Η κοινή πρόταση δυσπιστίας από το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και την Πλεύση Ελευθερίας δεν είναι μια τυπική αντιπολιτευτική ενέργεια, αλλά μια οργανωμένη επίθεση σε μια κυβέρνηση που επιχειρεί να συγκαλύψει τις ευθύνες της για το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της χώρας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να παρουσιάσει την τραγωδία των Τεμπών ως ένα «ανθρώπινο λάθος», βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που τον διαψεύδει
Η διανόηση, αυτή η αρχαία φωνή που κάποτε ύψωνε λόγο απέναντι στη βία, την αδικία και την άγνοια, μοιάζει σήμερα με ερειπωμένο φάρο που στέκει σιωπηλός πάνω από μια φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ο πλανήτης καίγεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κι όμως, εκείνοι που θα έπρεπε να υψώσουν τη φωνή τους —οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι φιλόσοφοι, οι επιστήμονες— παραμένουν είτε βουβοί είτε χαμένοι σε ανούσιες διαμάχες και προσωπικές φιλοδοξίες.
Κάθε χώρα έχει έναν ηγέτη που υπόσχεται αλλαγή και ευημερία, αλλά λίγες έχουν την τύχη να γνωρίσουν έναν «μοντέρνο μεταρρυθμιστή» που πρεσβεύει την πρόοδο τόσο έντονα όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με τη δική του μοναδική ικανότητα να βλέπει την «ανάπτυξη» ακόμα και στα πιο αμφισβητήσιμα στοιχεία, ο Μητσοτάκης έχει αναπτύξει μια σχέση σχεδόν αμφίδρομη με το εκλογικό σώμα: αυτοί ελπίζουν και εκείνος τους λέει ότι όλα πάνε καλύτερα.
Η έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν πυροδοτεί ένα νέο κύμα κινητοποιήσεων στη Μαδρίτη, φέρνοντας τη στέγη, τα ενοίκια και τις σχέσεις ιδιοκτησίας στο επίκεντρο της πολιτικής σύγκρουσης.
