Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοϊδης μάλλον εζήλωσε τη δόξα της… Αγγελικής Νικολούλη. Η «συνταρακτική αποκάλυψη» της Νικολούλη ότι αρχηγός της «ΕΟ 17 Νοέμβρη» ήταν ο Περικλής Κοροβέσης, ένα κατάφωρο ψέμα, επιβραβεύτηκε από τα «εξωνημένα», όπως θα έλεγαν και οι τρομοκράτες, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και η καριέρα της εκτοξεύτηκε στα ύψη.
Ο κ. Χρυσοχοϊδης, σε συνθήκες πλήρους αναξιοπιστίας και αφερεγγυότητας της πολιτικής ζωής της χώρας, στα απομνημονεύματά του, υπό τον τίτλο «Στον ίδιο δρόμο», με μισές αλήθειες και ψέματα γύρω από την εξάρθρωση της «ΕΟ 17 Νοέμβρη», ευελπιστεί ότι θα διατηρήσει την υστεροφημία του και – γιατί όχι; -, να προταθεί από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ακόμη και για την Προεδρία της Δημοκρατίας! Είπαμε, στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» όλα είναι δυνατά!
Από τις εκμυστηρεύσεις του Μιχάλη Χρυσοχοίδη μάθαμε και μία αλήθεια που δεν γνωρίζαμε κι δεν αμφισβητείται: Ότι ο Κάρλος, το Τσακάλι, «είχε εξαιρετικά φυσικά προσόντα»!
Τα πράγματα όμως από την αρχή. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης στα απομνημονεύματά του έχει παρεξηγήσει μάλλον το ρόλο του. Ξεχνά ότι – τότε όπως και τώρα-, είχε τοποθετηθεί ως πολιτικός προϊστάμενος στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και επιλέγει εσκέμμενα το ρόλο του… Πουαρώ, ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, που διενεργούσε χωριστές από τις υπηρεσίες του Υπουργείου έρευνες για την αποκάλυψη των μελών της «ΕΟ 17 Νοέμβρη». Ο στόχος βεβαίως ήταν προφανής: να ελέγχει τις εξελίξεις γύρω από την αντιμετώπιση τη τρομοκρατίας έτσι ώστε να μη βρεθεί προ εκπλήξεως αν τα πράγματα ξέφευγαν κάποια στιγμή. Ωστόσο για…ξεκάρφωνα βάζει στο κάδρο και τον πρώην τέως αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ Φώτη Νασιάκο και τον αρμόδιο για την τρομοκρατία εισαγγελέα Γιάννη Διώτη.
Τι ισχυρίζεται όμως ο κ. Χρυσοχοϊδης; Η αφήγηση του ξεκινά ουσιαστικά από ένα περιστατικό κατά την πρώτη του συνάντηση με τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Νίκολα Μπέρνς, το 1999, στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ τον κατσάδιασε ότι η χώρα δεν έχει κάνει τίποτα για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.: «Η κουβέντα μας με τον Μπέρνς πολύ σύντομα πήγε στην τρομοκρατία», λέει. «Εγώ ίσα που είχα συμπληρώσει μήνα στη θέση μου και δεν είχα ακόμα καθόλου καθαρή εικόνα του τι πραγματικά συμβαίνει. Ετσι, έκανα στον Αμερικανό πρέσβη, μία, όπως αποδείχθηκε, αφελέστατη ερώτηση: “Τι στοιχεία έχετε εσείς για τη 17 Νοέμβρη;”.
Ο Μπέρνς με κοίταξε με μείγμα απορίας, έκπληξης και επιτίμησης στο βλέμμα του. “Εμείς τι στοιχεία έχουμε; Εσείς πρέπει να έχετε στοιχεία, εσείς είστε το κράτος που βρίσκεται επί 25 χρόνια κάτω από την απειλή των τρομοκρατών, χωρίς να έχετε, όπως φαίνεται, κάνει καμία πρόοδο για την αντιμετώπισή τους».
Θα ήταν αφελές να πιστέψουμε ότι η επιτίμηση εκ μέρους του κ. Μπέρνς ήταν αυτή που παρακίνησε τον κ. Χυσοχοϊδη να να θέσει ως προτεραιότητα του υπουργείου την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Η κυβέρνηση Σημίτη μετά την κρίση των Ιμίων επεδίωκε να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και ταυτόχρονα να δώσει σαφή δείγματα γραφής πλήρους υποταγής στα κελεύσματα των ΗΠΑ, κάτι που αποσιωπά ο κ. Χρυσοχοϊδης. Παραδέχεται ωστόσο χωρίς να δίνει καμία ερμηνεία αλλά να το θεωρεί αυτονόητο, ότι ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης τον παρότρυνε να προχωρήσει άμεσα και χωρίς χρονοτριβή στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Όπως λέει σε μια συνάντηση ενημέρωσης του Κώστα Σημίτη στο Μαξίμου για τα τρέχοντα θέματα του υπουργείου του, ο Σημίτης τον ρώτησε αν είχε ενημερωθεί για την τρομοκρατία. «Μαγκωμένος εγώ απάντησα αρνητικά. “Κοίτα να δεις” είπε κοφτά “η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι το πρώτιστό σου θέμα. Και απολύτως επείγον».
Ο Μ. Χρυσοχοΐδης και ο πρώην αρχηγός της ΕΛΑΣ, Φ. Νασιάκος
Η πολιτική συγκυρία, όπως θα δούμε και παρακάτω, καθόλου δεν επηρεάζει τον Ηρακλή Πουαρώ -με βάση τουλάχιστον αυτά που είδαν το φως της δημοσιότητας για τη διαφήμιση του βιβλίου του κ. Χρυσοχοϊδη. Δεν ήταν οι αφόρητες πιέσεις των ΗΠΑ και του εγχώριου πολιτικού κατεστημένο, αλλά η συναισθηματική φόρτιση από το θάνατο της Βιργινίας Κωνσταντίνου που έκαναν τον υπουργό Δημόσιας Τάξης να… απασφαλίσει τη χειροβομβίδα που έριξε κατά της τρομοκρατίας. Η Βιργινία Κωνσταντίνου, που εργαζόταν στην προετοιμασία συνεδρίου στο Ιντερκοντινένταλ, σκοτώθηκε από βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε παρτέρι έξω από το ξενοδοχείο, στις 27 Απριλίου του 1999. «Ζήτησα να δω τη νεκρή γυναίκα», γράφει. «Το σώμα της ήταν γεμάτο θραύσματα από γυαλιά, που το είχαν ουσιαστικά διαλύσει, μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. (…) Από εκείνη τι στιγμή η στάση μου στο θέμα της τρομοκρατίας άλλαξε ριζικά. Ενιωσα οργή και αγανάκτηση, έξαλλος με την άνανδρη ενέργεια που κόστισε τη ζωή ενός ανυποψίαστου πολίτη. (…) Τέτοιοι άθλιοι ήταν και δυστυχώς οι συγκεκριμένοι τρομοκράτες κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι, αφού δεν αποκαλύφθηκε ποτέ ποιοι ήταν οι αυτοαποκαλούμενοι Επαναστατικοί Πυρήνες. Μπορεί να αντιμετωπίσαμε τη 17Ν και τον Επαναστατικό Αγώνα, αλλά γι’ αυτούς το έχω ακόμα βάρος στη συνείδησή μου. Ο θάνατος της Βιργινίας μένει αδικαίωτος».
Ο κ. Χρυσοχοϊδης παραλληλίζει το θάνατο της Κωνσταντίνου με την εκτέλεση του βρετανού ταξιάρχουΣτήβεν Σόντερς, στις 8 Ιουνίου 2000, στο Ψυχικό που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει. Παραδέχεται ότι βρέθηκε κοντά στους ανθρώπους της πρεσβείας, αλλά και τη γυναίκα του Σόντερς, την ώρα που ανακοινώθηκε ότι είχε υποκύψει στα τραύματά του. «Εάν τη μέρα του περιστατικού στο Ιντερκοντινένταλ με τη Βιργινία ένιωσα αφόρητη λύπη όταν την είδα νεκρή, στην περίπτωση του Σόντερς, αντιθέτως, θύμωσα, έγινα έξω φρενών. Ενα κύμα οργής με κατέκλυσε μπροστά στο νεκρό του σώμα. Είπα μέσα μου: δεν είναι δυνατόν, δεν θα γλιτώσετε, ως εδώ! Κι έτσι ξύπνησε μέσα του ο… Ηρακλής Πουαρώ;
Ο Μιχάλη Χρυσοχοϊδης, όπως υποστηρίζει, άρχισε να μελετάει συστηματικά τους φακέλους της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. «Αρχές καλοκαιριού του ‘99 συγκάλεσα μία σύσκεψη στην οποία μετείχαν ο Νασιάκος, (τότε διοικητής της Αντιτρομοκρατικής) ο Φώτης Παπαγεωργίου, που ήταν τμηματάρχης της εσωτερικής τρομοκρατίας και ο αρμόδιος εισαγγελέας Γιάννης Διώτης. Το πρώτο πράγμα που τους είπα ήταν ότι το θέμα της τρομοκρατίας δεν παρουσιαζόταν στην κοινωνία με τον τρόπο που της άρμοζε. Ο κόσμος άκουγε για περιστατικά εγκληματικής βίας, άκουγε ψυχρές πληροφορίες, αλλά δεν είχε συνειδητοποιήσει το αιματοκύλισμα που επέφεραν αυτές οι ενέργειες. Θυμάμαι το σοκ που μου είχαν προκαλέσει οι φωτογραφίες των θυμάτων της τελευταίας εικοσαετίας, όταν ζήτησα και μου τις έφεραν για να τις δω. Οι Ελληνες πολίτες δεν είχαν υποστεί τέτοιο σοκ, αυτό ήταν σαφές»!
Παραδέχεται μάλιστα ότι ο ίδιος διέρρευσε την έκθεση Νασιάκου για την τρομοκρατία, που αποτελούσε ουσιαστικά την πλήρη αποτύπωση για όσα γνώριζε η υπηρεσία για τη δράση των τρομοκρατών στην Ελλάδα, προκειμένου να ταρακουνηθεί η κοινή γνώμη. «…δεν υπήρχε πουθενά μια τόση δα άκρη ενός νήματος για να αρχίσεις να ξηλώνεις τον ιστό του αίματος. Και στις λίγες περιπτώσεις που μια τέτοια άκρη εμφανίστηκε από τύχη, δεν είχε αξιοποιηθεί σωστά. Πέρα από την περίπτωση της Λουίζης Ριανκούρ, ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ήταν η σύλληψη τουΒασίλη Τζωρτζάτουτο 1992, βασικού, όπως αποδείχθηκε δέκα χρόνια αργότερα, μέλους της 17Ν. Τότε, άντρες της Αντιτρομοκρατικής τον είχαν συλλάβει ως ύποπτο για τρομοκρατική ενέργεια, επειδή παρακολουθούσε τον αμερικανό στρατιωτικό ακόλουθο Μακιντάιρ. Αλλά, ενώ κρατήθηκε για ένα 24ωρο στην ασφάλεια, δεν προέκυψε τίποτα σε βάρος του και αφέθηκε ελεύθερος. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Τζωρτζάτος έστειλε τότε σε διάφορα έντυπα επιστολή διαμαρτυρίας για την κράτησή του και αυτά την είχαν πρόθυμα αναπαραγάγει», αφηγείται.
Κι εδώ άρχιζει μάλλον η εσκεμμένη παραπλάνηση γύρω από τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν στη σύλληψη μελών της «ΕΟ 17 Νοέμβρη». Ο Χρυσοχοϊδης υποστηρίζει: «Οσο περνούσε ο καιρός προσπαθούσα να σκέφτομαι πιο σφαιρικά, με τη βοήθεια των αρχείων της αντιτρομοκρατικής, που βέβαια εκτείνονταν και σε προηγούμενες ενσαρκώσεις της και από εποχές διόλου δημοκρατικές (σ.σ καλά δεν καταστράφηκαν οι φάκελοι της δικτατορίας;), έκανα μια καταγραφή όλων των αντιφρονούντων εξόριστων ελλήνων που έμεναν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της Χούντας. Ο λόγος που είχε αρχίσει το ενδιαφέρον μας να εστιάζεται ειδικά στο Παρίσι ήταν ότι από την ανάλυση των προκηρύξεων που είχαν γίνει στην υπηρεσία, αλλά ακόμη και από δημοσιευμένες στον Τύπο απόψεις ανθρώπων που γνώριζαν το τότε κλίμα, έβγαινε το συμπέρασμα ότι οι προκηρύξεις μύριζαν Γαλλία, γαλλική παιδεία, γαλλική κουλτούρα, γαλλικές πολιτικές αντιλήψεις της εποχής εκείνης» συνεχίζει, εξηγώντας πώς κινήθηκε την περίοδο πριν από την εξάρθρωση της 17Ν» .
Δεν είχε ακούσει ως τότε για το ρόλο του Ζαν-Πολ Σαρτρ στην παράδοση της προκήρυξης της «ΕΟ 17 Νοέμβρη» για τον Ριτσαρντ Γουέλς στον διευθυντή της εφημερίδας «Liberation» Ζορζ Ζιλί, στην οποία περιγραφόταν βήμα βήμα η εκτέλεση του επικεφαλής του κλιμακίου της CIA στην Ελλάδα;
Συνεχίζει ο κ. Χρυσοχοϊδης: «Προς επίρρωσιν της ακρίβειας της λίστας μου πήγα και συνάντησα τον Θόδωρο Πάγκαλο που είχε γίνει στο μεταξύ υπουργός Πολιτισμού. Η κουβέντα μας περιστράφηκε γύρω από όσους είχαν τότε εκδηλώσει ανοιχτά την πεποίθησή τους για ένοπλο αγώνα κατά της χούντας (…) Οσους μπορέσαμε τελικά να καταγράψουμε ως οπαδούς της ένοπλης βίας, αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Τι είχαν απογίνει μετά το τέλος της δικτατορίας, τι διαδρομή είχαν ακολουθήσει, πού βρίσκονταν τώρα και τι απόψεις εξέφραζαν; Ηδη με τις πρώτες σιωπηλές έρευνες που έκανε η αντιτρομοκρατική, μόνο δύο άτομα δεν μπορέσαμε να βρούμε τι απέγιναν και πού βρίσκονταν. Ο ένας από αυτούς εντοπίστηκε εν τέλει στην Πολωνία να ζει μια ζωή που δεν ήγειρε υποψίες. Ο δεύτερος ήτανο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.(…) Μοιράστηκα τη θεωρία του Γιωτόπουλου με τον Νασιάκο και τον Παπαγεωργίου, καθώς και με τον αρμόδιο εισαγγελέα Διώτη».
Ο κ. Χρυσοχοϊδης αποσιωπά (εσκεμμένα ή λόγω άγνοιας, δεν έχει σημασία) ότι η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, η ΕΥΠ και το κλιμάκιο της CIA στην Ελλάδα, είχαν ενημερωθεί για το ενδεχόμενο ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος να σχετίζεται με την τρομοκρατία στην Ελλάδα περίπου μία δεκαετία νωρίτερα επί διακυβέρνησης τη χώρας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Ο «άνθρωπος» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Νίκος Γρυλλάκης
Την εποχή αυτή με τη σύμφωνη γνώμη-για να μην πω με την παρότρυνση-, του Κ. Μητσοτάκη είχε συσταθεί με έδρα το Μέγαρο Μαξίμου και τη Ζαλοκώστα μια μυστική ομάδα με στόχο την αποκάλυψη των μελών της «ΕΟ 17 Νοέμβρη». Η ομάδα αυτή που λειτουργούσε με κανόνες πλήρους συνωμοτικότητας (δεν είχε καμία σχέση με τον στρατηγό Γρυλάκη) και στην οποίαν μετείχαν και άτομα που είχαν βρεθεί τα χρόνια της χούντας στη Γαλλία, συνέταξαν μεταξύ των άλλων και μία έκθεση για τις «οργανώσεις λαϊκής πάλης» τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Σε αυτήν που παραδόθηκε μάλιστα στους «αρμόδιους» σε δισκέτες 5 ¼ ιντσών υπήρχε και το όνομα του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου με την σαφή διατύπωση ότι ο ΛΕΑ (Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση) μετεξελίχθηκε σε «οργάνωση ένοπλης δράσης» μετά την πτώση της χούντας.
Στην έκθεση αυτή δεν δόθηκε, απ΄ότι φαίνεται, η προσήκουσα σημασία από τις διωκτικές αρχές. Κι αυτό για τους εξής λόγους:
Πρώτον, η πολιτική κατάσταση την εποχή αυτή ήταν ιδιαίτερα οξυμένη, ιδιαίτερα μετά την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη οποιαδήποτε συνεννόηση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Δεύτερον, τα λεφτά που παίζονταν γύρω από τις επικηρύξεις των τρομοκρατών ήταν πάρα πολλά, δημιουργώντας έναν στρατό χαφιέδων, ένα συρφετό ψεκασμένων συνομωσιολόγων και παντός είδους κυνηγούς κεφαλών μεταξύ των οποίων ήταν και στελέχη του σωμάτων ασφαλείας, ορισμένα εκ των οποίων πλούτισαν -και τότε και αργότερα.
Κύρια χαρακτηριστικά τη εποχής ήταν η καχυποψία, ο χαφιεδισμός, οι υποκλοπές και οι παρακολουθήσεις-μία κατάσταση που παραπέμπει στο σημερινό… predator για το οποίο ο κ. Χρυσοχοϊδης τηρεί σιγή ιχθύος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας άτυπος σύμβουλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που μετείχε της σύνταξης της έκθεσης για την τρομοκρατία, μία ημέρα που βγήκε από το σπίτι όπου που διέμενε στην Εκάλη, αντιλήφθηκε ότι τον παρακολουθούσαν στελέχη της ΕΥΠ. Ο ίδιος που διακρινόταν για το χιούμορ του, αμέσως τους πλησίασε και αφού τους έδωσε από μία κούπα με καφέ, τους είπε: «Να πείτε στον Γ. Βασιλειάδη να επικοινωνήσει με τον πρωθυπουργό. Τον θέλει επειγόντως» Κι αυτοί πράγματι του μετέφεραν το… μήνυμα!
Μήπως όμως ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης θα μπορούσε έστω και τώρα, ανεξάρτητα από τα απομνημονεύματά του, να πληροφορήσει τους πολίτες που πήγαν τα χρήματα που δαπανήθηκαν ή κατασπαταλήθηκαν με το πρόσχημα της παροχής πληροφοριών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας-τόσο επί προηγούμενων κυβερνήσεων όσο και επί κυβέρνησης Σημίτη; Γιατί εξ όσων γνωρίζουμε, ούτε μετά τις κραυγαλέες καταγγελίες που ήρθαν στο φως, σύστησε κάποια επιτροπή –έστω και για να κρατήσει τα προσχήματα-, για να διερευνήσει ποια στελέχη του υπουργείου του οποίου προϊσταται τα… έφαγαν – σ΄αυτή την περίπτωση, το «μαζί τα φάγαμε» του Θ. Πάγκαλου, δεν μπορεί να ίσχυε. Ούτε λέει καν ποιος πήρε τα 13 εκατ δραχμές για την πληροφορία για τη Λουϊζης Ριανκούρ που εξελίχτηκε τελικά σε φιάσκο για τις διωκτικές αρχές. Ο τέως αρχηγός της ΕΛΑΣ Στ. Μακρής είπε στη δίκη της 17Ν ότι η γυναίκα που του τηλεφώνησε και τον ενημέρωσε για την παρουσία των μελών της οργάνωσης στη Λουίζης Ριανκούρ ήταν η Μαρία Τσιντέρη, ο σύζυγος της οποίας ήταν αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. Ο Μακρής είπε πως ο ίδιος πήγε μάλιστα σε μία μυστική τοποθεσία τα χρήματα. Η ίδια η Τσιντέρη βεβαίως αρνήθηκε κάθε ανάμειξη καταθέτοντας στην ίδια δίκη.
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας (μπροστά) και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος (πίσω δεξιά)
Ωστόσο, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του κ. Χρυσοχοϊδη η Τσιντέρη επανεμφανίσθηκε στους διαδρόμους της Κατεχάκη μετά τη δολοφονία του βρετανού ακολούθου Στήβεν Σόντερς (αν βεβαίως ήταν αυτή στην Ριανκούρ) ισχυριζόμενη και πάλι ότι είχε πληροφορίες. «Με ενημέρωσαν ότι μια γυναίκα θέλει να μιλήσει αποκλειστικά μαζί μου», γράφει. «Μου πέρασαν τη γραμμή και άκουσα μια γυναικεία φωνή να μου λέει: Θέλω να σας ενημερώσω και να σας δώσω πολύ συγκεκριμένες πληροφορίες για το σημερινό περιστατικό. Θα σας οδηγήσω πολύ γρήγορα στους δολοφόνους, να το ξέρετε. Εγώ αντέδρασα ψύχραιμα. Ηξερα από την αξιολόγηση στοιχείων που είχαμε ήδη κάνει τον αμφιλεγόμενο ρόλο που είχαν παίξει κάποιοι δυνάμει πληροφοριοδότες. Η γυναίκα στο τηλέφωνο συνέχισε λέγοντάς μου ότι ήθελε να με δει προσωπικά».
Η άγνωστη γυναίκα ξαναήρθε σε επαφή μαζί μας μετά από ενάμιση μήνα. Εξουσιοδότησα τον Σύρο (σ.σ. επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής) να πάει να τη συναντήσει. Το ραντεβού τους προγραμματίσθηκε σε μια καφετέρια στον Διόνυσο. Κατά τη συνάντησή τους, εκείνη του είπε ότι ήθελε για τις πληροφορίες που θα έδινε 14 εκατ. Δραχμές. Ονομαζόταν Μαρία Τσιντέρη.Όπως είπε στον Σύρο, δεν γνώριζε η ίδια στοιχεία για τη 17Ν, αλλά μια άλλη γυναίκα, που τώρα πια είχε καταφύγει στη Ρωσία, κάπου στη Σιβηρία, είπε. Εκείνος, έξυπνα φερόμενος της είπε να πάνε μαζί στη Ρωσία να τη βρούνε, ώστε να της παραδώσουν στα χέρια της μιας τραπεζική επιταγή με το ποσό που ζητούσε. Η Τσιντέρη δεν δέχθηκε, οπότε ο Σύρος της είπε ορθά κοφτά ότι δεν την πιστεύει. Μετά από λίγους μήνες η Τσιντέρη ήρθε εκ νέου σε επαφή μαζί μας. Αυτή τη φορά πήγε στο ραντεβού μαζί με τον Σύρο και ένας συνεργάτης του αξιωματικός, ο Φώτης Παπαγεωργίου. Με το που είδε όμως, τον Παπαγεωργίου, η Τσιντέρη αρνήθηκε να μιλήσει λέγοντας ότι αυτός είναι “πράκτορας των Αμερικάνων” και η ίδια δεν θέλει μπλεξίματα. Ετσι, η ιστορία αυτή κατέληξε εκεί που όφειλε εξαρχής, στον κάλαθο των αχρήστων, μαζί με τα παραμύθια των διαφόρων αυτόκλητων πληροφοριοδοτών, που, όπως αποδείχθηκε, είχαν αποσπάσει στο παρελθόν αρκετά εκατομμύρια για να αποκαλύψουν υποτιθέμενα μέλη της 17Ν».
Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης υποστηρίζει ότι η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας από τις διωκτικές αρχές άλλαξε άρδην μετά τη δολοφονία του ταξίαρχου Στ. Σόντερς καθώς οι βρετανοί, όπως παραδέχεται εμμέσως πλήν σαφώς, ανέλαβαν ουσιαστικά τα ηνία των ερευνών. Γράφει: «Οι Βρετανοί, πέραν των άλλων, μας πρόσφεραν όλη την πολύτιμη τεχνογνωσία τους σε θέματα ηλεκτρονικής παρακολούθησης, αλλά και πάνω στην εργαστηριακή δουλειά. (…) Επίσης με τους Βρετανούς αξιωματικούς της υπηρεσίας πληροφοριών δουλέψαμε στον επικοινωνιακό τομέα, στον οποίο τότε ήμασταν πολύ πίσω. Εκείνοι μας δίδαξαν πώς να επικοινωνούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με τον κόσμο, πώς να καλούμε τους πολίτες μας να μας συνδράμουν ώστε να έχει η πρόσκληση τη μέγιστη αποτελεσματικότητα. Αυτά που μας είπαν ήταν διδάγματα μιας άλλης νοοτροπίας που δεν γνωρίζαμε μέχρι τότε. Για παράδειγμα μας συμβούλευσαν να μοιράσουμε φυλλάδια από την επόμενη κιόλας μέρα σε όλους τους οδηγούς που έκαναν καθημερινά το ίδιο δρομολόγιο με τον μακαρίτη τον Σόντερς στην Κηφισίας, προκειμένου να μεγιστοποιήσουμε τον αριθμό των πιθανών αυτοπτών μαρτύρων».
Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης αξιοποίησε την ευκαιρία και άρχισε να επενδύει ο ίδιος πολιτικά στην πάταξη της τρομοκρατίας. Αν και δεν αναφέρει τίποτα στα απομνημονεύματά του επιλέγοντας την τακτική της παραπ?
