Σε δημόσια τοποθέτησή της, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, «μόνιμη υπηρεσιακή» υφυπουργός Εξωτερικών, όπως την έχρισε το μέγαρο Μαξίμου, υπέπεσε σε ένα πρωτοφανές – λεκτικό, θέλουμε να πιστεύουμε, εκ παραδρομής – ολίσθημα. Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ), αναφερόμενη στο ψευδεπίγραφο μνημόνιο της δήθεν οριοθέτησης της ΑΟΖ Τουρκίας – Λιβύης, σημειώνοντας πως αγνοεί πλήρως τα δικαιώματα της Ελλάδας και ιδιαίτερα της Κρήτης, είπε: «Δεν μιλάμε για έναν βράχο στο Αιγαίο ή ένα μικρό νησί. Μιλάμε για την Κρήτη, ένα μεγάλο νησί, το οποίο το μνημόνιο αντιμετωπίζει σαν να μην υπάρχει».
Κατανοούμε, βεβαίως, την προσπάθειά της να δώσει ένα μέτρο σύγκρισης της σημασίας ενός μεγάλου νησιού, όπως η Κρήτη, με τα υπόλοιπα μικρά ελληνικά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά αυτό δεν μετριάζει το ολίσθημά της. Οταν ομιλεί, και εκφράζει τις επίσημες εθνικές – όχι προσωπικές – θέσεις, θα πρέπει να βουτάει πρώτα τη γλώσσα στο μυαλό της, και μετά να προβαίνει σε δηλώσεις. Εκτός και αν στην προκειμένη ισχύει το «γλώττα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει…» (η γλώσσα που κάνει λάθη, την αλήθεια λέγει).
Ξέχασε τα Ιμια
Αραγε, δεν έχει ακούσει κάτι η «μόνιμη υπηρεσιακή» υφυπουργός για τα Ιμια και τι συνέβη εκεί τον Ιανουάριο του 1996, οπότε η υπεράσπιση αυτής της – ασήμαντης, όπως φαίνεται να πιστεύουν κάποιοι στο ΥΠΕΞ – κατέληξε στον θάνατο Ελλήνων στρατιωτικών; Δεν μπορεί. Εκτός κι’ αν είναι και αυτή της άποψης στελεχών της τότε κυβέρνησης Σημίτη που έλεγαν «να φυσήξει αέρας για να πάρει εκείνο το πανί» (την ελληνική σημαία) από εκεί πάνω.
Δεν έχει ακούσει, επίσης, ότι η τουρκική πλευρά αμφισβητεί μερικές δεκάδες μικρά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο; Μήπως, επίσης, αγνοεί τη σημασία της επήρειας που έχουν μικρά νησιά στη χάραξη και επέκταση των χωρικών υδάτων και την οριοθέτηση ΑΟΖ – Υφαλοκρηπίδας; Δεν ξέρει η υφυπουργός ότι μόνιμη πρακτική της Τουρκίας είναι, αρχικά να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε νησιά και νησίδες, να δημιουργεί δηλαδή «γκρίζες ζώνες» και κατόπιν να ισχυρίζεται ότι είναι δικά της;
Προς τι, λοιπόν, αυτή η απαξιωτική υποβάθμιση της σημασίας των … τόσο «ασήμαντων» μικρών νησιών και των βραχονησίδων εκ μέρους της Α. Παπαδοπούλου;
Να σημειωθεί πως η «μόνιμη υπηρεσιακή» υφυπουργός είναι η επικεφαλής της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας στο πλαίσιο του πολιτικού διαλόγου Ελλάδας – Τουρκίας, αλλά και επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στον διάλογο με τη Λιβύη για την οριοθέτηση ελληνο-λιβυκής ΑΟΖ. Αραγε, όταν κατά τη διάρκεια του «διαλόγου», η τουρκική πλευρά θέτει ζήτημα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας επί μικρών νησιών στο Αιγαίο, η ίδια προσποιείται την αδιάφορη;
Παραβιάσεις και υπερπτήσεις
Κατά την παρέμβασή της στο London School of Economics (LSE), ανέφερε ότι «ενέργειες όπως οι υπερπτήσεις τουρκικών στρατιωτικών αεροσκαφών πάνω από κατοικημένα ελληνικά νησιά και οι αναφορές στη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελούν ενδείξεις βελτίωσης των σχέσεων, αλλά δημιουργούν κινδύνους νέων εντάσεων».
Βέβαια, η πρακτική υπερπτήσεων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών και μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV), είναι ενταγμένη στα σχέδια αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας επί νησιών και νησίδων, καθώς και στους ισχυρισμούς της Αγκυρας περί της αποστρατιωτικοποίησής τους. Και δεν γίνονται μόνο πάνω από «κατοικημένα νησιά», αλλά πολύ συχνά πάνω ακόμα και από μικρά νησιά όπου έχουν αναπτυχθεί ελληνικά στρατιωτικά φυλάκια, καθώς σε νησίδες.
Κατά τα λοιπά, η Α. Παπαδοπούλου, στη συζήτηση που συμμετείχε με την αναπληρώτρια καθηγήτρια του LSE, Τζένιφερ Τζάκσον-Πρις, την οποία συνδιοργάνωσαν το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο και το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Πανεπιστημίου, είπε ότι η Ελλάδα «επιδιώκει τη συνεργασία και τον διάλογο με την Τουρκία, αλλά δεν πρόκειται να αποδεχθεί την αμφισβήτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων», ενώ ανέφερε ότι «η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα αφορά την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, η οποία μπορεί να επιλυθεί είτε με απευθείας διαπραγματεύσεις είτε μέσω διεθνούς δικαστηρίου».
Πάλι καλά, πάντως, που η υφυπουργός θυμήθηκε να μας πληροφορήσει ότι συνεχίζουν να γίνονται παραβιάσεις του Ελληνικού Εναέριου Χώρου (ΕΕΧ) και τουρκικές υπερπτήσεις, γιατί, μέχρι πρόσφατα, άπαντες οι κυβερνητικοί παράγοντες, περιλαμβανομένου του πρωθυπουργού, στις δηλώσεις τους πανηγύριζαν ότι έχουν σταματήσει, και άρα είναι ορθή η πολιτική των «ήρεμων υδάτων».
Η Αθήνα θεατής σε Βαλκάνια και Μέση Ανατολή
Επιπλέον, αναφερόμενη στο φλέγον ζήτημα της Μέσης Ανατολής, υποστήριξε ότι η Ελλάδα, «διατηρώντας στρατηγικές σχέσεις τόσο με το Ισραήλ όσο και με τον αραβικό κόσμο, μπορεί να λειτουργήσει ως αξιόπιστος συνομιλητής και παράγοντας σταθερότητας». Σκόπιμο θα ήταν να μας αναφέρει – η θεωρούμενη ως «εκλεκτή» του μεγάρου Μαξίμου – έστω και μια ουσιαστική πρωτοβουλία της κυβέρνησης να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Αράβων.
Η Αθήνα, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει απεμπολήσει προ πολλού αυτόν τον ρόλο, όχι μόνο στη Μ. Ανατολή, αλλά και στο Ουκρανικό, κ.ο.κ. Οπως το ίδιο ισχύει και στα Βαλκάνια, όπου η Ελλάδα έχει πάψει να παίζει τον – παραδοσιακά, επί δεκαετίες – πρωταγωνιστικό ρόλο της. Και όμως, η «μόνιμη υπηρεσιακή» υφυπουργός διατείνεται ότι «η ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ είναι στρατηγική προτεραιότητα της Ελλάδας», και ότι «η ελληνική προεδρία της ΕΕ το δεύτερο εξάμηνο του 2027 θα επιδιώξει την προώθηση της ευρωπαϊκής προοπτικής των υποψήφιων χωρών, υπό την προϋπόθεση της υλοποίησης των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων από την μεριά τους». Αραγε, τι έκανε επτά χρόνια τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη προς αυτή την κατεύθυνση; Τώρα, λόγω προεδρίας στην ΕΕ, θυμήθηκαν ότι υπάρχουν και κάποια Βαλκάνια;
Οταν η κυβέρνηση στήριζε τον τωρινό υποψήφιο της Τουρκίας για γ.γ. του ΟΗΕ
Τέλος, η Α. Παπαδοπούλου τάχθηκε υπέρ της εκλογής γυναίκας στη θέση του επόμενου γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, με κριτήριο την επάρκεια και την ικανότητα ενίσχυσης του διεθνούς οργανισμού. Προφανώς, με αυτόν τον τρόπο, η ίδια μάλλον θέλησε να διευκρινίσει ότι η Αθήνα αυτή τη φορά δεν θα στηρίξει τον υποψήφιο που προωθεί η Αγκυρα για το πόστο του γ.γ. του ΟΗΕ. Ως γνωστόν, ο υπουργός Εξωτειρικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, έχει συναντηθεί με την υποψήφια από τον Ισημερινό για τη θέση αυτή.
Το Neostrategy.gr, εγκαίρως είχε αναδείξει το θέμα της υποψηφιότητας του Φεριντούν Σινιρλίογλου, όταν τα μεγάλα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ σιωπούσαν. Με ιδιαίτερη έμφαση, επίσης, είχε αναδείξει και τον «έρωτα» Μητσοτάκη – Ερντογάν, στο πλαίσιο της πολιτικής των «ήρεμων υδάτων», με αποτέλεσμα, το 2024, οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, με κοινή επιστολή τους προς τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) να προτείνουν για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΑΣΕ τον Τούρκο πρέσβη στον ΟΗΕ και πρώην υφυπουργό Εξωτερικών, Φ. Σινιρλίογλου. Και για τη θέση της διευθύντριας του Γραφείου Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΑΣΕ (ODHIR) την πρώην νομική σύμβουλο του υπουργείου Εξωτερικών και του Μεγάρου Μαξίμου για θέματα διεθνούς δικαίου, Μάνια Τελαλιάν.
Προφανώς, αυτές τις στιγμές, όπως και άλλες μεθοδεύσεις και πιέσεις σε βάρος της Κύπρου για στήριξη Τούρκων υποψηφίων σε άλλους διεθνείς Οργανισμούς, η ηγεσία του ΥΠΕΞ θέλει να μην τις θυμάται. Να σημειωθεί πως ο Σινιρλίογλου, ένα πρόσωπο του «βαθέως κράτους» της Τουρκίας, ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΗΕ, προωθώντας τα συμφέροντα της χώρας του, κατηγορούσε την Ελλάδα για παραβίαση των Συνθηκών της Λωζάνης και του Παρισιού και της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών στο Αιγαίο, προβάλλοντας τις τουρκικές θέσεις για το Ανατολικό Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και το Κυπριακό.
Ανεξαρτήτως αυτού, η εκλογή του (ή της) νέου γ.γ. του ΟΗΕ δεν είναι απλή υπόθεση. Θα πρέπει να εξασφαλίσει τη σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας, χωρίς ούτε μία αρνητική ψήφο από κάποιο από τα πέντε μόνιμα μέλη (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Βρετανία), και στη συνέχεια την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης. Οπως είναι φυσικό, ενδεχόμενη εκλογή του Σινιρλίογλου θα είχε σοβαρές συνέπειες για τα ελληνικά εθνικά θέματα.
