντανή σύνδεση την κατάρρευση της ουκρανικής κρατικής οντότητας, που χτίστηκε πάνω στη βάση της αρχής Ουκρανία ίσον «αντι-Ρωσία». Πολύ θλιβερή διαπίστωση για όσους φώναζαν: «Οι Μοσκαλιάκ στη λαιμητόμο» (σ.σ. Μοσκαλιάκ ονομάζουν τους Ρώσους), «Η Ουκρανία δεν είναι Ρωσία» κ.λ.π..
Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για το ζήτημα, τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία είναι οι «Ινδιάνοι» που τους έβαλαν να μαλώνουν μεταξύ τους για το … πάπλωμα. Αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στις χώρες μας, είναι μια τεράστια τραγωδία. Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος, όπου και οι δύο πλευρές έχουν μπερδέψει τον εχθρό. Ο εχθρός είναι αλλού.
* Ο Αλεξέϊ Αρεστόβις είναι πρώην σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου, για την ακρίβεια το «δεξί χέρι» του Ζελένσκι στην επικοινωνία – προπαγάνδα, μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Τώρα, έχει περάσει στους αντιπολιτευόμενους και λέγεται ότι έχει φύγει στο εξωτερικό. Κατά καιρούς, το «περιβάλλον Ζελένσκι» διέρρεε ότι ο Αρεστόβιτς έχει πολιτικές φιλοδοξίες, ακόμα και για πρόεδρος της χώρας. Το βέβαιον είναι ότι ότι ο ίδιος, αφότου βρέθηκε μακριά από την Ουκρανία, εκφράζεται πολύ πιο ανοικτά – ελεύθερα, σαφώς επικριτικά έναντι της «ομάδας Ζελένσκι», υποστηρίζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η κυβέρνηση στην Ουκρανία πρέπει να αλλάξει.
Πηγή: Telegram
