Του Κрокодил
Ωπα, ωπα, για να σταματήσουμε λίγο. Να δούμε τα πράγματα από πιο ψηλά. Από πιο μακριά.
Ξεφόρτωσαν στο (υφήλιο) κεφάλι μας κάπου τρία εκατομμύρια (τρία εκατομμύρια από τα έξι συνολικά) με στοιχεία, «λογοκριμένα» ονόματα καταγγελλόντων και θυμάτων, τόννους φωτογραφίες και βίντεο (που άντε να τα εντοπίσεις, δηλαδή). Και;
Και «τι τρέχει; Έγινε κατολίσθηση κι έπεσε κάνας βράχος; Τα πλήθη ουρλιάζουν…;» που ΄’ελεγε και ο Νιόνιος στον Μπάλο του;
Τι μάθαμε από τον ορυμαγδό των στοιχείων αυτών; Από το Φάκελο Επστάιν; Χύμα και τσουβαλάτα… Ότι πλούσιοι και ισχυροί καταγγέλλονται ή και έκαναν αίσχη που δεν τα χωρά ανθρώπινος νους. Παιδοβιασμούς. Ίσως και κανιβαλισμούς. Απανωτούς βιασμούς.
Κατά τα άλλα; Άντε κι έμαθαν και οι Βρετανοί τον αληθινό ρόλο του σερ Πίτερ (Μάντελσον) και τον έδιωξαν από τη Βουλή των Λόρδων τους, αφήνοντάς του τον τίτλο βεβαίως βεβαίως. Κι ας ήταν εκείνος που τους είχε «φέρει» και τον Μπλερ και τον Κάμερον και τους «έφτιαξε» τον Στάρμερ.
Άντε και μάθαμε κι εμείς ότι ο Τσίπρας ήθελε το κεφάλι του Βαρουφάκη και κατά τους πάμπλουτους τραπεζίτες τότε άρχιζε η… «συνουσία».
Και άντε και μάθαμε όλοι μαζί ότι ο πανίσχυρος Γκέιτς ήθελε, διακαώς, μια πανδημία, κάπου έξι χρόνια πριν να… συμβεί. Άντε και τόσοι (υφήλιοι) άλλοι, τα δικά τους «μυστικά» τους (που τα ήξεραν εδώ που τα λέμε, έξω έξω, αλλά τα είδαν και στο χαρτί, στα μέιλ του «αυτόχειρα» χρηματιστή Τζέφρι Επστάιν).
Και, κατά τα άλλα; Αν τα δούμε από ψηλά και μακριά θα βγάλουμε, μάλλον, ένα συμπέρασμα. Σοβαρό και βαρύ, είναι η αλήθεια, για όσους ακόμη πλέουν στα συννεφάκια τους:
Ότι όλοι, και οι πλουσιότεροι και οι ισχυρότεροι, δεν είναι μόνον ότι μπορούν να κάνουν ή να καταγγελθούν ότι κάνουν τα χειρότερά τους, αλλά κυρίως με αυτά τα χειρότερα μπορούν να πέσουν «θύματα» εκβιασμού.
Ειδικά αν ο ενδιάμεσος έχει σχέσεις με μυστικές υπηρεσίες που θέλουν άσους στο μανίκι τους. Και, εντάξει, οι Πολωνοί παίζουν το δικό τους χαρτί ισχυριζόμενοι (και εδώ! Ναι) ότι ο μεσάζων ήταν «ρωσικός δάκτυλος». Κι ας ξέρουν και οι πέτρες τις βαθιές, παλιές και μόνιμες σχέσεις του Τζέφρι με άλλες, περιώνυμες, μυστικές υπηρεσίες.
Ακόμη κι αν δεν τις είχε εκείνος, τις απέκτησε από την υπόδικη φίλη του, Γκισλέιν Μάξουελ, που τις είχε «προίκα» από τον μπασμένο σε όλα (και σε μυστικές υπηρεσίες ολκής) μακαρίτη πατέρα της.
Έφτασαν μεν ιστορίες θυμάτων του Τζέφρι και των πλούσιων και ισχυρών (υφήλιων) φίλων του στη δικαιοσύνη, αλλά κανείς δεν ξέρει αν το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης που «σπρώχθηκε» από το Κογκρέσο να δημοσιοποιήσει τον ορυμαγδό 3 εκατ. στοιχείων – καταγγελιών, εγγράφων, επικοινωνιών κ.λπ. – θα ασχοληθεί, τώρα ή κάποτε, με τα σημεία και τέρατα των πλούσιων και ισχυρών που γράφτηκαν με μελάνι στα μέιλ αλλά και με αίμα σε πολλές περιπτώσεις.
Άρα; Άρα τι; Τι τα θέλουμε τόσα στοιχεία; Α, καλά, είπαμε. Για εκβιασμό; Μα «συνηθίζοντας» τόσα τέρατα, σημεία και στοιχεία, τόσον όγκο, τόσο διαφορετικά και ποικίλα, φοβούμαι ότι ο εκβιασμός δεν θα είναι όπως… ήταν. Δίχως απτή ευαισθητοποίηση, ατόμων και κοινωνιών, και ο εκβιασμός – ναι! – μπορεί να ξεφουσκώσει.
Θα μου πείτε, και τα WikiLeaks, έτσι χύδην, σαν ορυμαγδός βγήκαν στον αέρα. Και πολύ αργά έκαναν ότι έκαναν για να στρίψουν κάποια τιμόνια. Όμως εκείνα ούτε υποψίες εκβιασμού έσερναν στο «σκαρί» τους, ούτε αφορούσαν τα χαμηλότερα των χαμηλοτέρων ένστικτα των πλουσιότερων και ισχυρότερων.
Αφήστε που εκείνα μας κληρονόμησαν έναν Τζούλιαν Ασάνζ. Ο οποίος, επίσης, θα μπορούσε, στη σημερινή περίπτωση, να τραγουδάει από τον «Μπάλλο» του Νιόνιου: «Ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί και ό,τι πούμε το παίρνει η βουή». Πολλή βουή…
