Του Αλέξανδρου Αρβανιτά *
Υπάρχει μεγαλύτερη τραγωδία στη ζωή, όταν ένας γονιός καλείται να «συνοδεύσει» τα παιδιά του στην τελευταία τους κατοικία; Μπορεί κάποιος να διανοηθεί, έστω για μια στιγμή, τη θέση αυτών των ανθρώπων, όταν αντιμετωπίσουν τον θάνατο του πιο αγαπημένου τους προσώπου; Στην υπόθεση των Τεμπών, εκτός από την απώλεια τόσων νέων παιδιών, έμειναν πίσω κάποιοι γονείς για τους οποίους ο χρόνος σταμάτησε. Σταμάτησε, θρηνώντας και επιστρατεύοντας όσο κουράγιο διαθέτουν, γιατί η ζωή συνεχίζεται.
Συνεχίζεται; Δύσκολο, για να μην πω αδύνατο. Πώς να συνεχιστεί η ζωή, όταν τα αγγελούδια σου δεν είναι παρόντα; Ζήσαμε τις κυβερνητικές παλινωδίες -για να το διατυπώσω όσο πιο κομψά γίνεται- διαβάζοντας και ακούγοντας τον πάσα έναν να διατυπώνει την… αποψάρα του. Ακόμη και ο πρωθυπουργός έσπευσε να προκαταβάλει πράγματα, να μιλήσει για ατύχημα και να ρίξει την ευθύνη στον υπάλληλο βάρδιας, μιλώντας για ανθρώπινο λάθος: το λάθος που χρεώθηκε στον σταθμάρχη, τον οποίον η κυβέρνησή του τοποθέτησε στη συγκεκριμένη θέση, χωρίς ο άνθρωπος να διαθέτει τα εφόδια, προκειμένου να εκπληρώσει τις συμβατικές υποχρεώσεις του.
Δύο χρόνια πέρασαν από το έγκλημα και η ελληνική κοινωνία πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Σε κάθε γωνιά της χώρας, άντρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά διαδήλωσαν, απαιτώντας να μην κουκουλωθεί τίποτα, να έρθουν όλα στο φως και οι υπεύθυνοι, όποιοι και αν είναι, όποια θέση και αν κατέχουν, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, να πληρώσουν. Παρά την αγωνιώδη προσπάθεια των ιδιωτικών ΜΜΕ αλλά και της κρατικής ΕΡΤ να υποβαθμίσουν το γεγονός, το πράγμα φώναζε.
Η κοινωνία την προηγούμενη Κυριακή συμμετείχε ενεργά στις διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν ξεπέρασαν κάθε προσδοκία! Τυχαία η αναδίπλωση του πρωθυπουργού; Η συνέντευξη στον Αντώνη Σρόιτερ έδειξε ότι τα πράγματα στριμώχνουν. Δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις, προκειμένου να αντιληφθούμε το παραπάνω. Μια ματιά, στις παρέες, τους συγγενείς, τους φίλους και γίνεται φανερό πλέον ότι οι απλοί άνθρωποι είναι εξαγριωμένοι.
Ακόμη και αν η κυβερνητική κυβίστηση (κοινώς κωλοτούμπα) είναι υποκριτική -για μένα δεν χωρά αμφιβολία- υπάρχουν και σήμερα κάποιοι οι οποίοι έχουν αναλάβει εργολαβικά να συνεχίσουν το κυβερνητικό αφήγημα και μάλιστα με τον πλέον άκομψο και χοντροκομμένο τρόπο. Είναι ό,τι πιο τοξικό εμφανίζεται στην ελληνική κοινωνία. Ένας απ’ αυτούς, δυστυχώς, είναι ο πάλαι ποτέ εναλλακτικός -τρομάρα του- σκιτσογράφος ΑΡΚΑΣ. Το σκίτσο του για τα Τέμπη είναι ενδεικτικό. Μάλιστα, ούτε η κυβέρνηση τολμά -ευθέως, τουλάχιστον- να υπαινιχθεί κάτι αντίστοιχο. Αυτός, όμως, εκεί. Μην τυχόν και κατηγορηθεί ο πρωθυπουργός και ο… φεουδάρχης των Σερρών για το συμβάν.
Ο κύριος Νίκος Πλακιάς έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, οι οποίες βρίσκονταν στη συγκεκριμένη αμαξοστοιχία. Επιστρατεύοντας όση ευγένεια διαθέτει, απάντησε: «Τα δάκρυα τα δικά μας πάνε μόνο στα μνήματα των παιδιών μας. Πουθενά αλλού!!! Καληνύχτα. για σένα. Για εμάς δεν υπάρχει αυτή η λέξη»!
Τελικά, όταν δεν σκέφτεσαι αν λειτουργείς βάρβαρα, απάνθρωπα απέναντι σε αυτούς τους γονείς, τότε, ναι, υπάρχει πρόβλημα. Ουδείς εξήγησε στον κύριο Αρκά την αξία της σιωπής. Μάλλον κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει ωστόσο ότι υπάρχουν στιγμές που πρέπει να τοποθετεί σε δεύτερη μοίρα την… τέχνη του και να σεβαστεί τον πόνο αυτών των ανθρώπων, αυτών των γονιών που έχασαν ό,τι πολυτιμότερο τους χάρισε η φύση. Αυτός και ο Γρηγόρης Ψαριανός μάς έδειξαν, με μόλις λίγα εικοσιτετράωρα διαφορά, πόσο δύσκολο είναι τη σήμερον ημέρα να είναι και να παραμείνει κάποιος Ανθρωπος.
Όντως πολύ δύσκολο. Και δυστυχώς δεν διδάσκεται σε κανένα πανεπιστήμιο…
* Ο Αλέξανδρος Αρβανιτάς είναι δημοσιογράφος
