Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αποδείξει ότι η τεχνολογία και η τακτική προσαρμογή μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη δυναμική μιας σύγκρουσης. Ένα από τα πλέον εντυπωσιακά παραδείγματα αυτής της εξέλιξης είναι ο ρόλος των ρωσικών επιθετικών ελικοπτέρων, τα οποία, από αρχικούς εύκολους στόχους, μετατράπηκαν σε θανάσιμα εργαλεία μάχης. Ποια είναι όμως η στρατηγική αλλαγή που επέτρεψε στη Ρωσία να μειώσει αφενός τις απώλειές της και αφετέρου δημιουργήσει το ιπτάμενο πυροβολικό που είχε ανάγκη το ρωσικό πεζικό, προκαλώντας πραγματικό εφιάλτη στο ουκρανικό Γενικό Επιτελείο;
Η είδηση πέρασε στα «ψιλά». Κι όμως ήταν πολύ σημαντική. Στις 15 Σεπτεμβρίου, οι αντάρτες Χούθι εκτόξευσαν βαλλιστικό πύραυλο από απόσταση 2.000 χιλιομέτρων κατά του Ισραήλ το οποίο και τελικά έπληξε ο πύραυλος στο κέντρο της χώρας. Συνηθισμένο θα πει κανείς. Κι όμως δεν είναι. Το ερώτημα που κυριαρχεί στη διεθνή κοινότητα των αναλυτών και στρατιωτικών, είναι: Πως ο ιρανικής κατασκευής πύραυλος, κατάφερε να διαφύγει την ανίχνευση των υπερσύγχρονων αμερικανικών και ισραηλινών ραντάρ;
Η τριμερής σύνοδος Τραμπ, Σι και Πούτιν στη Σενζέν, οι διαφορετικές επιδιώξεις των τριών δυνάμεων και οι συνέπειες για το διεθνές δίκαιο και την Ευρώπη.
Γερμανία : Ο προϋπολογισμός του 2027 εκτοξεύει τις στρατιωτικές δαπάνες και τον δανεισμό, ενώ η κυβέρνηση Μερτς επιμένει στον περιορισμό των κοινωνικών δαπανών.