Οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολη «ανακάτεψαν» τη γεωπολιτική τράπουλα. Τόσο που η Αγκυρα να επιδιώκει τον σχηματισμό ενός τετραμερούς «συμμαχικού άξονα» Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, με στρατηγικό στόχο της την προσέλκυση του καίριου παίκτη της περιοχής, της Αιγύπτου. Ηδη, έχουν συντελεστεί μεγάλα βήματα επαναπροσέγγισης Καΐρου – Αγκυρας. Μένει να φανεί εάν η Αίγυπτος θα ενταχθεί στο «συμμαχικό σχήμα» Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν ή αυτό θα μείνει ευσεβής τουρκικός πόθος.
Χτες (7-8-26), σε μια κίνηση με ισχυρή σημειολογία, επελέγη ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η ιερή πόλη των μουσουλμάνων, Μέκκα, προκειμένου να υπογραφεί η κοινή αμυντική συμφωνία τριών σουνιτικών χωρών, Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν, Τουρκίας. Συμφωνία που προβλέπει ακόμα και ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής – κάτι αντίστοιχο με τις ρήτρες του ΝΑΤΟ -, αφού έχει στόχο την «ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής έναντι οποιασδήποτε πράξης επιθετικότητας», ενώ ορίζει ότι μια «ένοπλη επίθεση εναντίον οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων».
Μετά τη «Συμφωνία της Μέκκας» και την προσχώρηση σε «αμυντική συμμαχία» με την Τουρκία της Σαουδικής Αραβίας, εγείρεται μετ' επιτάσεως το εύλογο ερώτημα εάν η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να διατηρεί στη Σ. Αραβία τις συστοιχίες ελληνικών αντιαεροπορικών πυραύλων, Patriot, προκειμένου να προστατεύσουν διϋλιστήρια μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, με τις οποίες είναι συνδεδεμένες μεγάλες ελληνικές επιχειρηματικές φαμίλιες.
Η Αίγυπτος, πάντως, δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της «Συμφωνίας της Μέκκας». Κάτι που δείχνει την προσέγγιση λεπτών ισορροπιών που τηρεί απέναντι σε αυτές τις πρωτοβουλίες, αν και παράλληλα φροντίζει να διατηρεί ανοικτούς και να διευρύνει θεαματικά τους διαύλους συνεργασίας της ειδικά με την Τουρκία. Είναι ενδεικτικό ότι, ενώ, έως τώρα, η Αίγυπτος μετείχε μόνο σε στρατιωτικές ασκήσεις με την Ελλάδα (και εξακολουθούν να γίνονται), τώρα πια διεξάγονται μεγάλες τουρκο-αιγυπτιακές ασκήσεις.
Να σημειωθεί, επίσης, πως μέχρι πριν από μερικά χρόνια, στην Ελλάδα προσγειώνονταν για να συμμετάσχουν σε κοινές ασκήσεις μαχητικά αεροσκάφη από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα (ανοικτό σύμμαχο πλέον του Ισραήλ). Στην δε Τουρκία, από το Πακιστάν. Τώρα η Σ. Αραβία έκανε το πρώτο σημαντικό βήμα προσχώρησής της στην τριμερή με Τουρκία και Πακιστάν. Εάν προσεταιριστούν και την Αίγυπτο, τότε η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας – Σ. Αραβίας – Αιγύπτου, μάλλον θα διατηρηθεί για τα μάτια του κόσμου.
Αιγυπτιακοί ακροβατισμοί
Πάντως, το Κάϊρο, διαχρονικά, ακολουθούσε ισορροπιστική τακτική έναντι της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ηταν άκρως προσεκτικό να μην θίξει την Τουρκία όταν υπέγραψε τη συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου. Κι’ ας πανηγυρίζουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και νυν Αμυνας, Νίκος Δένδιας, για την «επιτυχία» τους. Με την ευκαιρία, ο Ν. Δένδιας, όταν πήγε να υπογράψει τη συμφωνία στο Κάϊρο, όπως ο ίδιος είχε πει ως υπουργός Εξωτερικών, δεν ήξερε τι πήγαινε να κάνει στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, όπου τον έστελνε το μέγαρο Μαξίμου. Για τόσο μεγάλη σοβαρότητα υπουργού επί των Εξωτερικών, μιλάμε.
Η παραπάνω εικόνα, επιβεβαιώνεται και από την αντίπερα όχθη. Ενδεικτικές είναι οι αναφορές της ιστοσελίδα του Μέσου Ενημέρωσης, Al Araby, συμφερόντων του Κατάρ, το οποίο, ως γνωστόν, βρίσκεται σε στενή συμμαχική σχέση με την Τουρκία. Σε πρόσφατο δημοσίευμά του γράφει χαρακτηριστικά: «Σε διμερές επίπεδο (σ.σ. Αίγυπτος – Τουρκία) διεξάγονται συζητήσεις σχετικά με την Ανατολική Μεσόγειο και τα κοινά συμφέροντα στην περιοχή, εν μέσω αιγυπτιακής επιφυλακτικότητας λόγω των υφιστάμενων σχέσεων και των κοινών έργων με την Ελλάδα και την Κύπρο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Κάιρο, ακόμη και πριν από τη βελτίωση των σχέσεων (σ.σ. με την Αγκυρα), φρόντιζε να λαμβάνει υπόψη του τα τουρκικά συμφέροντα και να μην τα βλάπτει(σ.σ. βλέπε συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου), μια αρχή που η Άγκυρα ανταποδίδει στις συμφωνίες οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων με την Τρίπολη(σ.σ. το ψευδεπίγραφο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο της δήθεν οριοθέτησης της ΑΟΖ Τουρκίας – Λιβύης)».
Συσφίγγουν τις στρατιωτικές σχέσεις
Στο ίδιο δημοσίευμα, το καταριανό Μέσον στέκεται με έμφαση στην ανάπτυξη των στρατιωτικών σχέσεων Αιγύπτυου – Τουρκίας, εστιάζοντας στην «ατζέντα του αντιστράτηγου, Άσραφ Ζαχέρ, στην πρώτη επίσκεψη Αιγύπτιου υπουργού Άμυνας στην Τουρκία εδώ και 13 χρόνια, η οποία περιελάμβανε συζητήσεις για τη συνεργασία σε πολλούς στρατιωτικούς τομείς και υπογράφηκε μνημόνιο κατανόησης».
»Η ειρωνεία -προσθέτει- είναι ότι ο πρόεδρος της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, ως άλλοτε υπουργός Άμυνας, ήταν ο τελευταίος Αιγύπτιος υπουργός Αμυνας που επισκέφθηκε την Άγκυρα στις 8 Μαΐου 2013. Η άφιξη του Ζαχέρ συνέπεσε με την ολοκλήρωση των μεγάλων αεροπορικών στρατιωτικών ασκήσεων, «Αετός της Ανατολίας» (σ.σ. Ιούνιος 2026 – Anadolu Kartalı), μιας εξαιρετικά μεγάλης γκάμας ασκήσεων μεταξύ Αιγύπτου – Τουρκίας, που δεν έχει ξαναγίνει στο παρελθόν. Η επίσκεψη του Αιγύπτιου υπουργού έγινε μετά από την εξίσου σημαντική επίσκεψη στο Κάιρο του Τούρκου αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ, προκειμένου να συμμετάσχει στη σύνοδο της κοινής στρατιωτικής επιτροπής».
Κατά το Al Araby, «η ενίσχυση των στρατιωτικών σχέσεων περιλαμβάνει τη σύσταση μιας κοινής επιτροπής υψηλού επιπέδου και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις των δύο στρατών, οι οποίοι είναι από τους ισχυρότερους στην περιοχή και τον κόσμο. Να σημειωθεί ότι η Άγκυρα έχει θέσει στη διάθεση του Καΐρου τις προηγμένες αμυντικές της τεχνολογίες, χωρίς κόκκινες γραμμές, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας διεθνώς αναγνωρισμένων drones, της συμφωνίας για την παραγωγή τους στην Αίγυπτο, ενώ δηλώνει ανοικτή στην προμήθεια και του μαχητικού αεροσκάφους πέμπτης γενιάς KAAN (σ.σ. το οποίο πάντως είναι ακόμα στα χαρτιά)».
Με στόχο την τετραμερή συμμαχία
Κατά την άποψη του καταριανού Μέσου, «η επίσκεψη του Αιγύπτιου υπουργού Αμυνας στην Τουρκία αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου οράματος των διμερών σχέσεων, το οποίο περιλαμβάνει πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές πτυχές, με στόχο, σταδιακά, να τις καταστήσει στρατηγικές, μέσα σε ένα τετραμερές πλαίσιο που θα περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν».
Ωστόσο, ο συντάκτης του δημοσιεύματος παρατηρεί ότι το Κάϊρο δεν δείχνει να μοιράζεται - τουλάχιστον δημόσια – τις απόψεις της Αγκυρας. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, γράφει, «βλέπει ένα τέτοιο σχήμαμ (σ.σ. την τετραμερή) ως έκφραση συλλογικής ευθύνης για τη διατήρηση της ασφάλειας και της σταθερότητας της περιοχής, με συνεχή προσπάθεια θεσμοθέτησής του, παρά το γεγονός ότι ο Αιγύπτιος ομόλογός του, Μπαντρ Αμπντέλ-Ατί, υποβαθμίζει αυτή την προσέγγιση και την θεωρεί απλώς μια περιφερειακή πλατφόρμα διαβούλευσης, ίσως σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τις περιφερειακές και διεθνείς ανησυχίες σχετικά με αυτό το τετραμερές σχήμα».
Πάντως, κατά τους ισχυρισμούς της αντίπερα όχθης, μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας «ο συντονισμός και η συνεργασία αναπτύσσονται σε τρία αλληλεπικαλυπτόμενα επίπεδα: πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό, με στόχο την ενίσχυση του στρατηγικού χαρακτήρα της σχέσης, χωρίς βιασύνη, αλλά με αυτοπεποίθηση και ηρεμία, με τρόπους που να αποτρέπουν οποιαδήποτε οπισθοδρόμηση. Η Αίγυπτος και η Τουρκία, αξιοποιώντας τις γεωπολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές τους δυνατότητες, κινούνται προς μια συστηματική διμερή συνεργασία που οδεύει προς μια στρατηγική συμμαχία».
Μεγάλα βήματα επαναπροσέγγισης και συγκλίσεων
Οι τομείς, στους οποίους, κατά την εκτίμηση του καταριανού Μέσου, Κάϊρο και Αγκυρα έχουν κοινό βηματισμό, είναι τα εξής:
-«Στο πολιτικό πλαίσιο, υπάρχει κοινή στάση για διάφορα ζητήματα, με κυριότερα τη Γάζα και την Παλαιστίνη.
-Το ίδιο μοτίβο είναι εμφανές στη Λιβύη, όπου υπάρχει συνεργασία και συντονισμός.
-Τουρκο-αιγυπτιακός συντονισμός βρίσκεται εν εξελίξει για το Σουδάν, στο πλαίσιο ενός κοινού οράματος. Να σημειωθεί ότι ανακοινώθηκε η παρουσία τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε αιγυπτιακή στρατιωτική βάση, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για να πλήξουν τους αντάρτες, προκειμένου να ματαιωθούν τα σχέδιά τους για τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας, και αναγκάζοντάς τους να επιστρέψουν στο μίνι-κράτος στην περιοχή του Νταρφούρ. Κοινές προσπάθειες βρίσκονται σε εξέλιξη για την ματαίωση και αυτού του σχεδίου.
-Κοινή δράση και συντονισμός υπάρχει και όσον αφορά τη Σομαλία και το Κέρας της Αφρικής».
-Η Τουρκία, επίσης, όπως γράφει το Al Araby, δούλεψε πολύ «για να αμβλύνει» την άκρως αρνητική στάση του Καΐρου έναντι της τουρκικής μαριονέτας (με την υποστήριξη Τραμπ και ΕΕ), του καθεστώτος της Δαμασκού. Το καταριανό site, μάλιστα, χαρακτηρίζει τη στάση της Αιγύπτου έναντι της «νέας Συρίας» των … μετανοημένων τζιχαντιστών ως «έντονα εχθρική και αδικαιολόγητη». Ωστόσο, η Αγκυρα σε αντιστάθμισμα, φέρεται να πρόσφερε στο Κάϊρο «μυστική συνεργασία Αιγύπτου – Τουρκίας στο θέμα του Λιβάνου». Ολα αυτά, όπως γράφει, «στη βάση των συμφωνιών με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, με αξιοσημείωτη την εμπλοκή του Πακιστάν στην τετραμερή» για το θέμα του Λιβάνου.
-Επιπλέον, «για την εμβάθυνση των σχέσεων και την αποτροπή του ενδεχόμενου της επιστροφής τους στη «Μαύρη Δεκαετία» (σ.σ. όταν οι σχέσεις Αιγύπτου – Τουρκίας ήταν στο ναδίρ), επιδιώκεται η οικονομική συνεργασία, ενώ έχει οριστεί ως στόχος των συναλλαγών στα 15 δισ. δολάρια. Επί του παρόντος, είναι περίπου 10 δισ., ευνοώντας εν μέρει την Αίγυπτο, χάρη στις σημαντικές τουρκικές επενδύσεις στη χώρα. Ο ιδιωτικός τομέας ηγείται αυτής της προσπάθειας με την πλήρη υποστήριξη της πολιτικής ηγεσίας στην Αγκυρα».
-Ενα σημαντικό «αγκάθι», επίσης, έχει εκλείψει από τις διμερείς σχέσεις και έχει συμβάλλει καίρια στην επαναπροσέγγιση των δύο πλευρών. Είναι η εκδίωξη ή η περιθωριοποίηση των Αιγυπτίων ισλαμιστών που είχαν βρει καταφύγιο στην Τουρκία, μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του ισλαμιστή, πρώην προέδρου της Αιγύπτου από τον Σίσι.
Κατά το Al Araby, «το ζήτημα της αιγυπτιακής (σ.σ. ισλαμιστικής) αντιπολίτευσης που βρισκόταν στην Τουρκία αφαιρέθηκε από την ατζέντα των διμερών σχέσεων, αφού η αντιπολίτευση βυθίστηκε στις ατραπούς του αυταρχισμού και της διαφθοράς, απασχολημένη με τις δικές της μικροπρεπείς και περιθωριακές μάχες των φατριών. Δεν αποτελούσε πλέον πρόβλημα ή βάρος για το καθεστώς (σ.σ. του Καΐρου) με κανέναν τρόπο. Αντίθετα, έγινε βάρος για τον εαυτό της, τους υποστηρικτές της και τον δίκαιο σκοπό της».
Θυμίζει τέλος ότι «οι σχέσεις των δύο χωρών επιδεινώθηκαν μετά την επίσκεψη του Σίσι στην Άγκυρα (ως υπουργού Άμυνας – 2013) και την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου, Μοχάμεντ Μόρσι (σ.σ. ισλαμιστής), η οποία οδήγησε στην κατάληψη της εξουσίας από τον στρατό.
»Οι σχέσεις βελτιώθηκαν ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε χρόνια, λόγω διαφόρων παραγόντων, όπως η άρση του αποκλεισμού και της εχθρότητας (σ.σ. της Αιγύπτου) προς το Κατάρ (σ.σ. στενός σύμμαχος της Τουρκίας), η πανδημία COVID-19 που διέκοψε τις αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων, ενέργειας και πρώτων υλών, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, υπό την ηγεσία τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών, η οποία ώθησε τα περιφερειακά κράτη να ενωθούν και να συντονιστούν απέναντι στις προκλήσεις.
»Οι σχέσεις Τουρκίας – Αιγύπτου βελτιώθηκαν περαιτέρω μετά τον πόλεμο της Γάζας τον Οκτώβριο του 2023, υπό το πρίσμα μιας παρόμοιας προσέγγισης για τον πόλεμο. Και οι δύο πλευρές συντονίζονται για την επιστροφή στην πολιτική λύση, θεωρώντας ότι η ρίζα του προβλήματος δεν ξεκίνησε στις «7 Οκτωβρίου» (σ.σ. με το μακελειό της Χαμάς κατά του Ισραήλ), αλλά στις 15 Μαΐου 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ (!).
»Η διαδικασία της τουρκο-αιγυπτιακής συνεργασίας και συντονισμού είχε ήδη ξεκινήσει πριν από τον πόλεμο κατά του Ιράν, με κοινές προσεγγίσεις επί των εξελίξεων και διαδοχικές διμερείς συναντήσεις, συμπεριλαμβανομένης της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο Κάιρο, στην οποία ανταποκρίθηκε και ο Αιγύπτιος ομόλογός του, Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι. Ο Ερντογάν επισκέφθηκε ξανά το Κάιρο τον περασμένο Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια της οποίας υπογράφηκε ένα πακέτο συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένου ενός μνημονίου συνεννόησης για την αμυντική συνεργασία. Ακολούθησε η ένταξη των δύο στο τετραμερές πλαίσιο με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν».
Τα κυριότερα σημεία της «Συμφωνίας της Μέκκας για Κοινή Άμυνα»
Σύμφωνα με Σαουδάραβες στρατηγικούς αναλυτές και ειδικούς σε θέματα άμυνας, η συμφωνία δημιουργεί έναν νέο περιφερειακό πυλώνα ισορροπίας ισχύος. Συνιστά μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες αμυντικής συνεργασίας στον μουσουλμανικό κόσμο των τελευταίων ετών. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για στενότερη στρατηγική ολοκλήρωση.
Βασικές προβλέψεις
Η Συμφωνία υπεγράφη από τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Σαχμπάζ Σαρίφ, στο πλαίσιο της πρώτης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής για την Κοινή Άμυνα, στη Μέκκα.
1. Αρχή της συλλογικής άμυνας
Η σημαντικότερη διάταξη της συμφωνίας προβλέπει ότι:
* κάθε ένοπλη εξωτερική επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θεωρείται επίθεση εναντίον όλων,
* τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να συνδράμουν το κράτος που δέχεται επίθεση, κατόπιν σχετικού αιτήματος,
* η αρχή αυτή προσομοιάζει λειτουργικά στο Άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ, χωρίς όμως να αποτελεί αντίγραφό του.
2. Δημιουργία μόνιμου πλαισίου αμυντικής συνεργασίας
Η συμφωνία θεσπίζει μηχανισμό μακροπρόθεσμης συνεργασίας στους εξής τομείς:
* κοινός στρατηγικός σχεδιασμός,
* συντονισμός αμυντικών πολιτικών,
* ανάπτυξη κοινών στρατιωτικών δυνατοτήτων,
* αύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας,
* ενίσχυση της στρατηγικής αποτροπής.
3. Συνεργασία στις αμυντικές βιομηχανίες
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται:
* στην από κοινού ανάπτυξη αμυντικών προγραμμάτων,
* στην έρευνα και ανάπτυξη,
* στη μεταφορά στρατιωτικής τεχνογνωσίας,
* στην παραγωγή προηγμένων αμυντικών συστημάτων,
* στην ενσωμάτωση των αμυντικών βιομηχανιών των τριών χωρών.
4. Στρατιωτική συνεργασία
Προβλέπεται η υλοποίηση:
* κοινών στρατιωτικών ασκήσεων,
* ανταλλαγής πληροφοριών και πληροφοριακής συνεργασίας,
* επιχειρησιακού συντονισμού μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων,
* συνεργασίας στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας,
* εκπαίδευσης προσωπικού και ανάπτυξης κοινών δογμάτων επιχειρήσεων.
Νομική και πολιτική διάσταση
Οι τρεις κυβερνήσεις υποστηρίζουν ότι:
* η συμφωνία βασίζεται στο Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο κατοχυρώνει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής και συλλογικής αυτοάμυνας,
* έχει αποκλειστικά αμυντικό χαρακτήρα,
* δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένου κράτους,
* δεν συνιστά στρατιωτικό ή θρησκευτικό συνασπισμό,
* δεν σχετίζεται με πυρηνικά προγράμματα ή κούρσα εξοπλισμών,
* δεν υποκαθιστά ούτε ακυρώνει τις υφιστάμενες διμερείς ή πολυμερείς υποχρεώσεις των τριών χωρών.
Στρατηγικοί στόχοι
Οπως υποστηρίζουν τα συμβαλλόμενα μέρη, η συμφωνία αποσκοπεί:
* στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής,
* στην προστασία της περιφερειακής ασφάλειας,
* στη διασφάλιση της σταθερότητας στις ενεργειακές και θαλάσσιες οδούς της Μέσης Ανατολής,
* στην οικοδόμηση μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας,
* στην εμβάθυνση της τριμερούς στρατηγικής εταιρικής σχέσης.
Δηλώσεις των τριών ηγετών
Οι ηγέτες των τριών χωρών χαρακτήρισαν τη συμφωνία:
* ιστορικό ορόσημο για τη στρατηγική συνεργασία Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν,
* μέσο ενίσχυσης της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας στην περιοχή,
* βάση για την ανάπτυξη κοινών αμυντικών έργων,
* εργαλείο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και των κοινών απειλών,
* πλαίσιο ανοιχτό στη συμμετοχή και άλλων «αδελφών χωρών» που συμμερίζονται τους ίδιους στόχους.
