Του Χρήστου Κουτσονάσσιου *
Καθημερινά, στις πλάτες της ελληνικής κοινωνίας, στήνεται ένα πάρτι δισεκατομμυρίων. Και δεν το λέω εγώ, το λένε τα ίδια τα νούμερα.
Τα επίσημα στοιχεία για το πρώτο εξάμηνο του 2026 δείχνουν κάτι προκλητικό: οι τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Eurobank, Alpha Bank, Πειραιώς) έβγαλαν καθαρά κέρδη 2,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αύξηση 2% σε ένα χρόνο, με απόδοση ιδίων κεφαλαίων στο εντυπωσιακό 12%. Την ίδια ώρα που νοικοκυριά και επιχειρήσεις ασφυκτιούν.
Πώς γίνεται αυτό; Δεν είναι τύχη, ούτε καλή διαχείριση. Είναι μηχανισμός. Ένας μηχανισμός συστηματικής, θεσμικά προστατευμένης αφαίμαξης της κοινωνίας. Και στηρίζεται σε τρία πόδια.
1. Στην ψαλίδα της ντροπής στα επιτόκια: Οι ελληνικές τράπεζες κρατούν μία από τις μεγαλύτερες αποκλίσεις επιτοκίων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις καταθέσεις μας δίνουν ψίχουλα: 0,3% έως 0,5%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρωζώνη είναι 1,8% έως 2%. Στα δάνεια όμως χτυπάνε πανάκριβα: στεγαστικά με 3,7% έως 4,5% (η Ευρώπη δανείζεται με 3% έως 3,3%), επαγγελματικά με δυσβάσταχτο 4,5% έως 6% (έναντι 3,5% έως 4% στην Ευρωζώνη). Ο πολίτης πληρώνει διπλά: παίρνει λιγότερα όταν αποταμιεύει (κάτω από τον πληθωρισμό), δίνει περισσότερα όταν δανείζεται.
2. Στις προμήθειες χαράτσι. Τα έσοδα των τραπεζών από προμήθειες εκτινάχθηκαν 20% μέσα σε έναν μόλις χρόνο. Μεταφορά χρημάτων, πληρωμή λογαριασμού, ανάληψη μετρητών, επανέκδοση κάρτας, ακόμα και το e-banking, όλα κοστίζουν. Και το πιο εξοργιστικό; Οι χρεώσεις είναι σχεδόν πανομοιότυπες σε όλα τα ιδρύματα. Αυτό δεν είναι σύμπτωση· μυρίζει εναρμονισμένη πρακτική, μυρίζει καρτέλ, δείχνει απουσία πραγματικού ανταγωνισμού.
3. Στο κόλπο του αναβαλλόμενου φόρου: Οι τράπεζες παρουσιάζονται ισχυρές, όμως περίπου το 40% των βασικών εποπτικών τους κεφαλαίων στηρίζεται σε αναβαλλόμενο φόρο, δηλαδή σε λογιστικές διευκολύνσεις και φοροαπαλλαγές που βαραίνουν τον δημόσιο προϋπολογισμό. Έτσι αποφεύγουν να πληρώσουν εταιρικό φόρο σε μετρητά, ενώ αρνούνται πεισματικά να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία.
Και ποιος κοιτάει αλλού;
Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, μοιάζει με θεατή. Καμιά σύσταση δεν έχει δόντια, καμιά κύρωση δεν επιβάλλεται. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού σιωπά. Δεν ερευνά τις εναρμονισμένες χρεώσεις, λες και δεν τις βλέπει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καλύπτει αυτό το μοντέλο τραπεζικής αισχροκέρδειας, σιωπηρά αλλά με συνέπεια.
Κι όλα αυτά τη στιγμή που θυμόμαστε ότι οι ίδιες αυτές τράπεζες σώθηκαν με το αίμα του Έλληνα φορολογούμενου, μέσα από διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις. Σήμερα γυρίζουν την πλάτη σε όσους τις έσωσαν και μοιράζουν αυξανόμενα μερίσματα στους μετόχους τους. Το κόστος; Πάει πάλι σε εμάς. Ως πότε η «χρηματοπιστωτική σταθερότητα» θα είναι το άλλοθι για την απροκάλυπτη κερδοσκοπία και την απουσία ανταγωνισμού; Ως πότε θα πληρώνουμε εμείς τα κέρδη τους;
* Ο Χρήστος Κουτσονάσσιος είναι δικηγόρος
Πηγή: Social media
