Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη *
Ο “Μάγος του κλαρίνου”, που έκανε ακόμη και τζαζίστες να παραμιλούν για τη δεξιοτεχνία του,.
Ο Πετρο-Λούκας Χαλκιάς μάς άφησε ορφανούς από τους ήχους που “μερεύουν και συγκινούν μέχρι δακρύων την ανθρώπινη ψυχή”, σε μια σκληρή, άμουση εποχή. Άφησε ορφανό και το μουσικό “διεθνισμό” της παραδοσιακής μας μουσικής, που τον ταξίδεψε όσο κανείς (ίσως, μόνον, ο Τάσος Χαλκιάς).
Οι συναντήσεις κορυφής, με τον Τάσο Χαλκιά και τον (παλαιό) Βασίλη Σαλέα στο κλαρίνο, όπως και εκείνες με θρυλικούς τζαζίστες, μπλουζίστες και ρόκερς, θα μείνουν πια μόνον στις μνήμες όσων τις έζησαν – όσων ακόμη ζουν και θυμούνται.
Στο βωμό της Μνήμης, από τα γραπτά και τις θρυλούμενες εμπειρίες του, έχω να καταθέσω σταχυολογημένα αποσπάσματα (από διάφορες πηγές). Για να μην ξεχαστούν…:
“Το κλαρίνο το είχα πάντα μαζί μου, μέρα-νύχτα, ακόμα και στο κρεβάτι μου. Είχανε βγει κάτι μαγνητόφωνα τότε που πατούσες το κουμπί και το τραγούδι ξαναγυρνούσε από την αρχή. Άκουγα προσεκτικά ξανά και ξανά το καθένα μέχρι που με έπαιρνε ο ύπνος και μετά ονειρευόμουν ότι το ‘παιζα. Μόλις ξυπνούσα, άρπαζα το κλαρίνο και το ‘παιζα στ’ αλήθεια. Το μάθαινα στον ύπνο μου”.
“Το κλαρίνο μιλάει. Είναι ο απόγονος του αυλού, ένα όργανο που εκφράζει τον πόνο, την αγάπη, τη χαρά, την ευτυχία, τα πάντα. Υπάρχουν τραγούδια πεντατονικής που πολλοί τα ακούνε και κλαίνε. Έχουν όλα τα συναισθήματα που έχει ο άνθρωπος και το κλαρίνο μπορεί να τα εκφράσει”.
“Οι παλιοί μουσικοί ήταν λίγο πιο μάγκες από τους σημερινούς”.
“Όσο μπορώ, θα παίζω. Μέχρι να πεθάνω”.
Ο Μπένι Γκούντμαν, θρυλικός κλαρινετίστας της τζαζ και ο επίσης θρυλικός σαξοφωνίστας Λιούις Άρμστρονγκ, θαύμασαν τον Πετρο-Λούκα Χαλκιά (που ζούσε και περιόδευε από το 1960 στην Αμερική), όπως και τον Τάσο Χαλκιά, να παίζει χωρίς αναλόγιο και παρτιτούρες από δημοτική, παραδοσιακή μουσική μέχρι τζαζ, μπλουζ και ροκ. «Αν ήξερε να διαβάζει και να γράφει μουσική, θα άλλαζε τον κόσμο μουσικά», κατέγραψε ο θρύλος ότι αποφάνθηκαν αμφότεροι.
Ο Αμερικανός συνθέτης Άντριου Μπέλιου φέρεται να ζήτησε, έναντι 1.000 δολαρίων, από το Χαλκιά τα δικαιώματα μιας μελωδίας από το Πωγώνι, με βάση την οποία συνεισέφερε συνθετικά στο τραγούδι «That’s the way I like it», παγκόσμια επιτυχία των KC and the Sunshine Band.
Θρυλική θεωρείται και η συνάντηση του Πετρο-Λούκα Χαλκιά με το διάσημο ουτίστα Τζον Μπερμπέριαν, στη Νέα Υόρκη το 1976!
Ο αποχαιρετισμός στο “Μάγο του κλαρίνου”, Πετρο-Λούκα, συνοδεύεται από τους σαγηνευτικούς ήχους του κομματιού του (που υπέγραφε με τον Αντώνη Κυρίτση της παράδοσης) “Στης πικροδάφνης τον ανθό”…
* Ο Παύλος Αγιαννίδης είναι δημοσιογράφος
