Ο Γιάννης Μπουτάρης έφυγε, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που δύσκολα γεμίζει. Ήταν ένας άνθρωπος που έζησε με πάθος, με αλήθεια και με δύναμη. Στην πορεία του, δεν φοβήθηκε να αναμετρηθεί με την ίδια του τη ζωή, τις προκλήσεις της, και κυρίως, με τις αδυναμίες και τα τραύματά του, πάντα με το κεφάλι ψηλά. Η ιστορία του είναι ένα μάθημα για όλους μας· ένα ταξίδι γεμάτο αλήθεια και αξιοπρέπεια που αναδεικνύει έναν σπάνιο χαρακτήρα, αληθινό και γενναίο.
Από μικρός, φρόντισε να καλλιεργήσει όχι μόνο τα αμπέλια του, αλλά και την ψυχή του. Ως οινολόγος, έδωσε ζωή στη γη που αγάπησε, μετατρέποντας το χώμα σε καρπούς και δημιουργώντας μια κληρονομιά γεμάτη αρώματα και γεύσεις, που μαρτυρούν την αγάπη του για την παράδοση. Ο ίδιος έβλεπε τον αμπελώνα του σαν μια πατρίδα και το κάθε αμπέλι σαν κομμάτι της ψυχής του. Έβαλε την καρδιά του σε κάθε σταφύλι, σε κάθε φιάλη κρασιού και σε κάθε στιγμή της αφοσιωμένης του πορείας.
Όταν ανέλαβε τη Θεσσαλονίκη, η πόλη βρήκε στο πρόσωπό του έναν ηγέτη που δεν φοβήθηκε να αλλάξει το κατεστημένο. Στήριξε κάθε άνθρωπο, κάθε μειονότητα, και έδωσε φωνή σε εκείνους που μέχρι τότε δεν είχαν. Επέλεξε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα όλων, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που υπερασπίστηκε τα ζώα και τα δάση· με αγάπη και χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Πόσα παιδιά, πόσες οικογένειες, πόσοι φίλοι των ζώων και της φύσης τον θεωρούν οικογένεια, έναν πατέρα, έναν φίλο;
Η απάντηση είναι πολλοί, γιατί ο Γιάννης Μπουτάρης κατάφερε να χτίσει δεσμούς με μια απλότητα και καλοσύνη που σπάνια συναντάμε.
Το συγκινητικό αντίο του “Αρκτούρου στον Γιάννη Μπουτάρη
Στα προσωπικά του, ο Μπουτάρης ήταν εξίσου γενναίος. Δεν φοβήθηκε να μιλήσει για τον αγώνα του με τον αλκοολισμό, και μέσα από την προσωπική του πορεία έδωσε το παράδειγμα σε χιλιάδες ανθρώπους να σηκώσουν το κεφάλι ψηλά, να βρουν τη δύναμη να παλέψουν. Ο ίδιος έλεγε πως κάθε μέρα είναι ένα δώρο, και τη ζωή πρέπει να την αγκαλιάζουμε ακόμα και στα δύσκολα. Με τον δικό του τρόπο, μίλησε για την πίστη στην αλλαγή, για τη μάχη με τον εαυτό μας και για το θάρρος να είμαστε ειλικρινείς με τις αδυναμίες μας.
Μα πάνω από όλα, ο Γιάννης Μπουτάρης αγάπησε τη Θεσσαλονίκη. Την ήθελε ζωντανή, ανοιχτή, να ανήκει σε όλους. Υπερασπίστηκε το πολυπολιτισμικό της πρόσωπο και την έκανε ένα ασφαλές καταφύγιο για κάθε άνθρωπο που αναζητά την κατανόηση και την αποδοχή. Η πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη που ονειρεύτηκε δεν ήταν απλά μια πόλη. Ήταν ένα όραμα, ένα σύμβολο ενότητας, ειρήνης και ανθρωπιάς. Και έτσι, ακόμα και όταν δέχτηκε σωματική επίθεση, δεν έχασε το θάρρος του. Κάθε πληγή, κάθε εμπόδιο ήταν για εκείνον μια υπενθύμιση πως πρέπει να συνεχίσει, να ονειρεύεται για όλους μας.
Γι’ αυτό και η απώλειά του πονάει. Φεύγει από κοντά μας, αλλά αφήνει πίσω του ένα παράδειγμα ζωής, μια κληρονομιά αγάπης, ανιδιοτέλειας και ανθρωπιάς. Αφήνει πίσω του τον «Αρκτούρο», τα αμπέλια του και, κυρίως, αφήνει τις καρδιές μας γεμάτες από την έμπνευση που μας χάρισε. Ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν κάτι περισσότερο από ένας σπουδαίος δήμαρχος ή ένας εξαιρετικός οινοποιός. Ήταν ένας φάρος ανθρωπιάς και αλήθειας, ένας άνθρωπος που κατάφερε να φωτίσει τη ζωή μας, να μας εμπνεύσει και να μας διδάξει πώς να ζούμε με αξιοπρέπεια.
Καλό του ταξίδι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει, όπως ήταν και το βάρος της καρδιάς του που μας άφησε ως δώρο.
Ζ.Χ.
