Υπήρξε μια εποχή που η δημοσιογραφία, και στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο, ήταν το τελευταίο προπύργιο της αλήθειας. Η κοινωνία στηριζόταν στους δημοσιογράφους για να μάθει τι συμβαίνει και να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της. Μορφές εμβληματικές κατέθεσαν ψυχή και ακεραιότητα στο επάγγελμα, μετατρέποντας τη δημοσιογραφία σε λειτούργημα που στάθηκε δίπλα στον πολίτη. Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν με την καρδιά τους, με μια αποστολή να ρίξουν φως στα σκοτάδια της αδικίας και να δώσουν φωνή στους ανθρώπους που δεν είχαν.
«Θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος: δεν είμαι ελεύθερος σήμερα, επειδή το σύστημα λειτούργησε. Είμαι ελεύθερος, μετά από χρόνια φυλάκισης, γιατί παραδέχθηκα ότι είμαι ένοχος...
Το επιχείρημα ότι δήθεν “δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο” όταν το τάνκς έριξε την Πύλη διακινείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια από όσους επιμένουν να παραχαράξουν την Ιστορία και να τη ξαναγράψουν στα δικά τους μέτρα.