Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν η Γκίλφοϊλ, όπως εσχάτως ανακάλυψαν – μετά το «φάγωμά» της από την Ουάσιγκτον όσοι μέχρι τώρα την επευφημούσαν, και πλέον φτύνουν εκεί που έγλειφαν. Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η υπερατλαντική οσφυοκαμψία, ειδικά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προς τις κάθε λογής Γκίλφοϊλ, μέχρι χτες, προηγουμένως στον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, κ.ο.κ.
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα πετσο-αργυρώνητα Μέσα «Ενημέρωσης», οι ιδιοκτήτες των οποίων, ακόμα και αυτές τις εβδομάδες που έσκαγαν οι «βόμβες» στις ΗΠΑ για την – μέχρι πρότινος – «εκλεκτή» του Τραμπ, υποβάθμιζαν το θέμα, ή το «έθαβαν», ή πολύ περισσότερο δεν ανέφεραν ούτε καν τα ονόματα των εμπλεκομένων Ελλήνων επιχειρηματιών που ήταν «κολλητοί» της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, της έδιδαν τα διαπιστευτήριά τους στα νυκτερινά μαγαζιά που διοργανώνονταν «γκαλά» για την Κίμπερλι.
Υποβάθμιση της Ελλάδας
Δεν θέλουμε να παινέψουμε τα γένια μας, αλλά το Neostrategy.gr, ήταν από τα απειροελάχιστα ελληνικά ΜΜΕ που, και πριν την άφιξη της Γκίλφοϊλ στην Ελλάδα, στάθηκε άκρως επικριτικό, επισημαίνοντας ότι ο Τραμπ, με την τοποθέτηση της συγκεκριμένης πρέσβεως, υποβαθμίζει τις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις.
Θεωρώντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη «δεδομένη» υπάκουη, έστειλε την πρώην αρραβωνιάρα του υϊού Τραμπ, που δεν είναι διπλωμάτις, για να προωθήσει τις μπίζνες της «φαμίλιας Τραμπ» στα Βαλκάνια, και βέβαια τη δική της προσωπική ατζέντα. Να σημειωθεί, άλλωστε, πως η ίδια ούτε μια φορά δεν προέβη σε κάποια δήλωση για τα ελληνο-τουρκικά. Αντίθετα, λαλίστατος είναι ο Τομ Μπάρακ, ο οποίος περισσότερο μοιάζει με πρέσβη της Τουρκίας στις ΗΠΑ, παρά με πρέσβη των ΗΠΑ στην Αγκυρα.
Για λογαριασμό της «φαμίλιας Τραμπ» και με προσωπική ατζέντα
Δεν χρειαζόταν, δα, να είναι κανείς πολιτικός … Αϊνστάϊν, προκειμένου να καταλάβει ότι το όλο στύλ της Κίμπερλι, τα ξεφαντώματα στα σκυλάδικα, οι τσάρκες με ιδιωτικά αεροπλάνα επιχειρηματιών (π.χ. Εξάρχου της Ακτορ, Τσάκου, του θεωρούμενου «βασιλιά» στα εφοπλιστικά), οι γύρες της στις πασαρέλες παρέα με τον μόδιστό της, οι διακοπές σε κότερα κυριλάτων Ελλήνων μεγαλοεπιχειρηματιών, δεν έδειχνε μια κυρία που ήλθε για να ασχοληθεί με τα θέματα που καίνε την Ελλάδα. Ε, καλά, θα πει κανείς, τσάρκες με γιώτ κάνει στην Ιταλία και ο έτερος πρέσβης του Τραμπ, όπως και πολλοί άλλοι, που είναι «άνθρωποι του προέδρου» και της «φαμίλιας». Ναι, αυτό είναι το ύφος της αμερικανικής «διπλωματίας».
Ωστόσο, οι παρεμβάσεις της στην Ελλάδα και στα υπόλοιπα Βαλκάνια όσον αφορά τα θέματα της προώθησης των οικονομικών συμφερόντων ΗΠΑ και «φαμίλιας Τραμπ», οι ινγκόγκνιτο επισκέψεις της, παρέα με τον Εξάρχου, στον πρωθυπουργό της Αλβανίας, Εντι Ράμα, η παρουσία στη Βουλγαρία, κ.λ.π., έδειχναν ότι ότι είναι αποφασισμένη, τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι, να επιβάλλει τις επιταγές των ΗΠΑ και του Λευκού Οίκου. Πολιτικές και σχέδια, τα οποία δεν διαμορφώθηκαν επί Τραμπ, αλλά από τους προκατόχους του στον Λευκό Οίκο, όταν πρέσβης στην Ελλάδα ήταν ο Τ. Πάιατ.
Τώρα, βέβαια, «ναυαρχίδες» του αμερικανικού Τύπου, όπως και Δημοκρατικοί βουλευτές, την έβγαλαν στη σέντρα, αφενός μεν για «δωράκια» που φέρεται να πήρε από Αμερικάνους μεγαλοεπιχειρηματίες (κάτι κατοστάρες χιλιάδες για την «φεσωμένη» κάρτα της!), αφετέρου για την προσωπική ατζέντα της στις αμερικανικές ενεργειακές και άλλες μπίζνες στα Βαλκάνια.
Τα κυβερνητικά εξαπτέρυγα της Κίμπερλι
Το κερασάκι στην τούρτα, ήταν η ατάκα της, σε έντονο μάλιστα ύφος, συνοδεία αρπαγής προσώπου από τη γραβάτα του (!), όπως λένε οι κακές γλώσσες, σε τραπέζι με παριστάμενο τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανατρέψουν όποια κυβέρνηση θέλουν, όπως έκαναν στη Ρουμανία, ακόμα και στην Ελλάδα.
Ενόψει ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ (Νοέμβριος), ο Τραμπ δεν το πολυσκέφτηκε. Την καρατόμησε. Εκτίμηση που είχε επισημάνει το Neostrategy.gr, σημειώνοντας ότι εν μέσω επίσκεψης Ρούμπιο, δεν θα «έτρωγαν» την Κίμπερλι, αλλά δεν αποκλειόταν να γίνει μετά. Οπερ και εγένετο.
Ενώ, όμως, στις ΗΠΑ είχε δρομολογηθεί η «εκπαραθύρωση» της πρέσβειρας, στην Ελλάδα η Κίμπερλι έβρισκε πρόθυμους απολογητές. Είναι χαρακτηριστικό ότι, προ ημερών, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, κληθείς να απαντήσει σε κοινοβουλευτική ερώτηση, είπε ότι «δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα πίεσης ή απειλή της χώρας μας», και πρόσθεσε ότι ο ίδιος, ο Σ. Παπασταύρου, «προσήλθε στον κοινοβουλευτικό έλεγχο και έκανε δήλωση ότι ουδέποτε υπήρξε η φερόμενη απειλή. Άρα, νομίζω ότι δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση για την αντικειμενική υπόσταση των όσων συνέβησαν. Συνεπώς, το να καλέσουμε έναν πρέσβη (σ.σ. στο ΥΠΕΞ για απολογία και διάβημα διαμαρτυρίας), να δημιουργήσουμε ενδεχομένως και μια τέτοια διπλωματική κατάσταση, εφόσον ο παριστάμενος υπουργός ανέφερε ρητώς ότι δεν υπήρχε απειλή, νομίζω ότι παρέλκει απολύτως». Προηγουμένως, πρωτοκλασάτο στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών, σε ενημέρωση δεκάδων δημοσιογράφων, είχε φτάσει στο σημείο να διαβεβαιώνει ότι ότι «δεν υπάρχει ζήτημα κίτρινης κάρτας για την Γκίλφοϊλ. Να παρακολουθήσουμε πως θα εξελιχθεί την υπόθεση στο Κογκρέσο, και ανάλογα θα αντιδράσουμε». Μα, καλά, τόσο απληροφόρητες είναι οι διπλωματικές υπηρεσίες μας, τόσο άσχετα είναι τα κυβερνητικά στελέχη για το πως παίζονται τέτοιου είδους παιχνίδια στις ΗΠΑ; ‘Η, είναι τόσο εθελόδουλοι, που δεν μπορούν να διακρίνουν την πραγματικότητα από τις … επιθυμίες τους; Για να δούμε, τώρα που αναγκάστηκε σε παραίτηση η Γκίλφοϊλ, θα αντιδράσει η κυβέρνηση;
Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας
Η Κίμπερλι δεν είναι το πρόβλημα της Ελλάδας. Αν είχε να κάνει με ολισθήματά της στις αμερικανο-ελληνικές σχέσεις, θα έμενε στη θέση της. Εκανε το λάθος, όμως, να παραβεί τους κανόνες των διαπλεκόμενων μεγάλων μπίζνες στις ΗΠΑ. Και αυτά δεν συγχωρούνται υπερατλαντικά, όταν μάλιστα πρόκειται για μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, ενίοτε χρηματοδότες της εκάστοτε αμερικανικής εξουσίας.
Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η οσφυοκαμψία της απέναντι στον εκάστοτε Αμερικανό πρέσβη και αμερικανική κυβέρνηση.
Η Γκίλφοϊλ καταγγέλλεται στα ΜΜΕ των ΗΠΑ (και, όλως περιέργως με συνεχή δημοσιεύματα στη βρετανική Daily Mail) ότι ευνοούσε συγκεκριμένες ελληνικές εταιρείες (π.χ. τον Ακτορα) και αμερικανικές, μεταξύ άλλων και στην περίπτωση του αμερικανικού LNG, μέσω Αλεξανδρούπολης. Γιατί, δηλαδή, ο Ακτορας δεν είναι ένα από τα χαϊδεμένα παιδιά του μεγάρου Μαξίμου; Μόνο της Γκίλφοϊλ ήταν;
Τα σκάνδαλα που αποδίδει ο αμερικανικός Τύπος στην Γκίλφοϊλ, είναι σκάνδαλα που «αγγίζουν» την ίδια την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η Γκίλφοϊλ έδινε εντολές και η κυβέρνηση ευχαρίστως εκτελούσε. Ωρα να ανοίξει το «κουτί της Πανδώρας» για τη σχέση της ελληνικής κυβέρνησης με τις μπίζνες της Γκίλφοϊλ. Και, όχι μόνο για τον Ακτορα και τον ελληνο-αμερικάνο λομπίστα της. Αλλά και για την ΔΕΗ και άλλες εταιρείες.
Χαριεντίζονταν και φωτογραφίζονταν με την Κίμπερλι
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος επί της διακυβέρνησής του, έχει δώσει τα πάντα στις ΗΠΑ (βάσεις, κ.λ.π.) και ακόμα περισσότερα από αυτά που του ζητούσαν, χαριεντιζόταν με την Κίμπερλι, προσδοκώντας ότι αυτή θα του ανοίξει τις πόρτες του Λευκού Οίκου. ‘Η ότι θα καταφέρει να πείσει τον Τραμπ να επισκεφθεί την Ελλάδα. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο έγινε.
Ενα τσούρμο υπουργών της κυβέρνησης, δεν έχαναν την ευκαιρία να φωτογραφίζονται με την Κίμπερλι. Από τη μεριά της, η ίδια τους εξευτέλιζε, δηλώνοντας δημόσια, ότι όποια ώρα τους τηλεφωνήσει, απαντούν, και ακόμα και τις Κυριακές, άμα τους πει, πάνε να την συναντήσουν. Στέκονταν σούζα μπροστά της, δηλαδή.
Για, δε, τα ΜΜΕ, ας μην το συζητάμε. Υμνοι για τα μεγαλόπνοα ενεργειακά και άλλα σχέδια των ΗΠΑ στην Ελλάδα, με μπροστάρισα την Γκίλφοϊλ, και δώστου life style «ρεπορτάζ» για τις επισκέψεις της στη Μύκονο, τις πασαρέλες εις Παρισίους, τα κότερα στο Ιόνιο, τις συνάξεις στα νυκτερινά κέντρα όπου παρήλαυναν πάμπολλοι πανίσχυροι επιχειρηματίες, αλλά και πολιτικά πρόσωπα.
Αίφνης, τώρα, όλοι αυτοί ανακαλύπτουν ότι η Γκίλφοϊλ έχει «καεί» και η παραμονή της στην Ελλάδα, βλάπτει την ίδια τη χώρα μας. Λίγο αργά το αντιλήφθηκαν. Από την πρώτη στιγμή που ήλθε στην Ελλάδα, από χιλιόμετρα έκανε μπαμ ότι η κυρία, θα εξυπηρετούσε μεν τα αμερικανικά συμφέροντα (π.χ. «διώξτε τους Κινέζους»), αλλά όχι τα ελληνικά. Τσάμπα πήγε τόση μελάνη για ύμνους υπέρ της από τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου, τώρα που «φαγώθηκε».
Κοίτα ποιοι μιλάνε
Βέβαια, για αυτή την ήττα του Τραμπ αναμένουμε να ξεσαλώσουν οι εγχώριοι οπαδοί των Δημοκρατικών, που ήθελαν ντε και καλά να επανεκλεγεί ο Μπάϊντεν, όπως άλλωστε και ο Κ. Μητσοτάκης. Πίνουν νερό στο όνομα μιας κυβέρνησης, της οποίας ο πρόεδρός της δεν λειτουργούσε εγκεφαλικά, και κυβερνούσε το περιβάλλον του. Μιας κυβέρνησης, που στις μέρες της ξέσπασαν δύο καταστροφικοί πόλεμοι, στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, με την ανθρωπότητα να μην ξέρει τι θα την βρει αύριο. Είναι αυτή ακριβώς η κυβέρνηση που άνοιξε τον δρόμο στον εξίσου καταστροφικό Τραμπ και στο κίνημα MAGA.
Για την υπόθεση Γκίλφοϊλ, έφτασε στο σημείο να μιλάει μέχρι και ο Πάιατ. Ο πολυχαϊδεμένος των ελληνικών ΜΜΕ, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα και μετέπειτα, επί Μπάϊντεν, υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα ενέργειας. Είναι αυτός που μας είχε πρήξει με την «πράσινη ανάπτυξη», την οποία χειροκροτούσε ενθέρμως ο Κ. Μητσοτάκης. Οπως και τα αμερικανικά σχέδια για το ακριβό LNG στην Ελλάδα.
Βέβαια, όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Τραμπ, ο πρωθυπουργός άλλαξε το τροπάρι, και αίφνης ανακάλυψε τις έρευνες των υδρογονανθράκων, καθώς και ότι η Ελλάδα θα γινόταν Ελ Ντοράντο. Δίνοντάς τες, βέβαια, σε αμερικανικές εταιρείες. Αλλωστε, η Κίμπερλι του μετέφερε το μήνυμα Τραμπ «drill baby drill», και αυτός, ως «yes man», υπάκουσε. Μέχρι τότε … «πράσινη» τσιμουδιά.
Μιλάει, τώρα, και ο Πάιατ – ο άνθρωπος πίσω από τον πόλεμο στην Ουκρανία (πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο) – για την Κίμπερλι ότι έκανε «ανάρμοστες» κινήσεις, ευνοώντας συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Λες και ο ίδιος δεν φωτογραφιζόταν συνέχεια με τον ιδιοκτήτη της Onex (Ναυπηγεία Ελευσίνας), παρέα βέβαια με τον Αδωνη Γεωργιάδη.
Πάντως, για να πούμε του στραβού το δίκιο, ο Πάιατ, ένα από τα «γεράκια» του State Department, αποτελεσματικός στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων στην Ουκρανία και την Ελλάδα, επουδενί μπορεί να συγκριθεί με το ύφος της Γκίλφοϊλ. Τότε εστάλη στην Ελλάδα ένας πρωτοκλασάτος διπλωμάτης, ενώ στη συνέχεια, η τοποθέτηση Γκίλφοϊλ, σηματοδότησε την υποβάθμιση των αμερικανο-ελληνικών σχέσεων. Και γιατί να έστελναν στην Ελλάδα έναν καλό διπλωμάτη; Αφού ο Κ. Μητσοτάκης κάνει ό,τι του ζητηθεί. Στείλε, λοιπόν, την Γκίλφοϊλ για διακοπές στη Μύκονο και μπίζνες στα Βαλκάνια (!).
Πολλοί σκελετοί στην αμερικάνικη πρεσβεία
Οπως και να’ χει, είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστικό να θεωρείται η Γκίλφοϊλ «λαδιάρα» και ότι άλλοι Αμερικανοί πρέσβεις «καθαροί». Απλά, αυτήν φαίνεται ότι την έπιασαν με τη γίδα στην πλάτη. Μάλιστα σε πολύ δύσκολη περίοδο για τον Τραμπ (εκλογές, Ιράν, Ουκρανικό, κ.α.).
Να θυμίσουμε ότι, παλιότερα, κάποιοι άλλοι Αμερικανοί πρέσβεις στην Αθήνα, γνωστοί και μη εξαιρετέοι για τις ωμές συμπεριφορές τους έναντι κυβερνήσεων στην Αθηνα, και την τρομο-υστερία τους (ε, ρε γλέντια με τους ποταμούς χρήματος για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004), στη συνέχεια, όταν συνταξιοδοτήθηκαν, βρήκαν «δουλειά» σε μεγάλα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα. Τα ίδια έκαναν και πολλοί άλλοι. Η Κίμπερλι δεν είναι η μοναδική.
