Οι Ντε Γκρες (aka Γλύξμπουργκ) δεν λένε να βάλουν μυαλό. Παρά το γεγονός ότι δέκα μέλη της οικογένειας του έκπτωτου Κωνσταντίνου έλαβαν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε χρόνο ρεκόρ – ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι ενδιαφέρθηκε για την ταχύτητα το Βιβλίο Γκίνες – την ελληνική ιθαγένεια αφού δήλωσαν πίστη στο Σύνταγμα, αποποιήθηκαν τους «τίτλους» τους και δήλωσαν ονοματεπώνυμο όπως ο νόμος 2215/1994 ορίζει, επιμένουν να κάνουν παιγνίδια μέσω της επίσημης ιστοσελίδας τους που φέρει τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Ελληνική Βασιλική Οικογένεια».
Η ιστοσελίδα, με την άφιξη του Παύλου Ντε Γκρες στην Ελλάδα και το ενδιαφέρον του για την πολιτική, ανανεώθηκε πλήρως και πλέον είναι ο πρωτότοκος γιος του έκπτωτου το κεντρικό πρόσωπο της οικογένειας, γύρω από τον οποίο στήνεται το νέο πανηγυράκι των Γλύξμπουργκ.
Μόνο που δεν μας τα λένε καλά οι Ντε Γκρες αφού στην ιστοσελίδα εντοπίζονται ψέματα και ανακρίβειες γύρω από το ζήτημα της αφαίρεσης της ελληνικής ιθαγένειας αλλά και των δήθεν τίτλων ευγενείας που μπορούν ακόμα να χρησιμοποιούν.
Κάποιος καλόπιστος θα σκεφτεί βέβαια ότι τα παιδιά δεν πρόλαβαν να τα αλλάξουν όλα και οσονούπω θα κάνει την εμφάνισή της η νέα τους ιστοσελίδα με τίτλο «Οικογένεια Ντε Γκρες» όπου θα εξαφανιστούν όλα τα φληναφήματα περί τίτλων, ιθαγένειας, περιουσίας.
Μέχρι τα παιδιά να αποδείξουν στην πράξη ότι αποδέχονται πλήρως ότι είναι κοινότατοι θνητοί έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον μια περιήγηση σε όσα επιμένουν ψευδώς να υποστηρίζουν.
Η αφαίρεση της Ελληνικής Ιθαγένειας
Στην ιστοσελίδα των Ντε Γκρες αναφέρεται ότι το 1994 η ελληνική ιθαγένεια αφαιρέθηκε από την «Ελληνική Βασιλική Οικογένεια» με νόμο. Ισχυρίζονται, όμως, ότι «όσον αφορά το ζήτημα της αφαίρεσης της ελληνικής ιθαγένειας, το ζήτημα δεν έχει κριθεί από τα Ελληνικά Δικαστήρια».
Και εδώ είναι το πρώτο ψεύδος. Καθώς ο νόμος 2215/1994 το 1997 κρίθηκε οριστικά από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, στο οποίο παραπέμφθηκε η υπόθεση, ότι είναι Συνταγματικός καθώς το ΑΕΚ συντάχθηκε με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και όχι με τη φιλοβασιλική απόφαση που είχε εκδώσει η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Να σημειωθεί στα πολιτικά δικαστήρια και στο Συμβούλιο της Επικρατείας είχε προσφύγει ο έκπτωτος και η οικογένειά του.
Οπότε δύο τινά συμβαίνουν. Ή δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η ελληνική Δικαιοσύνη έχει απορρίψει τους ισχυρισμούς τους τελεσίδικα εδώ και 27 χρόνια ή προσπαθούν να μας δουλέψουν ψιλό γαζί.
Η δήθεν «βασιλική περιουσία»
Όσον αφορά στην περιουσία που επιμένουν να αποκαλούν «βασιλική», οι Ντε Γκρες ισχυρίζονται ότι «σε σχέση με τη δήμευση της περιουσίας της, η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια προσέφυγε, αρχικώς στα Ελληνικά Δικαστήρια και εν συνεχεία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου και εν τέλει δικαιώθηκε, λαμβάνοντας σχετική αποζημίωση».
Εδώ, όμως, έχουμε μισές αλήθειες. Γιατί ο έκπτωτος με την προσφυγή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διεκδικούσε την Άρτα και τα Γιάννινα και έφτασε στο σημείο να διεκδικεί ακόμα και αντικείμενα που ήδη είχε εξαφανίσει από τη χώρα με τις ευλογίες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη όταν φόρτωσε όλα τα πολύτιμα κειμήλια και αντικείμενα σε 9 κοντέινερ.
Συγκεκριμένα ο έκπτωτος ζητούσε αποζημίωση 168,7 δισεκατομμυρίων δραχμών για την απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του κτήματος στο Τατόι (42.000 στρ.), του Mon Repos στην Κέρκυρα (230 στρ.) και του Πολυδενδρίου στην Αγιά Λάρισας (33.000 στρ.), αλλά και στοιχείων κινητής περιουσίας.
Τελικά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εκδίκασε ως δίκαιη ικανοποίηση στους προσφεύγοντες μόλις το 1/40 του συνολικού ποσού που ζητούσαν, δηλαδή 4,7 δισεκατομμύρια δραχμές. Ε, δεν το λες και δικαίωση…
Όταν ο έκπτωτος έγινε ρόμπα στο ΕΔΑΔ
Στην ιστοσελίδα τους οι Ντε Γκρες ασφαλώς και δεν λένε κουβέντα για το πώς ο έκπτωτος έγινε ρόμπα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά την εκδίκαση της προσφυγής του.
Από παλιότερη επίσκεψη του τέως και της οικογένειάς του στην Ελλάδα
Όπως αναφέρει στο βιβλίο του για τη δίκη στο ΕΔΑΔ ο Νίκος Αλιβιζάτος, «διαπιστώσαμε τότε ότι πολλά από τα αντικείμενα που διεκδικούσε στο Στρασβούργο ο τέως βασιλιάς βρίσκονταν στην πραγματικότητα από μακρού στα χέρια του».
Μάλιστα, αναφέρεται και σε συγκεκριμένα παραδείγματα. Από τα πιο χαρακτηριστικά είναι η περίπτωση ενός πίνακα του George Scott, μιας ελαιογραφίας που παρίστανε τον Κωνσταντίνο Α’ έφιππο στους βαλκανικούς πολέμους, για τον οποίο ο έκπτωτος ζητούσε είτε να του αποδοθεί είτε να αποζημιωθεί. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης η ελληνική πλευρά απέδειξε ότι ο έκπτωτος έλεγε ψέματα για τον πίνακα.
Η ελληνική πλευρά παρουσίασε από το αρχείο του υπουργείου Οικονομικών αντίγραφο της άδειας που έδωσε η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για την απομάκρυνση των αντικειμένων, όπου με σφραγίδα της Εθνικής Πινακοθήκης υπήρχε αναφορά σε πίνακες και έργα που περιλαμβάνονταν στα αντικείμενα που απομακρύνθηκαν. Επίσης, εντοπίστηκε αντίγραφο της φορτωτικής και έγινε σύγκριση με τις καταστάσεις του οίκου Christie’s.
Οι «βασιλικοί τίτλοι»
Στην ιστοσελίδα της δήθεν «Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας» γίνεται μεγάλη προσπάθεια να πείσουν γιατί θα πρέπει να τους αποκαλούν σαν «βασιλιάδες» και «πρίγκιπες». Πολύ μεγάλη εμμονή για κάποιους που μόλις, πρόσφατα δήλωσαν υποταγή στο Σύνταγμα και αποποιήθηκαν τους μαϊμού τίτλους για να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια.
Όπως ισχυρίζονται: «Η ακριβής προσφώνηση είναι: Βασίλισσα Άννα-Μαρία, πρώην Βασίλισσα των Ελλήνων και ούτω καθεξής για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Αυτό προκύπτει από τη Συνθήκη της Βιέννης του 1815, όπου επισημαίνεται ότι ο τίτλος διατηρείται ισόβια, ακόμα και όταν παύεται το αξίωμα. Όπως απεφάνθη το Συμβούλιο της Επικρατείας, (αριθμός 4575/1996) ο τίτλος δεν είναι ευγενείας, αλλά λειτουργεί ως προσδιορισμός του προσώπου».
Μόνο που και εδώ η αλήθεια είναι μισή.
Το ΣτΕ στην απόφασή του με την οποία έκανε δεκτή προς εξέταση την προσφυγή του έκπτωτου κατά του νόμου Βενιζέλου, αποδέχθηκε το εξής: «Ο αιτών, για να προσδιορίσει την ταυτότητά του, αναφέρει, στο δικόγραφο της κρινόμενης αίτησης, ότι η αίτηση αυτή ασκείται από τον Κωνσταντίνο, πρώην βασιλιά των Ελλήνων. Η ονομασία αυτή, “πρώην βασιλιάς”, αναφέρεται στο δικόγραφο όχι ως τίτλος ευγενείας, ο οποίος απαγορεύεται από το Σύνταγμα (άρθρο
4 παρ. 7), αλλά για να προσδιοριστεί η ταυτότητα του αιτούντος, ο οποίος στερείται, για τους λόγους που αναφέρθηκαν, επωνύμου».
Άρα, το ΣτΕ δέχθηκε να κρίνει προσφυγή από τον «πρώην βασιλιά» και στη συνέχεια απέρριψε την προσφυγή του κρίνοντας συνταγματικό τον νόμο 2215/1994 που τους αφαίρεσε περιουσία και ελληνική ιθαγένεια. Έκρινε συνταγματικό τον νόμο που όριζε ότι για να ανακτήσουν την ιθαγένεια θα έπρεπε να συντρέχουν σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
1] Εφόσον διατυπωθεί ενώπιον του ληξιάρχου Αθηνών ρητή και ανεπιφύλακτη δήλωση σεβασμού στο Σύνταγμα, αποδοχής και αναγνώρισης του πολιτεύματος της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου 1974, με το οποίο καθορίσθηκε κατά τρόπο μη υποκείμενο σε μεταβολή η μορφή του πολιτεύματος.
2] Εφόσον δηλωθεί, ρητά και ανεπιφύλακτα, ενώπιον του ιδίου ληξιάρχου παραίτηση από τις κάθε είδους διεκδικήσεις, οι οποίες συνδέονται με την κατά το παρελθόν άσκηση πολιτειακού αξιώματος ή της κατοχής οποιουδήποτε τίτλου.
3] Εφόσον συντελεσθεί εγγραφή στα μητρώα αρρένων ή τα δημοτολόγια δήμου ή κοινότητας του κράτους με όνομα, επώνυμο και τα λοιπά αναγκαία κατά νόμον στοιχεία ταυτότητας.
Πού το βρήκαν οι Ντε Γκρες ότι το ΣτΕ τους δικαιώνει και ότι ο τίτλος είναι ισόβιος; Και πώς εξηγείται ότι δήλωσαν ρητά και ανεπιφύλακτα ότι δεν έχουν διεκδικήσεις και περί κατοχής οποιουδήποτε τίτλου για να πάρουν την ιθαγένεια ενώ επιμένουν ότι η Άννα Μαρία είναι «βασίλισσα» και εκείνοι «πρίγκιπες» και έτσι πρέπει να τους αποκαλούν;
Η πρόσφατη αναγνώριση ελληνικής υπηκοότητας στους … Ντε Γκρες (20-12-24)
