Του Крокодил
Σιγά τα ωά. Με μερικές εκατοντάδες άτομα («ψηφοφόρους» να λέμε, για να καταλαβαινόμαστε) κερδίζεις την Γιουροβίζιον!
Ωπα, ωπα. Δεν το λέω εγώ. Το λένε οι «New York Times». Απλά και ξεκάθαρα. Αφήνοντας αιχμές για την περυσινή (ίσως και τη φετινή, εντός ολίγου) «ψηφοφορία» του κοινού, που ξαφνικά από εκεί που ήταν στα τάρταρα έφερε την ισραηλινή συμμετοχή στη δεύτερη θέση!
Και το καλύτερο; Αυτό γίνεται την ώρα που, μετά την κατακραυγή για τη φετινή – εν μέσω πολέμου και γενοκτονίας – συμμετοχή του Ισραήλ (που έχει με το μέρος του και τον μέγα χορηγό της Γιουροβίζιον, βεβαίως βεβαίως) και την αποχή πέντε χωρών, ακόμη και από την τηλεοπτική μετάδοση του διαγωνισμού, η EBU, η Ένωση Ραδιοτηλεοπτικών Φορέων της Ευρώπης που κάνει τη Γιουροβίζιον, ανακρούει πρύμναν. Ή, αλλιώς: πάει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Είναι σε πανικό – πως το λένε.
Έτσι, για να διασκεδάσει περισσότερο τις εντυπώσεις και να μην της καταντήσει… ρετάλι η Γιουροβίζιον των πολλών δισεκατομμυρίων εσόδων (παρά για να διορθώσει), μόλις πριν από λίγες ώρες αποφάσισε «να ανοίξει τη συζήτηση», όπως δηλώνει, για να συμμετέχει εφεξής το Ισραήλ στη «νεότοκη» Eurovision Asia, που ετοιμάζεται πυρετωδώς, ως νέο φρούτο, για την Μπανγκόκ (στις 14 Νοεμβρίου 2026). Και στην οποία, λέει, έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή δέκα ασιατικές χώρες.
Όχι ότι δεν υπήρχαν, χρόνια τώρα, εκείνοι που αναρωτιούνταν τι γυρεύει το Ισραήλ σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού. Αλλά θα μου πείτε εδώ έβαλαν την Αυστραλία, διότι ήταν, λέει, μεγάλοι φαν του ευρωπαϊκού τηλεοπτικού θεσμού. Όμως τώρα που τα πράγματα δυσκόλεψαν από τις αντιδράσεις για το Ισραήλ (που, όπως εικάζεται θα μεταφερθούν σε λίγες μέρες στην αυστριακή αίθουσα και στις οθόνες μας – και με τον «δικό μας» Akylas στο στίβο), και οι πολέμιοι επέστρεψαν δριμύτεροι και, αίφνης, «θα το συζητήσουν για την Ασία»!
Όσο για τους μαρτυριάρηδες «New York Times» τα βγάζουν όλα στη φόρα για τα περσινά σουσούμια. Αλλά και σε δεύτερο ρεπορτάζ και για τα φετινά, παρακαλώ.
Λένε, λοιπόν, ότι ο κανονισμός επέτρεπε σε κάθε άτομο να ψηφίζει είκοσι φορές (από τηλέφωνο, υπολογιστή κ.λπ.). Αυτό δημιουργεί τις συνθήκες να πάρεις πρωτιά σε κάθε μία από τις 35 χώρες που συμμετείχαν πέρυσι με καμιά τετρακοσαριά άτομα «στοχοπροσηλωμένα» (ή, μήπως, βαλτά; - θα ρωτήσω αθώα αθώα). Αρκεί να τα έχεις… αφιονίσει υπέρ κάποιας συμμετοχής…
Οι NYT παίρνουν για παράδειγμα την περίπτωση της Ισπανίας. Η ισραηλινή συμμετοχή είχε μόλις 60 πόντους από τις ψήφους των κατά χώρα επιτροπών (μετράει για το 50% στην τελική βαθμολογία και, βεβαίως, οι των επιτροπών δεν ψηφίζουν 20 φορές!). Ενώ η τελική νικήτρια, Αυστρία, είχε 258.
Και, ω του θαύματος, με την επί 20 ψηφοφορία του κοινού το Ισραήλ εκεί που ήταν χαμηλά, βγήκε δεύτερο, κατατροπώνοντας τους πάντες στις ψήφους του «κοινού». Πάλι καλά, δηλαδή, που κρατήσανε τα μπόσικα οι επιτροπές διότι θα το βλέπαμε να βγαίνει… διαγαλαξιακά πρώτο!
Πίσω στο παράδειγμα της Ισπανίας (της πιο μαχητικής στο θέμα του αποκλεισμού του Ισραήλ και μάλιστα μία από τις Big Five, χώρες ή ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς αν θέλετε που έστησαν τη Γιουροβίζιον και συμμετέχουν, εθιμικά, απευθείας στον Τελικό). Το Ισραήλ, λοιπόν, εκεί προσέλκυσε 47.570 «ψήφους κοινού», με δεύτερη την Ουκρανία με 9.620.
Τι συμβαίνει εδώ; Ακόμη και μόνον με 482 «ψηφοφόρους», σε αυτό το αποτέλεσμα, θα μπορούσε το Ισραήλ να πάρει πρωτιά στην Ισπανία. Γιατί; Διότι ο καθένας θα μπορούσε να δώσει από 20 ψήφους. 482Χ20 σημαίνει, φερ’ ειπείν, 9.640. Και θα ήταν αρκετό να περάσει την Ουκρανία.
Λεπτομερειούλα, στη «μεγαλύτερη κρίση στην 70χρονη ιστορία του θεσμού της Γιουροβίζιον», όπως την έχουν αποκαλέσει: Η Ισπανία δεν θα μεταδώσει το διαγωνισμό για πρώτη φορά (αδιαλείπτως) από το ξεκίνημα του θεσμού! Θα μεταδώσει δε, όπως και κάποιες από τις άλλες χώρες που τον μποϊκοτάρουν λόγω Ισραήλ (δηλαδή: η Ιρλανδία, η Ισλανδία, η Σλοβενία και η Ολλανδία) εκπομπές αφιερωμένες στους Παλαιστίνιους!
Βέβαια, στο παράδειγμα της Ισπανίας φαίνεται ότι οι «στοχοπροσηλωμένοι» ήταν πολύ περισσότεροι και οι τελικές «ψήφοι» 47.570. Φανταστείτε αυτό το συστηματάκι σε όλες τις συμμετέχουσες χώρες για την πρωτιά στο «κοινό» τους, ανεξαρτήτως των χαμηλών βαθμολογιών στις επιτροπές. Και στα κοντά 14 εκατ. «ψήφους κοινού», που ισχυρίζεται η EBU ότι μέτρησε στην περυσινή διοργάνωση, δίχως καν ανεξάρτητη, «εξωτερική» επιβεβαίωση, όπως επισημαίνουν οι NYT… «Για να μην υπονομεύσουν την ασφάλεια του θεσμού», βρε κουτά…
Βέβαια, δεν επηρέασε, ούτε «υπονόμευσε» το θεσμό, η τεράστια καμπάνια του Ισραήλ υπέρ του «ψηφίστε το ισραηλινό τραγούδι». Με αμέτρητες καταχωρήσεις σε όλη την Ευρώπη, κινητοποίηση διπλωματών (οι ΝΥΤ το λένε) και τοπικών οργανώσεων ισραηλινών συμφερόντων (όπως, ας πούμε, το With Israel for Peace στη Νορβηγία, που κάλεσε και τα 15.000 μέλη του να «ψηφίσουν» – καθένα 20 φορές;). Ακόμη και ένα γραφιστικό «κάλεσμα» από τον ίδιο τον πρωθυπουργό Μπίμπι Νετανιάχου, για «ψηφοφορία», επιστρατεύθηκε στα σόσιαλ μίντια, με χιλιάδες κοινοποιήσεις.
Βέβαια, μετά την κατακραυγή, τι να κάνει η κακομοίρα η EBU, είπε να γλυκάνει το χάπι. Βγήκε να μας πει ότι είναι ενάντια στις «ασύμμετρες» καμπάνιες υπέρ εθνικών τραγουδιών, ειδικά όταν τις αναλαμβάνουν, λέει, «τρίτοι, συμπεριλαμβανομένων και κυβερνήσεων».
Και να κατεβάσει τον αριθμό «ψήφων κοινού» για κάθε άτομο από 20 σε 10… (σκεφθείτε ότι και το televoting είναι λεφτά ανά «ψήφο»). Στο παράδειγμα, πάντως, της Ισπανίας των ΝΥΤ και αυτή η εκδοχή θα απαιτούσε 963 άτομα (963Χ10) για να πάρει την πρωτιά το Ισραήλ επί… ισπανικού εδάφους!
Το ωραιότερο σε αυτή την ιστορία… κρίσης είναι ότι μέχρι και ο πρωθυπουργός έφερε τον «δικό μας» Akylas στο προσκήνιο. Για τη νίκη, βρε παιδιά. Για να έχει μια νίκη να επιδείξει και να ξεχάσουμε τα σουσούμια της κυβέρνησης… Και δεν αποκλείεται καθόλου από τη «στρατηγική συμμαχία» με το Ισραήλ και τη σιωπή του για τη γενοκτονία και τα άλλα, να περιμένει να την «δώσουν» στον Akylas οι ισραηλινές «ψήφοι». Σε άλλες εποχές θα λέγαμε: κούνια που τον κούναγε…
