Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη *
Δεν είναι μόνον Μνήμη παρουσίας και επιδραστικότητας. Είναι και μνήμη (και σπονδή) στα νιάτα, τη φρεσκάδα και την ομορφιά, που τα παίρνουν τα χρόνια και πίσω δεν τα γυρνούν… Ύμνος και στους συνταξιούχους που λάμπουν…
Μνήμη της αγαπημένης (των απανταχού Ελλήνων) κωμικού Γεωργίας Βασιλειάδου, με ένα αποκαλυπτικό κείμενο – ντοκουμέντο του Αλέκου Σακελλάριου, που είχα κρατήσει στο αρχείο μου, το οποίο δημοσιεύτηκε στην «Απογευματινή», της Τετάρτης 13ης Φεβρουαρίου του 1980, συνοδεύοντας το φευγιό της αγαπημένης «άσχημης» του ελληνικού σινεμά. Υπό τον τίτλο «Η καριέρα της Βασιλειάδου άρχισε μετά τη σύνταξη»:
«Η Γεωργία Βασιλειάδου είναι η μόνη ίσως ηθοποιός, που έκανε δύο φορές καριέρα στο θέατρο: Μια φορά σαν… όμορφη και μια φορά σαν άσχημη. Και τις έκανε και ανάποδα: Σαν όμορφη διέπρεψε στην πρόζα και σαν άσχημη στο μουσικό θέατρο!
»Βέβαια, όταν λέμε ‘όμορφη’ μη πάει το μυαλό σας στις καλλονές. Ήταν απλώς ένα πικάντικο μελαχρινό κορίτσι, με πλούσιες και αρκετά θεαματικές καμπύλες.
»Έτσι βέβαια δεν τη γνώρισα. Τον καιρό, όμως, της συνεργασίας μας (σ.σ.: όταν το 1939 ο Αλέκος Σακελλάριος σύστησε και «έπλασε» τη Γεωργία Βασιλειάδου που ξέρουμε, έκτοτε, και που στη συνέχεια αγαπήσαμε στον κινηματογράφο, με το ρόλο της Κυρά Καλλιόπης στην οπερέτα – μουσική κωμωδία «Κορίτσια της παντρειάς» κι έπειτα, το 1946, με την πρώτη, θεωρούμενη ως χαμένη πλέον, ταινία του «Παπούτσι από τον τόπο σου»), μια μέρα που ήμουνα στο σπίτι της – έμενε τότε στο Ηράκλειο – έτυχε να δω μια νεανική φωτογραφία της.
– Ποια είναι αυτή, βρε Γεωργία;
Χαμογέλασε πονηρά και μού ‘κλεισε το μάτι.
– Κόμματος, ε;
– Πραγματικά κόμματος.
– Ε, λοιπόν, εγώ είμαι.
Απέσυρα τα μάτια μου από τη φωτογραφία και τα γύρισα στο φριχτά ρυτιδωμένο της πρόσωπο. Η Γεωργία χαμογέλασε μελαγχολικά:
– Απίστευτο, ε; Απίστευτο, αλλά αληθινό! Αυτή η φωτογραφία είναι από τον καιρό που ήμουνα στο θίασο της Κοτοπούλη!».
Για την ιστορία, πέρα από το θέατρο η καλλίφωνη και σπουδαγμένη και στο τραγούδι Γεωργία Βασιλειάδου πέρασε και από την μετέπειτα Εθνική Λυρική Σκηνή, ως μέλος της χορωδίας του Θεάτρου «Ολύμπια».
Συνεχίζει, πάντως, ο Σακελλάριος: «Σαν ‘όμορφη’, όμως, η Γεωργία δεν έκανε σπουδαία πράγματα στο θέατρο. Παρ’ όλα αυτά την εποχή εκείνη τη θυμότανε με νοσταλγία και υπερηφάνεια.
»Η ομορφιά της δεν κράτησε πολύ. Όταν πέρασε η νεανική δροσιά άρχισε απότομα να καταρρέει. Χρόνια, δεν είχε καμία σχέση με το ωραίο κορίτσι της φωτογραφίας. Στους θιάσους δεν έβρισκε εύκολα θέση όπως άλλοτε…».
Η Γεωργία Βασιλειάδου ως Κυρά Καλλιόπη του Αλέκου Σακελλάριου «χάλασε κόσμο», όπως το έγραφε ο ίδιος. «Μ’ αυτό το έργο άρχιζε η δεύτερη, αλλά μεγάλη αυτή τη φορά, καριέρα της. Ότι δεν πέτυχε σαν όμορφη, το πέτυχε σαν άσχημη. Άρχισε να έχει ευγνωμοσύνη στην… ασχήμια της. Πολλές φορές αυτοσαρκαζότανε:
– Καλέ, πως είμαι έτσι;».
Ενδιαφέρον είχε, στο κείμενο, και ο τρόπος (και το σημείο) που γνώρισε τη Γεωργία Βασιλειάδου ο Αλέκος Σακελλάριος (αποδήμησε 11 χρόνια μετά από εκείνη). Ήταν ήδη διαζευγμένη και με ένα παιδί, σε εποχές άκρως συντηρητικές απέναντι στην… κατάστασή της. Και στο μόνο μέρος που μπορούσε, τότε, να καθίσει μόνη της σε καφέ μια γυναίκα (ηθοποιός):
«Εκεί που είναι σήμερα το ξενοδοχείο ‘Ομόνοια’, υπήρχε ένα μεγάλο παλιό καφενείο, το ‘Στέμμα’, στο οποίο συχνάζανε μόνο ηθοποιοί. Η Γεωργία, που είχε περιπέσει σε μαρασμό, λόγω του ότι δεν έπαιζε πια στο θέατρο, το είχε σαν παρηγοριά να πηγαίνει, κάθε μέρα, στο ‘Στέμμα’, να βλέπει πολλούς συναδέλφους και να μιλάει μαζί τους για τα περασμένα.
»Ήτανε μια φτωχούλα – και κακόσχημη πια – συνταξιούχος, που καθότανε σε μια γωνιά και περνούσε όλο το πρωί μ’ ένα καφεδάκι.
»Εκεί, στο ‘Στέμμα’, την πρωτοείδα. Ήταν τον καιρό που ανέβαζα στο ‘Ιντεάλ’ μια μουσική κωμωδία, που είχαμε γράψει με το Δ.Ευαγγελίκη και τον Κ.Γιαννίδη. Το έργο είχε δύο κουτσομπόλες που στη μία είχαμε κολλήσει το παρατσούκλι ‘Πρακτορείο Ρώυτερ’, στην άλλη ‘Πρακτορείο Τας’. Το ‘Πρακτορείο Τας’ το είχαμε βρει. Ήταν η Μαρίκα Θηβαίου, γυναίκα του ηθοποιού Νίκου Θηβαίου. Την άλλη, όμως, το ‘Πρακτορείο Ρώυτερ’, την ‘κυρά-Καλλιόπη’ του έργου, δεν την είχαμε βρει ακόμα.
»Έτσι, μόλις την είδα στο ‘Στέμμα’, πήδησα από την καρέκλα. Αυτή ήτανε! Όπως την είχα φανταστεί. Από το γκαρσόνι έμαθα, ότι ήτανξ μεν ηθοποιός, αλλά ήτανε συνταξιούχος. Μια και δυο σηκώθηκα από το τραπέζι μου και πήγα στο δικό της.
– Μου επιτρέπετε;
– Παρακαλώ…
Χωρίς πολλούς προλόγους τής έκανα την πρόταση. Υπήρχε ένας πολύ ωραίος ρόλος στη μουσική κωμωδία ‘Κορίτσια της παντρειάς’, που θα ανέβαινε με τον Πέτρο Κυριακό, τα αδελφές Καλουτά, το Γιώργο Γαβριηλίδη, τον Κώστα Δούκα κι ένα σωρό άλλους γνωστούς ηθοποιούς… Στην πρότασή μου η καρδιά της Βασιλειάδου πετάρισε. Γι’ αυτήν το θέατρο είχε τελειώσει… Από κει ξεκίνησε κι αυτή την εκπληκτική καριέρα της».
Για φινάλε και για την ιστορία: η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Γεωργίας Βασιλειάδου ήταν το 1930 στην αμερικανική κινηματογραφική παραγωγή του ολλανδοελληνικής καταγωγής γόη σκηνοθέτη Λου Τελεγκέν (γεννημένου ως Isidor Van Dameler και με το ελληνικό όνομα, που τού αποδίδεται, Παύλος Κυριακόπουλος). Μιλάμε για «Το όνειρον του γλύπτου ή Πυγμαλίων και Γαλάτεια», μια ταινία μέσα στην ταινία, με πρωταγωνίστρια την ντίβα Ντολόρες Ντελ Ρίο και τον ίδιο τον Τελεγκέν ως γλύπτη, που σαν όνειρο «βλέπει» την προγενέστερη (1928) ταινία του «Καμιά Άλλη (No Other Woman)»…
* Ο Παύλος Αγιαννίδης είναι δημοσιογράφος
 στα νιάτα, τη φρεσκάδα και την ομορφιά ....){kind=link}