Του Ζαφείρη Χατζηδήμου
Η απόβαση στη Νορμανδία που δημιούργησε το απαραίτητο προγεφύρωμα ώστε να μπουν μέσα στην αυλή της Γερμανίας οι Σύμμαχοι, δεν ήταν μια απλή απόβαση. Σχεδόν όλοι την γνωρίζουμε ως «απόβαση στη Νορμανδία» όμως όλη αυτή η γιγάντια στρατιωτική ενέργεια πέρα από το μέγεθός της, εμπεριείχε και τον κολοσσιαίο επιχειρησιακό διακλαδικό συντονισμό θαλάσσιων-εναέριων-χερσαίων δυνάμεων.
Η «Operation Overlord» (Επιχείρηση Επικυρίαρχος) τις πρώτες 48 ώρες κινδύνευε να αποτύχει. Ομως το στοιχείο του αιφνιδιασμού, η ικανή ηγεσία του Γενικού Αρχηγείου και των αξιωματικών πεδίου να δίνουν άμεσα λύσεις διορθώνοντας τα λάθη του αρχικού σχεδιασμού, οι άφθονοι πόροι των ΗΠΑ σε υλικό, καθώς και το πείσμα ανάμικτο με τον ηρωισμό των συμμαχικών δυνάμεων σε ξηρά και αέρα κατάφεραν η επιχείρηση να στεφθεί με επιτυχία.
Οι Γερμανοί αντέδρασαν και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις αρκετά δυναμικά, χωρίς να υπάρχει ωστόσο κεντρικός σχεδιασμός μιας και σχεδόν το σύνολο των διοικητών έλειπε σε ασκήσεις ή σε άδεια βασιζόμενοι στις λανθασμένες εκτιμήσεις των γερμανών μετεωρολόγων. Ακόμη και ο Στρατάρχης Ρόμελ έλειπε μιας και είχε πάει να γιορτάσει τα γενέθλια της συζύγου του με την οικογένειά του στο Βερολίνο. Και βέβαια ο έχων το γενικό πρόσταγμα Αδόλφος Χίτλερ να έχει ξυπνήσει αργά το πρωί, αντιμετωπίζοντας την κατάσταση με χαμόγελα και ευθυμία, έχοντας τη σιγουριά – του παράφρονα – ότι οι γερμανικές δυνάμεις θα συντρίψουν τους Συμμάχους.
Η καιρική πρόβλεψη
Το Ανώτατο Επιτελείο είχε να αντιμετωπίσει και ένα επιπλέον μεγάλο πρόβλημα. Τις ραγδαίες αλλαγές του καιρού στην περιοχή του στενού της Μάγχης. Στρατιωτικοί και επιστήμονες καθόρισαν το αναγκαίο σύνολο των προϋποθέσεων που ήταν απαραίτητες για να γίνει η απόβαση. Αυτές οι προϋποθέσεις περιλάμβαναν τη φάση της σελήνης, τις παλίρροιες και την ώρα της ημέρας που θα υπήρχε άπλετο φως, έστω και για μερικές ώρες. Ένα γεμάτο φεγγάρι ήταν επιθυμητό, καθώς θα παρείχε φωτισμό για τους πιλότους των αεροσκαφών και θα είχε τις υψηλότερες παλίρροιες.
Οι Σύμμαχοι ήθελαν να προγραμματίσουν τις αποβάσεις λίγο πριν την αυγή, στα μέσα της απόστασης μεταξύ χαμηλής και υψηλής παλίρροιας, με την παλίρροια να ανεβαίνει. Αυτό θα βελτίωνε την ορατότητα των εμποδίων στην παραλία ενώ θα ελαχιστοποιούσε τον χρόνο που οι άνδρες θα εκτίθονταν στα πυρά των Γερμανών στην ανοιχτή παραλία.
Ο Άιζενχαουερ μαζί με τον Μοντγκόμερι, είχαν επιλέξει πρόχειρα αρχικά την 5η Ιουνίου ως ημερομηνία για την επίθεση. Ωστόσο, στις 4 Ιουνίου, οι συνθήκες ήταν ακατάλληλες για απόβαση: οι δυνατοί άνεμοι και τα μεγάλα κύματα, καθιστούσαν αδύνατη την είσοδο των στρατιωτών από τα πλοία μεταφοράς στα αποβατικά σκάφη και τα χαμηλά σύννεφα θα εμπόδιζαν τα βομβαρδιστικά και τα μαχητικά δίωξης/βομβαρδισμού να βρουν τους στόχους τους.
Ο μοίραρχος Τζέιμς Σταγκ της Βασιλικής Αεροπορίας (RAF) διοικητής της μετεωρολογικής διεύθυνσης, συναντήθηκε με τον Άιζενχαουερ το βράδυ της 4ης Ιουνίου. Αυτός και η ομάδα του, προέβλεψαν ότι ο καιρός θα βελτιωνόταν αρκετά για να προχωρήσει η εισβολή στις 6 Ιουνίου (Πρόβλεψη που έμεινε στην ιστορία ως «η Ζαριά του Σταγκ»).
Οι επόμενες διαθέσιμες ημερομηνίες με τις απαιτούμενες παλιρροϊκές συνθήκες (αλλά χωρίς την επιθυμητή γεμάτη σελήνη) θα ήταν δύο εβδομάδες αργότερα, από τις 18 έως τις 20 Ιουνίου. Η αναβολή της εισβολής θα απαιτούσε την ανάκληση των ανδρών και των πλοίων που βρίσκονταν ήδη σε θέση να διασχίσουν τη Μάγχη και θα αύξανε την πιθανότητα να εντοπιστούν τα σχέδια της εισβολής. Μετά από πολλή συζήτηση με τους άλλους ανώτερους διοικητές, ο Άιζενχαουερ αποφάσισε ότι η εισβολή έπρεπε να προχωρήσει στις 6 Ιουνίου. Όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, σφοδρή καταιγίδα έπληξε την ακτή της Νορμανδίας από τις 19 έως τις 22 Ιουνίου, ημερομηνίες που αν επιλέγονταν θα είχαν καταστήσει αδύνατες τις αποβάσεις στην παραλία.
Ομως , ο συμμαχικός έλεγχος του Ατλαντικού και οι πολλοί μετεωρολογικοί σταθμοί που είχαν εγκατασταθεί, μείωνε στους Γερμανοί μετεωρολόγους τις πιθανότητες να κάνουν ακριβείς προβλέψεις για τις καιρικές συνθήκες.
Ετσι λοιπόν, ενώ η RAF γνώριζε, το μετεωρολογικό κέντρο της Luftwaffe στο Παρίσι προέβλεπε δύο εβδομάδες καταιγίδων και έτσι βασιζόμενοι σε αυτές τις προβλέψεις, πολλοί διοικητές της Βέρμαχτ εγκατέλειψαν τις θέσεις τους για να παρακολουθήσουν στρατιωτικές ασκήσεις στο Ρεν, ενώ παράλληλα, πολλοί στρατιώτες πήραν άδεια. Ο στρατάρχης Έρβιν Ρόμελ επέστρεψε στη Γερμανία για τα γενέθλια της συζύγου του και με την ευκαιρία να συζητήσουν για την πορεία κατασκευής του «Τοίχου του Ατλαντικού» και την μεταφορά επιπλέον μηχανοκίνητων δυνάμεων στα μετόπισθεν των οχυρών.
Γερμανικές προετοιμασίες και άμυνα
Η Ναζιστική Γερμανία διέθετε 50 μεραρχίες στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, με άλλες 18 να είναι σταθμευμένες στη Δανία και τη Νορβηγία. Δεκαπέντε μεραρχίες βρίσκονταν στη διαδικασία σχηματισμού στη Γερμανία, αλλά δεν υπήρχε στρατηγική εφεδρεία. Η περιοχή του Καλαί υπερασπιζόταν από τη 15η Στρατιά υπό τον Στρατηγό Hans von Salmuth, και η Νορμανδία από την 7η Στρατιά διοικούμενη από τον Στρατηγό Friedrich Dollmann. Οι πολεμικές απώλειες σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, ιδίως στο Ανατολικό Μέτωπο, σήμαιναν ότι οι Γερμανοί δεν είχαν πλέον απόθεμα ικανών νεαρών ανδρών από τους οποίους να αντλήσουν στρατιώτες.
Οι Γερμανοί στρατιώτες ήταν τώρα κατά μέσο όρο έξι χρόνια μεγαλύτεροι από τους Συμμάχους αντιπάλους τους. Πολλοί στην περιοχή της Νορμανδίας από τις ανατολικές λεγεώνες – “εθελοντές” από το Τουρκεστάν, τη Ρωσία, τη Μογγολία και αλλού. Η Βέρμαχτ τους είχε προμηθεύσει παλιό και αναξιόπιστο εξοπλισμό προερχόμενο από αυτά που παραδόθηκαν κυρίως από τον γαλλικό στρατό το 1940, ενώ· έλειπαν και τα μηχανοκίνητα μέσα.
Οι σχηματισμοί που έφθασαν αργότερα, όπως η 12η SS Panzer Division Hitlerjugend, ήταν, κατά το πλείστον, νεότεροι και πολύ καλύτερα εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι από τα στατικά στρατεύματα που σταθμεύουν κατά μήκος της ακτής.
Στις αρχές του 1944, η Ανώτερη Διοίκηση Δύσης των Γερμανών, αποδυναμώθηκε σημαντικά από τη μεταφορά προσωπικού και υλικών στο Ανατολικό Μέτωπο. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Επίθεσης στον άξονα Δνείπερου-Καρπάθιων (24 Δεκεμβρίου 1943 – 17 Απριλίου 1944), η Γερμανική Ανώτατη Διοίκηση αναγκάστηκε να μεταφέρει ολόκληρο το 2ο Σώμα τεθωρακισμένων των Waffen SS από τη Γαλλία, το οποίο περιελάμβανε την 9η και 10η Μεραρχία SS Panzer, καθώς και την 349η Μεραρχία Πεζικού, το 507ο Τάγμα Panzer με άρματα μάχης Tiger και King Tiger και τις 311η και 322η Ταξιαρχίες αντιαρματικών τεθωρακισμένων. Συνολικά, οι γερμανικές δυνάμεις που στάθμευαν στη Γαλλία στερήθηκαν 45.827 στρατιώτες και 363 τανκς, επιθετικά όπλα και αυτοκινούμενα αντιαρματικά όπλα.
Η 1η Μεραρχία SS Panzer Leibstandarte SS Adolf Hitler, οι 9η, 11η, 19η και 116η Μεραρχίες Panzer, μαζί με τη 2η Μεραρχία SS Panzer “Das Reich”, έφθασαν αποδεκατισμένες μόλις το χρονικό διάστημα μεταξύ Μαρτίου- Μάιο του 1944 στη Γαλλία για εκτεταμένες επισκευές και τεχνική υποστήριξη αντιμετωπίζοντας την επίθεση του Κόκκινου Στρατού στον άξονα Δνείπερου-Καραπάθιων. Επτά από τις έντεκα μεραρχίες αρμάτων μάχης που στάθμευαν στη Γαλλία δεν ήταν μάχιμες στις αρχές του Ιουνίου 1944.
Ατλαντικό Τείχος
Ανησυχώντας από τις επιδρομές στο Σαιντ Ναζαίρ και στη Διέππη το 1942, ο Χίτλερ διέταξε την κατασκευή οχυρώσεων κατά μήκος της ατλαντικής ακτής, από την Ισπανία έως τη Νορβηγία, για να προστατευθεί από μια αναμενόμενη συμμαχική εισβολή. Οραματίστηκε 15.000 οχυρώσεις επανδρωμένες από 300.000 στρατιώτες, αλλά λόγω ελλείψεων, ιδιαίτερα σε σκυρόδεμα και εργατικό δυναμικό, τα περισσότερα από τα ισχυρά σημεία δεν κατασκευάστηκαν ποτέ. Ως αναμενόμενη τοποθεσία εισβολής των Συμμάχων, το Πα ντε Καλαί ήταν βαριά αμυνόμενο. Στην περιοχή της Νορμανδίας οι καλύτερες οχυρώσεις έγιναν στις λιμενικές εγκαταστάσεις στο Χερβούργο και στο Σαιν-Μαλό.
Αναφορά μάλιστα του στρατηγού Ρούντστεντ στον Χίτλερ τον Οκτώβριο του 1943 σχετικά με την «μη ικανοποιητική αμυντική ικανότητα» στη Γαλλία οδήγησε στο διορισμό του στρατάρχη Ρόμελ για να επιβλέψει την κατασκευή περαιτέρω οχυρώσεων κατά μήκος του αναμενόμενου μετώπου εισβολής, το οποίο εκτεινόταν από τις Κάτω Χώρες έως το Χερβούργο.
Ο Ρόμελ πίστευε ότι η ακτή της Νορμανδίας θα μπορούσε να είναι ένα πιθανό σημείο αποβίβασης για την εισβολή, γι’ αυτό διέταξε την κατασκευή εκτεταμένων αμυντικών έργων κατά μήκος αυτής της ακτής. Εκτός από τα σκυρόδετα πυροβολεία σε στρατηγικά σημεία κατά μήκος της ακτής, διέταξε να τοποθετηθούν ξύλινοι πάσσαλοι, μεταλλικοί τρίποδες, νάρκες και μεγάλα αντιαρματικά εμπόδια στην παραλία για να καθυστερήσουν την προσέγγιση των αποβατικών σκαφών και να εμποδίσουν την κίνηση των αρμάτων μάχης.
Αναμένοντας ότι οι Σύμμαχοι θα αποβιβάζονταν σε υψηλή παλίρροια ώστε το πεζικό να περνούσε λιγότερο χρόνο εκτεθειμένο στην παραλία, διέταξε να τοποθετηθούν πολλά από αυτά τα εμπόδια στο σημείο της υψηλής παλίρροιας. Συμπλέγματα συρματοπλεγμάτων, παγίδες και η αφαίρεση της κάλυψης του εδάφους καθιστούσαν την προσέγγιση επικίνδυνη για το πεζικό.
Με διαταγή του Ρόμελ, ο αριθμός των ναρκών κατά μήκος της ακτής τριπλασιάστηκε. Δεδομένης της συμμαχικής αεροπορικής υπεροχής (4.029 συμμαχικά αεροσκάφη ανατέθηκαν σε επιχειρήσεις στη Νορμανδία, καθώς και 5.514 αεροσκάφη που ανατέθηκαν σε βομβαρδισμό και άμυνα, έναντι 570 αεροσκαφών της Luftwaffe που σταθμεύουν στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες, παγιδευμένοι πάσσαλοι γνωστοί ως Ρόμελσπαργκελ (τα σπαράγγια του Ρόμελ) τοποθετήθηκαν σε λιβάδια και χωράφια για να αποτρέψουν εναέριες αποβιβάσεις.
Ο Ρόμελ, πιστεύοντας ότι η καλύτερη ευκαιρία των Γερμανών ήταν να σταματήσουν την εισβολή στην ακτή, ζήτησε οι κινητές εφεδρείες – ιδίως τα τανκς – να σταθμεύουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στην ακτή. Ο Ρούντστεντ, ο Στρατηγός Λέο Γκέιρ φον Σβέπενμπουργκ (διοικητής της Ομάδας Panzer West) και άλλοι ανώτεροι διοικητές πίστευαν ότι η εισβολή δεν μπορούσε να σταματήσει στις παραλίες.
Ο Γκέιρ υποστήριξε μια συμβατική διδασκαλία: να κρατούνται οι σχηματισμοί Panzer συγκεντρωμένοι σε μια κεντρική θέση γύρω από το Παρίσι και τη Ρουέν και να αναπτύσσονται μόνο όταν εντοπιστεί η κύρια συμμαχική παραλία αποβίβασης. Ο Γκέιρ σημείωσε επίσης ότι στην απόβαση των Συμμάχων στην Σικελία, τα άρματα μάχης που είχαν σταθμεύσει κοντά στην ακτή είχαν υποστεί τεράστιες ζημιές από τα ναυτικά πυρά.
Η άποψη του Ρόμελ ήταν ότι λόγω της συντριπτικής συμμαχικής αεροπορικής υπεροχής, η μεγάλης κλίμακας κίνηση τανκς δεν θα ήταν δυνατή μόλις ξεκινήσει η εισβολή.
Ο Χίτλερ πήρε την τελική απόφαση: άφησε τρεις μεραρχίες υπό τη διοίκηση του Γκέιρ και έδωσε στον Ρόμελ τον επιχειρησιακό έλεγχο τριών μεραρχιών τανκς ως εφεδρείες. Ο Χίτλερ πήρε τον προσωπικό έλεγχο τεσσάρων μεραρχιών ως στρατηγικές εφεδρείες, που δεν θα χρησιμοποιηθούν χωρίς τις άμεσες διαταγές του.
«Στρατιώτες,
Στρατηγός Ν. Αϊζενχάουερ, Ανώτατος Διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων
Είστε έτοιμοι να ξεκινήσετε τη Μεγάλη Σταυροφορία, προς την οποία αγωνιστήκαμε πολλούς μήνες. Τα μάτια του κόσμου είναι στραμμένα πάνω σας. Οι ελπίδες και οι προσευχές των ανθρώπων που αγαπούν την ελευθερία παντού βαδίζουν μαζί σας. Σε συνεργασία με τους γενναίους Συμμάχους μας και τους αδελφούς εν όπλοις στα άλλα Μέτωπα, θα επιφέρετε την καταστροφή της γερμανικής πολεμικής μηχανής, την εξάλειψη της ναζιστικής τυραννίας επί των καταπιεσμένων λαών της Ευρώπης και την ασφάλεια για εμάς σε έναν ελεύθερο κόσμο».
Το ξεκίνημα της επιχείρησης “Επικυρίαρχος”
Μέχρι τον Μάιο του 1944, 1,5 εκατομμύρια Αμερικανοί στρατιώτες είχαν φτάσει στο Ηνωμένο Βασίλειο.Οι περισσότεροι διέμεναν σε προσωρινά στρατόπεδα στη νοτιοδυτική Αγγλία, έτοιμοι να μετακινηθούν απέναντι στη Διώρυγα προς τη δυτική ζώνη αποβίβασης. Βρετανοί και Καναδοί στρατιώτες είχαν καταλύσει σε καταλύματα πιο ανατολικά, διασκορπισμένα από το Σαουθάμπτον μέχρι το Νιουχέιβεν και ακόμη και στην ανατολική ακτή για άνδρες που θα έρχονταν σε επόμενα κύματα. Ένα περίπλοκο σύστημα που ονομάζεται Έλεγχος Κίνησης διασφάλιζε ότι οι άνδρες και τα οχήματα έφευγαν σύμφωνα με το πρόγραμμα από είκοσι σημεία αναχώρησης. Μερικοί άντρες έπρεπε να επιβιβαστούν στα σκάφη τους σχεδόν μια εβδομάδα πριν από την αναχώρηση.Τα πλοία συναντήθηκαν σε ένα σημείο συνάντησης (με το παρατσούκλι “Piccadilly Circus”) νοτιοανατολικά της Νήσου του Γουάιτ για να συγκροτηθούν σε συνοδείες για να περάσουν τη Διώρυγα.
Οι ναρκαλιευτικά άρχισαν να καθαρίζουν υδάτινες ναρκοθετημένες θαλάσσιες λωρίδες το βράδυ της 5ης Ιουνίου και 1.000 βομβαρδιστικά έφυγαν πριν την αυγή για να επιτεθούν στις παράκτιες άμυνες.
Περίπου 1.200 αεροσκάφη αναχώρησαν από την Αγγλία λίγο πριν τα μεσάνυχτα για να μεταφέρουν τρεις αερομεταφερόμενες μεραρχίες στις ζώνες πτώσης τους πίσω από τις εχθρικές γραμμές αρκετές ώρες πριν από τις αποβάσεις στην παραλία. Οι αμερικανικές 82η και 101η Αερομεταφερόμενες Μεραρχίες ανατέθηκαν σε στόχους στη Χερσόνησο Κοτέντιν δυτικά της παραλίας Utah. Η βρετανική 6η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία ανατέθηκε να καταλάβει άθικτες τις γέφυρες πάνω από το κανάλι Καέν και τον ποταμό Ορνέ.
Το 4ο Τάγμα κομάντος του Γαλλικού Ελεύθερου Στρατού με 538 ανδρών του ανατέθηκε να κάνει επιδρομές σε στόχους στη Βρετάνη (Επιχείρηση Dingson, Επιχείρηση Samwest).
Περίπου 132.000 άνδρες μεταφέρθηκαν διά θαλάσσης την D-Day και άλλοι 24.000 έπεσαν με αλεξίπτωτα ή ανεμόπτερα.
Οι αερομεταφερόμενες αποβιβάσεις δυτικά της Utah δεν ήταν πολύ επιτυχημένες, καθώς μόνο το 10% των αλεξιπτωτιστών προσγειώθηκαν στις ζώνες πτώσης τους. Η συγκέντρωση των ανδρών σε μάχιμες μονάδες κατέστη δύσκολη λόγω προβλημάτων στους ασυρμάτους, καθώς και λόγω του εδάφους, με τους φράκτες, τα πέτρινα τείχη και τους βάλτους του.
Η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία κατέλαβε τον κύριο στόχο της στο Sainte-Mère-Église και εργάστηκε για να προστατεύσει το δυτικό πλευρό. Η αποτυχία της να καταλάβει τις διαβάσεις ποταμών στον ποταμό Merderet είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην απομόνωση της Χερσονήσου Κοτέντιν.
Η 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία βοήθησε στην προστασία του νότιου πλευρού και κατέλαβε την κλειδαριά στον ποταμό Douve στο La Barquette,α λλά δεν κατέλαβε τις κοντινές γέφυρες που είχαν ανατεθεί την πρώτη ημέρα.
Στο Pointe du Hoc, η αποστολή για τους διακόσιους άνδρες του 2ου Τάγματος Ranger, διοικούμενο από τον Αντισυνταγματάρχη James Rudder, ήταν να ανέβουν τα 30 μέτρα (98 πόδια) βράχια με σχοινιά και σκάλες για να καταστρέψουν την πυροβολαρχία που βρισκόταν εκεί. Ενώ δέχονταν πυρά από πάνω, οι άνδρες ανέβηκαν στον βράχο, μόνο για να ανακαλύψουν ότι τα βαριά όπλα είχαν ήδη αποσυρθεί.
Οι Rangers εντόπισαν τα όπλα, αφύλακτα αλλά έτοιμα για χρήση, σε έναν οπωρώνα περίπου 550 μέτρα (600 γιάρδες) νότια του σημείου και τα κατέστρεψαν. Υπό το βάρος της γερμανικής αντεπίθεσης, οι άνδρες στο σημείο απομονώθηκαν και έδωσαν μάχες εκ του συστάδην. Μέχρι την αυγή της D+1 (7 Ιουνίου), ο Rudder είχε μείνει μόνο με 90 άνδρες ικανούς να πολεμήσουν.
Τελικά, ην D+2 (8 Ιουνίου), έφτασε το 743ου Τάγμα Τεθωρακισμένων υποστηριζόμενο από ένα σύνταγμα τυφεκιοφόρων και έδωσαν τέλος στην πολιορκία των Rangers λίγο πριν καταρρεύσουν.
Απόβαση στις παραλίες
Ο προκαταρκτικός ναυτικός βομβαρδισμός ξεκίνησε στις 05:45 και συνεχίστηκε μέχρι τις 06:25 από πέντε θωρηκτά, είκοσι καταδρομικά, εξήντα πέντε αντιτορπιλικά και δύο κορβέτες. Το πεζικό άρχισε να αποβιβάζεται στις παραλίες γύρω στις 06:30.
Η παραλία Omaha, ο πιο βαριά υπερασπιζόμενος τομέας από τους Γερμανούς, ανατέθηκε στην 1η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ, συμπληρωμένη με στρατεύματα από την 29η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ. Αντιμετώπισαν την 352η Μεραρχία Πεζικού, ενώ οι πληροφορίες έλεγαν πως εκεί υπήρχε μόνο ένα σύνταγμα από «εθελοντές» της ξένης λεγεώνας των Γερμανών. Παράλληλα, ισχυρά ρεύματα ανάγκασαν πολλά αποβατικά σκάφη να βρεθούν ανατολικά της προβλεπόμενης θέσης τους ή να καθυστερήσουν.
Οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες από όλες τις άλλες αποβάσεις μαζί, καθώς οι άνδρες υποβάλλονταν σε πυρά από τους βράχους πάνω. Τα προβλήματα καθαρισμού της παραλίας από εμπόδια οδήγησαν τον επιβλέποντα της παραλίας να διατάξει διακοπή περαιτέρω αποβιβάσεων οχημάτων στις 08:30. Μια ομάδα αντιτορπιλικών έφτασε γύρω σε αυτή την ώρα για να προσφέρει υποστηρικτικά πυρά.
Η έξοδος από την παραλία Omaha ήταν δυνατή μόνο μέσω πέντε σημείων και μέχρι αργά το πρωί μόλις εξακόσιοι άνδρες είχαν φτάσει στο υψηλότερο έδαφος.
Όμως μέχρι το μεσημέρι, το συνεχές μπαράζ πυρών πυροβολικού από τα πλοία των Συμμάχων και η ανελέητες επιδρομές των μαχητικών δίωξης βομβαρδισμού Typhoon της RAF και P-47 Thunderbolt έκαναν τη δουλειά τους και οι Γερμανοί άρχισαν να ξεμένουν από πυρομαχικά, οι Αμερικανοί μπόρεσαν να καθαρίσουν μερικές λωρίδες στις παραλίες. Επίσης άρχισαν να καθαρίζουν τις χαράδρες από τις εχθρικές άμυνες, ώστε τα οχήματα να μπορούν να κινηθούν εκτός παραλίας.Το αδύναμο προγεφύρωμα επεκτάθηκε τις επόμενες ημέρες και οι στόχοι της D-Day επιτεύχθηκαν μέχρι την D+3 (9 Ιουνίου).
Στην Gold, οι ισχυροί άνεμοι έκαναν τις συνθήκες δύσκολες για τα αποβατικά σκάφη και τα αμφίβια τεθωρακισμένα αποβιβάστηκαν κοντά στην ακτή ή απευθείας στην παραλία αντί να αποβιβαστούν πιο μακριά όπως είχε προγραμματιστεί.
Οι αεροπορικές επιθέσεις δεν κατάφεραν να πλήξουν το ισχυρό σημείο Le Hamel, και το 75 χιλιοστών πυροβόλο του συνέχισε να εξαπολύει πυρά μέχρι τις 16:00. Στο δυτικό πλ?
