Του Post2Post
Μπορεί το «κίνημα της φανφάρας» να ρίξει τον καπιταλισμό; Στη Γαλλία, ο όρος «κίνημα της φανφάρας» (mouvement fanfare) αναφέρεται στη δυναμική και μαζική ενσωμάτωση μουσικών συγκροτημάτων με χάλκινα και κρουστά (μπάντες δρόμου / φανφάρες) στις κοινωνικές και πολιτικές διαδηλώσεις.
Το φαινόμενο αυτό έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις, μετατρέποντας τις παραδοσιακές πορείες διαμαρτυρίας σε μια «γιορτή της εξέγερσης», όπου η μουσική λειτουργεί ως μέσο πολιτικής έκφρασης, ενότητας και εμψύχωσης των διαδηλωτών.
Η φιλοσοφία και τα χαρακτηριστικά του κινήματος
• «Μουσική και Επανάσταση»: Το κεντρικό σύνθημα-ύμνος που δονεί τους γαλλικούς δρόμους είναι το περίφημο: «J’ai deux passions, la fanfare, la révolution» («Έχω δύο πάθη: τη φανφάρα και την επανάσταση»).
• Κοινωνική Σύγκλιση: Στις φανφάρες αυτές συμμετέχουν εκατοντάδες μουσικοί —από ερασιτέχνες μέχρι επαγγελματίες και φοιτητές μουσικών ακαδημιών— οι οποίοι ενώνονται με το πλήθος, τους μαθητές, τα συνδικάτα και τα «Κίτρινα Γιλέκα».
• Ηχητική ταυτότητα: Αντί για τα κλασικά συνθήματα από τους τηλεβόες των “καθοδηγητών”, οι πορείες καθοδηγούνται από τον δυνατό, ζωντανό ήχο των τρομπετών, των τρομπονιών, των σουζάφωνων και των κρουστών. Το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει από την «Διεθνή» και κλασικά γαλλικά κομμάτια (όπως του Σαρλ Αζναβούρ) μέχρι pop τραγούδια και χιουμοριστικά, αντιφασιστικά ή αντικυβερνητικά συνθήματα προσαρμοσμένα στον ρυθμό των πνευστών.
Οι πρωταγωνιστές
Το κίνημα οργανώνεται και εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα (Παρίσι, Λιλ, Ρεν, Μασσαλία) μέσα από συλλογικότητες όπως η Orchestre du Nouveau Monde (ONM) και 300 περίπου άλλες, που ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια μέσα σε όλη την Γαλλια μεσα σε ελάχιστο χρονο.
Πρόκειται για ένα στρατευμένο, ακτιβιστικό αυτοοργανούμενο δίκτυο χιλιάδων μουσικών, που απευθύνει εθνικά προσκλητήρια για μαζική συμμετοχή με όργανα στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η κουλτούρα της φανφάρας είναι βαθιά ριζωμένη στη Γαλλία, έχοντας τις βάσεις της στις βασιλικές αυλές, τις στρατιωτικές μπάντες και, κυρίως, στις λαϊκές δημοκρατικές γιορτές μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Σήμερα, αυτή η παράδοση έχει αποκτήσει καθαρά ανατρεπτικό και κοινωνικό χαρακτήρα, αποτελώντας το σήμα κατατεθέν των σύγχρονων γαλλικών κοινωνικών αγώνων.
Η απάντηση στο ερώτημα αν μπορεί το «κίνημα της φανφάρας» να ρίξει τον καπιταλισμό, είναι προφανέστατα το όχι!
Όπως όμως είναι το ίδιο προφανές και το τρέμουλο όσων απειλούνται από το “αυτοοργάνωτο”, το χειροπιαστό παράδειγμα – μήνυμα αυτού του κινήματος των νέων, που φαίνεται ότι έχει πλέον βαρεθεί τις ίδιες ξινισμένες συνταγές των προηγουμένων γενιών. Αυτές που μυρίζουν πλέον και έντονα γεροντίλα, και που δεν οδηγούν απολύτως πουθενά.
Και ψάχνουν νέες, έντεχνες και αποτελεσματικές. Αυτές δηλαδή που μπορεί να ρίξουν και τον γερασμένο καπιταλισμό στο καναβάτσο από εκεί που δεν το περιμένει.
Πηγή: social media
