Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε μια επιταχυνόμενη πορεία των κρατών της Νατοϊκής Ευρώπης προς τον εκφασισμό της κοινωνικής ζωής τους με ευθείς βολές κατά πάγιων αρχών της αστικής δημοκρατίας.
Τα νέα από το Μπακού του Αζερμπαϊτζάν δεν είναι ελπιδοφόρα. Η 29η Σύνοδος Κορυφής του ΟΗΕ για το Κλίμα με ηχηρές απουσίες σημαντικών ηγετών του Δυτικού κόσμου έχει να λύσει μια δύσκολη εξίσωση. Τη χρηματοδότηση δισεκατομμυρίων ευρώ που απαιτείται για να αντιμετωπιστούν οι καταστροφές και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Τα σημάδια κρίσης τα δύο προηγούμενα χρόνια είναι εμφανή. Η για πολλά χρόνια καθυστέρηση στο να ληφθούν μέτρα για την κλιματική αλλαγή, οδηγεί σε κατακόρυφη αύξηση του κόστους που θα απαιτηθεί για την πρόληψη μιας παγκόσμιας κλιματικής καταστροφής. Σύμφωνα με εκτιμήσεις το κόστος αυτό προσεγγίζει τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Αν και ο ουκρανός Πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαιρέτισε ως «διπλωματική επιτυχία» τη διάσκεψη παρόλα αυτά πολλές χώρες από όλο τον κόσμο που συμμετείχαν, δεν συμμερίστηκαν αυτή του την άποψη, προειδοποιώντας ότι χωρίς τη Μόσχα και το Πεκίνο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν μπορεί να επιτευχθεί ειρήνη.
Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση αναπτύσσεται στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος του Ιράν από στελέχη που δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς αντικαθεστωτικά ή περιθωριακά
Η γενική απεργία στην Ισπανία φέρνει τη στεγαστική κρίση στο επίκεντρο ενόψει των πρόωρων εκλογών, δοκιμάζει την κυβέρνηση Σάντσεθ και αναδεικνύει τα όρια των προτάσεων της Δεξιάς
