Από το 1970 έως το 2024, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έχει εξελιχθεί σημαντικά, από την ψυχροπολεμική συνεργασία με τη Δύση και την εξάρτηση από το ΝΑΤΟ, σε μια πιο ανεξάρτητη και αναθεωρητική στρατηγική που επιδιώκει την περιφερειακή ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από τη Γαλλία μέχρι τη Σερβία, οι νέοι της Ευρώπης εξεγείρονται ενάντια στη λιτότητα, τη στεγαστική κρίση και τη διαφθορά, αμφισβητώντας τις κυβερνητικές προτεραιότητες.
Η άρνηση του Μακρόν να την αποδεχθεί δείχνει ότι ο πρόεδρος προτιμά να διατηρήσει την ίδια πολιτική ηγεσία στο υπουργείο Εσωτερικών, παρά να αναγνωρίσει εμπράκτως τις ευθύνες της κυβέρνησής του για τη διαχείριση της κρίσης.
