Τη στιγμή που η παγκόσμια ειρήνη κινείται στην κόψη του ξυραφιού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη σιωπά, αν δεν σιγοντάρει τις επιθέσεις στο Ιράν, στο όνομα της «συμμαχίας» με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Κι’ αυτό, ενώ υπάρχει κίνδυνος να επεκταθεί φωτιά του νέου πολέμου με το Ιράν στην εγγύς γειτονιά της Ελλάδας, με τις οικονομικές συνέπειες να προκαλούν φόβους για μια νέα εφοδιαστική και πετρελαϊκή κρίση, που θα επηρεάσει τους ήδη γονατισμένους από την ακρίβεια Ελληνες,
Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, με αφορμή την έκρηξη του νέου πολέμου, αποτελεί μνημείο τακτικής … Ποντίου Πιλάτου, αν όχι στήριξης των επιθέσεων. Κάτι που δεν προκαλεί εντύπωση, δεδομένου ότι την ίδια πρακτική ακολούθησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ισοπέδωσης της Γάζας, στους πρώτους αμερικανικούς βομβαρδισμούς κατά του Ιράν (Ιούνιος 2025), στην καταπάτηση του διεθνούς Δικαίου από τις ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ακόμα και στην περίπτωση της Γροιλανδίας που θέλει να «προσαρτήσει» ο Τραμπ. Κι’ όλα αυτά, ενώ η χώρα μας είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δια του ΥΠΕΞ, περιορίζεται απλά να εκφράσει την «ανησυχία» της Αθήνας, ενώ δείχνει σαφώς ως υπαίτιο για τον πόλεμο το Ιράν, «ευλογώντας» κατ’ αυτόν τον τρόπο την έναρξη των επιθέσεων εναντίον του. «Είναι κοινός τόπος ότι ο έλεγχος του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος, ώστε να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικό όπλο, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.
Ως γνωστόν, οι επιθέσεις κατά του Ιράν ξεκίνησαν τη στιγμή που διεξάγονταν διαπραγματεύσεις στην Ελβετία για το πυρηνικό πρόγραμμά του. Για το οποίο, πάντως, ουδείς έχει τεκμηριώσει με αποδείξεις ότι είναι εις θέσιν να αποκτήσει, ή ότι έχει ήδη αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Να σημειωθεί ότι την προηγούμενη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος την «έσπασε» κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του και όχι η Τεχεράνη.
Ο νέος πόλεμος με το Ιράν, έρχεται μετά τους προ μηνών κοινούς, αμερικανικούς και ισραηλινούς, βομβαρδισμούς στη χώρα. Τότε, αναφέρθηκε ότι «καταστράφηκε» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιραν. Τώρα, άλλαξαν το αφήγημα. Λένε ότι δεν καταστράφηκε (!), και άρα πρέπει να τελειώσουν τη «δουλεία», συνοδεύοντας τους ισχυρισμούς τους με το ότι πρέπει να ανατραπεί το «καθεστώς» της Τεχεράνης. Κάτι που θεωρητικά μπορεί να συμβεί, αν και ουδέποτε στην ιστορία της ανθρωπότητας έχει πέσει καθεστώς όταν μια χώρα δέχεται επίθεση από τον ξένο παράγοντα.
Ελληνική εμπλοκή
Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τόσο στα λόγια, όσο και στην πράξη, σηματοδοτεί την έμμεση πλην σαφή εμπλοκή της Ελλάδας στον νέο πόλεμο. Δεν είναι μόνον η βάση της Σούδας, η οποία αποτελεί βασικό κόμβο για τις αμερικανικές δυνάμεις, και αυτή την περίοδο έχει πλημμυρίσει από αεροσκάφη και πλοία. Στη Σαουδική Αραβία, που και αυτή όπως και άλλες χώρες του Κόλπου και της Μ. Ανατολής είναι εν δυνάμει στόχος πυραυλικών πληγμάτων από το Ιράν, υπάρχουν ελληνικές αντιαεροπορικές – αντιπυραυλικές συστοιχίες, Patriot, που μεταφέρθηκαν εκεί επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, κατόπιν «απαίτησης», ως λέγεται, ελληνικών επιχειρηματικών συμφερόντων που δουλεύουν με την Σ. Αραβία. Αραγε, οι ελληνικές μονάδες των Patriot έχουν ενταχθεί επιχειρησιακά στους σχεδιασμούς για τον πόλεμο, με τους όποιους κινδύνους συνεπάγεται κάτι τέτοιο για τα μέλη και στελέχη τους;
Πάντως, η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να καθησυχάσει την κοινή γνώμη, δια του υπουργείου Αμυνας, εξέδωσε «ενημερωτικό σημείωμα» – μνημείο παραπλάνησης των πολιτών, σύμφωνα με το οποίο «στη Σούδα λαμβάνονται τα συνήθη μέτρα ασφαλείας για τέτοιες περιπτώσεις. Το αεροδρόμιο λειτουργεί κανονικά». Αυτά, ενώ το ΚΥΣΕΑ αποφασίζει να τεθεί σε κατάσταση συναγερμού η περιοχή, ενώ η Κρήτη, τουλάχιστον σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν στη Δύση και στο Ισραήλ, βρίσκεται μέσα στην εμβέλεια των ιρανικών πυραύλων.
Μείζον πρόβλημα στις μεταφορές
Κατά τα λοιπά, στην ανακοίνωσή του, το υπουργείο Εξωτερικών αναλίσκεται σε ευχολόγια για την «ιδιαίτερη μέριμνα που αποδίδουμε στη διασφάλιση της προστασία της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στην περιοχή», τη στιγμή που γνωρίζει ότι τόσο στα Στενά του Ορμούζ, όσο και στην Ερυθρά Θάλασσα (λόγω Χούθι), η επέκταση της φωτιάς είναι πιθανότατη, με ορατούς κινδύνους για τις μεταφορές.
Σημειώνει ακόμα ότι ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, «βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με υπουργούς Εξωτερικών συμμάχων χωρών για τα τεκταινόμενα», χωρίς πάντως να αναφέρει με ποιους. Αυτά τη στιγμή που η Αγκυρα διαφημίζει την επικοινωνία του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, με ομολόγους του Ιράν, του Ιράκ, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, της Συρίας, της Αιγύπτου και της Ινδονησίας. Κατά τα τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης, «η Αγκυρα ανησυχεί για πιθανή κλιμάκωση της περιφερειακής σύγκρουσης, με συνέπεια έναν μεγάλο πόλεμο, εξαιτίας του οποίου θα πληγεί η αλυσίδα μεταφορών και η αγορά ενέργειας».
Ζήτησαν και νέες «διευκολύνσεις» οι ΗΠΑ;
Αδιευκρίνιστο επίσης είναι εάν, εκτός της Σούδας, η Αθήνα έχει συμφωνήσει να παράσχει και άλλες «διευκολύνσεις» προς τις ΗΠΑ, σε αυτόν τον πόλεμο. Επιπλέον, ερωτηματικά γεννούν αφενός η απουσία οποιωνδήποτε πληροφοριών για το τι διημείφθη κατά την πρόσφατη (26 – 2 – 2026) συνάντηση του Γ. Γεραπετρίτη με τον Αμερικανό ομόλογό του, Μάρκο Ρούμπιο, στην Ουάσιγκτον, αφετέρου οι γενικές και αόριστες αναφορές σε αυτό το «καυτό» θέμα.
Κοινό μυστικό είναι ότι στο παρασκήνιο, η αμερικανική πλευρά ζήτησε και άλλες «διευκολύνσεις» από την Ελλάδα. Αν και ο Γ. Γεραπετρίτης, στη δήλωσή του μετά τη συνάντησή του με τον Ρούμπιο, ανέφερε πως «σε ό,τι αφορά τις περιφερειακές εξελίξεις, συνομιλήσαμε για τα θέματα επίκαιρου ενδιαφέροντος, όπως είναι η Μέση Ανατολή, το Ιράν, η Ουκρανία, η Υποσαχάρια Αφρική», στο κείμενο των ελληνικών «διπλωματικών πηγών» δεν υπάρχει καμία αναφορά στο ζήτημα του Ιράν.
Οι μόνες ενδιαφέρουσες αναφορές, σύμφωνα με όσα ανέφεραν οι ελληνικές «διπλωματικές πηγές», ήταν ότι «αναδείχθηκε η σημασία της Ελλάδας ως στρατηγικού κόμβου για τις σχέσεις με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, δεδομένων και των διμερών και τριμερών συνεργασιών της Ελλάδας με χώρες της περιοχής». Επίσης ότι οι δύο πλευρές «έδωσαν έμφαση στη διασυνδεσιμότητα και τη διαπεριφερειακή συνεργασία, μέσω, μεταξύ άλλων, του Οικονομικού Διαδρόμου IMEEC, ως σημαντικής εναλλακτικής όδευσης, για την οποία τα συμφέροντα των δύο χωρών συγκλίνουν».
