Ο ανήσυχος Νοέμβρης της Ευρώπης

Η Ευρώπη μπαίνει σε μια ακόμη εβδομάδα απεργιών και διαδηλώσεων, με τις κοινωνικές αντιδράσεις να εξαπλώνονται από τη Γαλλία και την Ιταλία μέχρι την Πορτογαλία και την Τσεχία. Οι κινητοποιήσεις του Σαββατοκύριακου 14–15 Νοεμβρίου επιβεβαίωσαν ότι η αναταραχή που συγκλονίζει αρκετές ευρωπαϊκές χώρες από τις αρχές του φθινοπώρου δεν έχει κοπάσει. Και οι επόμενες ημέρες αναμένεται να δοκιμάσουν ξανά τις αντοχές των κυβερνήσεων.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες βγαίνουν στους δρόμους με διαφορετικά αιτήματα. Φθηνότερη στέγη, καλύτερους μισθούς, περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση, υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών και προστασία των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Πίσω από τις επιμέρους ιδιαιτερότητες διαμορφώνεται μια κοινή πολιτική αντιπαράθεση. Ποιος θα πληρώσει το κόστος της ακρίβειας, των δημοσιονομικών περιορισμών και των επιλογών που μεταφέρουν ολοένα μεγαλύτερα βάρη στα νοικοκυριά;

Στην Πράγα, περίπου 350.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν την Κυριακή στο πάρκο Λέτνα, πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη μέχρι στιγμής κινητοποίηση εναντίον της κυβέρνησης του Αντρέι Μπάμπις. Αφορμή αποτέλεσε το σχέδιο αλλαγής της χρηματοδότησης της δημόσιας τηλεόρασης και του ραδιοφώνου.

Η κυβέρνηση επιδιώκει να αντικαταστήσει τα ανταποδοτικά τέλη με χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι οργανωτές της διαδήλωσης προειδοποιούν ότι η αλλαγή θα μπορούσε να περιορίσει τους διαθέσιμους πόρους και να αυξήσει την πολιτική εξάρτηση των δημόσιων μέσων ενημέρωσης. Η κυβέρνηση απορρίπτει αυτές τις κατηγορίες. Η κινητοποίηση έδειξε ότι η ευρωπαϊκή αναταραχή δεν περιορίζεται σε οικονομικά αιτήματα. Η υπεράσπιση των δημόσιων θεσμών και η αντίσταση στην πολιτική παρέμβαση στην ενημέρωση αποτελούν επίσης σημαντικά πεδία σύγκρουσης.

Η στέγη γίνεται πεδίο σύγκρουσης

Στην Πορτογαλία, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στις 14 Νοεμβρίου σε περισσότερες από 30 πόλεις, διεκδικώντας το δικαίωμα στην κατοικία. Η Λισαβόνα, το Πόρτο και άλλες πόλεις γέμισαν με διαδηλωτές που ζητούν περιορισμούς στις αυξήσεις των ενοικίων, προστασία από τις εξώσεις και περισσότερη δημόσια κατοικία.

Η κινητοποίηση στράφηκε και εναντίον των αλλαγών που προωθεί η συντηρητική κυβέρνηση του Λουίς Μοντενέγκρο. Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι η μεγαλύτερη ευελιξία στις μισθώσεις και η διευκόλυνση των εξώσεων θα επιδεινώσουν την κατάσταση των ενοικιαστών. Η κυβέρνηση αντιτείνει ότι οι παρεμβάσεις θα αυξήσουν την προσφορά κατοικιών.

Τα στοιχεία εξηγούν την κοινωνική πίεση. Οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν σχεδόν 20% μέσα σε έναν χρόνο, ενώ τα ενοίκια έχουν ανέβει κατά 68% από το 2020, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία.

Η πορτογαλική κινητοποίηση ακολούθησε τη μεγάλη γενική απεργία της 11ης Νοεμβρίου στην Ισπανία, όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι συμμετείχαν, σύμφωνα με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, σε μια κινητοποίηση με κεντρικά αιτήματα τη στέγη, τους μισθούς και το κόστος ζωής.

Η στεγαστική κρίση έχει μετατραπεί σε πολιτικό πρόβλημα πρώτης γραμμής. Σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, ακόμη και εργαζόμενοι με σταθερό εισόδημα δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν κατοικία. Η αντιπαράθεση για τον έλεγχο των ενοικίων και τη δημόσια κατοικία αγγίζει πλέον τον πυρήνα της οικονομικής πολιτικής.

Από τις διαδηλώσεις στις απεργίες

Στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν για πέμπτο διαδοχικό Σάββατο. Στις 14 Νοεμβρίου, το υπουργείο Εσωτερικών κατέγραψε περισσότερους από 100.000 διαδηλωτές, ενώ οι οργανωτές ανέβασαν τον αριθμό στις 200.000. Μαθητές, φοιτητές, συνδικάτα και μέλη των Κίτρινων Γιλέκων διαδήλωσαν για την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης και την αστυνομική βία.

Η κυβέρνηση του Εμανουέλ Μακρόν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κίνημα που ξεκίνησε από τις σχολικές κινητοποιήσεις και απέκτησε ευρύτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η εξαγγελθείσα αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 0,6% απορρίφθηκε από συνδικαλιστικές οργανώσεις ως ανεπαρκής. Για τις 17 Νοεμβρίου έχει προκηρυχθεί νέα πανεθνική ημέρα απεργιακών κινητοποιήσεων. Η ημερομηνία συμπίπτει με την όγδοη επέτειο της εμφάνισης των Κίτρινων Γιλέκων, που το 2018 είχαν αναδείξει την κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην πολιτική Μακρόν.

Η Ιταλία, πέρνει τη σκυτάλη την Παρασκευή με προγραμματισμένες απεργιακές κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις στις μεταφορές. Η ακρίβεια, οι μισθοί και οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται στο επίκεντρο των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων. Οι κινητοποιήσεις προστίθενται στην αντιπαράθεση για τις οικονομικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Τζόρτζια Μελόνι, καθώς οι αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες συνυπάρχουν με πιέσεις στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και στις δημόσιες υπηρεσίες.

Η πολιτική επιστρέφει στους δρόμους

Οι ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις δεν συγκροτούν ακόμη ένα ενιαίο κίνημα. Έχουν διαφορετικές αφετηρίες, οργανώσεις και πολιτικούς στόχους. Η έκτασή τους, όμως, δείχνει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εξαντλείται σε μεμονωμένες εθνικές κρίσεις. Οι κυβερνήσεις επικαλούνται δημοσιονομικούς περιορισμούς, ανάγκες ανταγωνιστικότητας και διεθνείς υποχρεώσεις. Οι διαδηλωτές θέτουν συγκεκριμένα αιτήματα για εισοδήματα, κατοικία, δημόσια αγαθά και πολιτικά δικαιώματα. Η αύξηση των στρατιωτικών προϋπολογισμών προσθέτει μια νέα διάσταση στην αντιπαράθεση για την κατανομή των δημόσιων πόρων. Οι επιλογές που παρουσιάζονται ως αναγκαίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο συναντούν ολοένα μεγαλύτερη κοινωνική αμφισβήτηση.

Η αντίθεση στη στρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας έχει ήδη αποκτήσει συγκεκριμένη έκφραση στους δρόμους. Στην Ιταλία, η προηγούμενη γενική απεργία συνδύασε τα αιτήματα για αυξήσεις μισθών και ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών με την καταγγελία των αυξημένων εξοπλιστικών δαπανών της κυβέρνησης Μελόνι.

Λιμενεργάτες σε πολλές ευρωπαικές χώρες κινητοποιήθηκαν εναντίον της μεταφοράς οπλισμού και της στρατιωτικοποίησης των λιμανιών. Στη Γερμανία, νεανικές διαδηλώσεις σε περισσότερες από 30 πόλεις, έθεσαν στο επίκεντρο την αντίθεση στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, διεκδικώντας περισσότερους πόρους για την εκπαίδευση, τη στέγη και τις κοινωνικές ανάγκες. Η αντιπαράθεση για τους εξοπλισμούς συνδέεται έτσι άμεσα με τη σύγκρουση για τις προτεραιότητες των κρατικών προϋπολογισμών.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορούν να αναβάλουν αποφάσεις, να διαπραγματευτούν επιμέρους παραχωρήσεις ή να καλλιεργήσουν κλίμα φόβου, επισείοντας διαρκώς την απειλή του πολέμου και προτρέποντας τους πολίτες να εφοδιαστούν με «κιτ επιβίωσης». Δεν μπορούν, όμως, να παρακάμψουν επ’ αόριστον τα κοινωνικά προβλήματα που τροφοδοτούν τις κινητοποιήσεις, ούτε να απαιτούν από τους πολίτες να προετοιμάζονται για τον επόμενο πόλεμο, όταν δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις ανάγκες της καθημερινής τους ζωής.

Πραγματική ενημέρωση στο
mailbox σας. Χωρίς λογοκρισία.

Σχετικά Άρθρα

Πολυτεχνείο: Ποιοι φοβούνται το μήνυμα της Εξέγερσης; 

Το επιχείρημα ότι δήθεν “δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο” όταν το τάνκς έριξε την Πύλη διακινείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια από όσους επιμένουν να παραχαράξουν την Ιστορία και να τη ξαναγράψουν στα δικά τους μέτρα.

Η «εκλεκτή» του Μαξίμου χειρίστηκε το Βατερλώ του καλωδίου

Με επικοινωνιακά τρικ, το μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να βαφτίσει το νέο Βατερλώ με το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου σε … περηφανή εθνική νίκη

Αγία Πετρούπολη: Η πόλη χωρίς φέρετρα

Στην Αγία Πετρούπολη δεν φτάνουν πολλά φέρετρα, και στα νεκροταφεία δεν θα δεις πολλές στρατιωτικές κηδείες

Μακρονισμός : Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς!

Η μάχη για τη διαδοχή του Μακρόν φουντώνει. Λε Μερ, Φιλίπ, Ατάλ και Λαγκάρντ αναζητούν το μέλλον του μακρονισμού, χωρίς να αποχωρίζονται τις πολιτικές του.

NVIDIA: Σεξ, κατασκοπεία και … πράσσειν άλογα

Τι βρίσκεται πίσω από τα περί σεξ και κατασκοπείας του διευθύνοντος συμβούλου της δεύτερης ισχυρότερης εταιρείας στον κόσμο, της NVIDIA