Της Ιωάννας Αναστασίου
Σε επίδειξη ενδοτισμού και ξενοδουλείας στα υπερατλαντικά κέντρα εξουσίας, επιδίδεται η κυβέρνηση, ενώ οι υπουργοί της συναγωνίζονται ο ένας τον ποιος είναι πιο … τραμπικός από τον άλλον. Ο, δε, πρωθυπουργός, ο οποίος προηγουμένως ήταν «μπαϊντενικός», χαρακτηρίζοντας τον Μπάϊντεν «πραγματικό φίλο της Ελλάδας», τώρα προσπαθεί να επιδείξει προφίλ τραμπικότερου του Τράμπ. Επιπλέον, δεδομένου ότι απέτυχε στις προβλέψεις του, θεωρώντας ότι θα εκλεγεί Δημοκρατικός πρόεδρος στις ΗΠΑ, εδώ και μήνες αναζητά απεγνωσμένα επαφές με τον Τραμπ.
Κωλοτούμπες, οι οποίες δεν αλλάζουν την ουσία της -ανύπαρκτης- εξωτερικής πολιτικής της Αθήνας, η οποία τα τελευταία έξι χρόνια έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον, από τη μεριά της, κοιτάζει τα συμφέροντά της, όποτε θελήσει κλείνει και το μάτι στην Τουρκία, ενώ δεν έχει υλοποιήσει ούτε καν την «δωρεάν» παροχή οπλικών συστημάτων που έχει τάξει στην Ελλάδα. Και «προβλέψιμοι» και «δεδομένοι» στις ΗΠΑ, και δίχως αντισταθμιστικά ανταλλάγματα.
Εμπορικός πόλεμος και αλλαγές συνόρων
Μέρες τώρα διαβάζουμε για το πως ο σύσσωμος ο πλανήτης, με επικεφαλής την “εταιρική” Αμερική υποκλίνεται στον Ντόναλντ Τράμπ λίγες ημέρες πριν αναλάβει τα ηνία ως “πλανητάρχης”. Δεν έχει υπάρξει στην ιστορία άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ που να απειλεί με εμπορικές κυρώσεις, αλλαγές συνόρων με βία αν χρειαστεί και επίγεια κόλαση, όσους αψηφούν τις εντολές του.
Κι ενώ η Ευρώπη παρακολουθεί με ανησυχία τις απειλές Τράμπ, ενώ δημόσια Γαλλία και Γερμανία αντέδρασαν με δηλώσεις Μακρόν και Σούλτς αντίστοιχα, στην Αθήνα το Μαξίμου προσπαθεί να … αποδράσει από το πρόβλημα, καταφεύγοντας στην ασφαλή πρακτική του “στρίβειν δια της αρλούμπας”. Ήτοι με το να προσφεύγει στην εσωτερική ασφάλεια της χώρας και τη γενικόλογη δημοκρατία…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τόλμησε ούτε να ακολουθήσει τα βήματα της αμήχανης τακτικής από την Κομισιόν. Οι “κομισσάριοι” της στις Βρυξέλλες, πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και Αντόνιο Κόστα, αντίστοιχα, αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις δηλώσεις Τράμπ για την προσάρτηση-αγορά-κατάκτηση της Γροιλανδίας ψελλίζοντας ότι οι ΗΠΑ και Ευρώπη είναι “πιο ισχυρές μαζί”.
Το Μαξίμου πρωτοτύπησε. Λες και η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανησυχεί, τρέμει μήπως και ο Ντόναλντ Τράμπ και η κυβερνο-παρέα του βγάλει την οικογένεια εκτός λίστας πλανητικού πανηγυριού. Έτσι το Μαξίμου προσέφυγε στην πολύ γνωστή τακτική του, να ευλογήσει τα γένια του!
Περί άλλα ετύρβαζε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος
Την αρχή έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ο οποίος ρωτήθηκε στο press room από πολιτικό συντάκτη, το πως σχολιάζει η κυβέρνηση το μείζον διεθνές ζήτημα “την επιθετική ρητορική Τράμπ” για μια σειρά περιοχών, όπως της Γροιλανδίας που ανήκει σε ευρωπαϊκό έδαφος, της διώρυγας του Παναμά, ή τις προκλητικές επιθέσεις του Ελον Μάσκ σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η ερώτηση έγινε με αφορμή την πρόκληση που απηύθυνε ο Α. Βελόπουλος στον Ελον Μασκ να επισκεφθεί την Ελλάδα, σπεύδοντας πρώτος αυτός από όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας να γονατίσει μπροστά στο νέο γκουβέρνο των ΗΠΑ.
Η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου δόθηκε με λογύδριο περί δημοκρατίας για να μην καταδικάσει ανοιχτά τις παρεμβάσεις Μασκ. Διαβάζουμε και (δεν) καταλαβαίνουμε: “Θα έπρεπε, φαίνεται ότι δεν συμφωνούμε όλοι, αλλά νομίζω ότι συμφωνούμε όλοι όσοι έχουμε την ελάχιστη γνώση και των στοιχειωδών κανόνων της Δημοκρατίας μας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και όλα όσα, τέλος πάντων, ισχύουν από συστάσεως του ελληνικού κράτους, ότι και το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος, το οποίο είναι ανεξάρτητο, όπως όλα τα κράτη-μέλη και της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ και για τις τύχες αυτού αποφασίζουν μόνο οι πολίτες μέσω των εκλογικών, των δημοκρατικών διαδικασιών…(…) Δεν μπορεί κανείς, όποιος κι αν είναι αυτός, να αποπειραθεί καν να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη”. Όλα τα (ακαταλαβίστικα) παραπάνω ειπώθηκαν για να μην δηλωθεί με σαφή πολιτικό τρόπο η αντίθεση στις ωμές πολιτικές παρεμβάσεις ενός ολιγάρχη στα εσωτερικά ξένων ευρωπαϊκών χωρών.
Όσο για τις απειλές Τράμπ ο Π. Μαρινάκης έσπευσε να εξάρει τη “διαχρονική σταθερή και υψηλού επιπέδου στρατηγική σχέση και συνεργασία μεταξύ της Ελλάδα και των ΗΠΑ” η οποία όπως είπε θα “συνεχίσει να υφίσταται ακόμα βαθύτερα, μετά και τη νέα ηγεσία και την εκλογή, δηλαδή την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ”.
Πιστός στο … «ιππικό θα μας σώσει»
Η γονυκλισία Μαρινάκη στον Ντόναλντ Τράμπ παρά τις απειλές του προς ευρωπαϊκές χώρες, προφανώς εκφράζει τη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός μια ημέρα μετά έσπευσε στο υπουργικό συμβούλιο να ξεκαθαρίσει ο ίδιος την υποτελή στάση της ΝΔ στη νέα αμερικάνικη κυβέρνηση.
Οπως, άλλωστε, το έκανε πριν, κατά την διακυβέρνηση Μπάϊντεν. Τίποτε δεν έχει αλλάξει. Απλά ως μετρ της … κωλοτούμπας, από εκεί που προηγουμένως ήταν «μπαϊντενικός», τώρα θέλει να δείχνει «τραμπικότερος» του Τραμπ. Εξάλλου, τόσο κατά την πρώτη θητεία Τράμπ, όσο και επί Μπάϊντεν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε στις ΗΠΑ ό,τι της ζήτησε η Ουάσιγκτον και ακόμη περισσότερα, επιδιώκοντας να δείξει ότι είναι το «καλό παιδί», «δεδομένος» και «προβλεπόμενος», όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός λέγει, «εταίρος» των ΗΠΑ. Πόσο μάλλον, αφού η κυβέρνηση ζει με την ψευδαίσθηση ότι … «το ιππικό θα μας σώσει» εάν συμβεί η «στραβή» με τους εξ’ Ανατολών γείτονες.
Αναφερόμενος, λοιπόν, στη ρευστή παγκόσμια κατάσταση ενώπιον των υπουργών του μίλησε για “μια χρονιά δύσκολη” σε τοπίο που το “σκιάζουν, όχι μόνο διακηρύξεις που προαναγγέλλουν αλλαγές στις ζώνες επιρροής”, αλλά και σε τοπίο όπου “οικονομικοί παράγοντες διεκδικούν ρόλο ρυθμιστή στην πολιτική ζωή”. Η έμμεση αναφορά στον Ελον Μάσκ ήταν εμφανής αλλά ο πρωθυπουργός δεν τόλμησε να επεκταθεί, κλείνοντας το ζήτημα με τη φράση ότι “αυτά έχουν θέση και στους δικούς μας προβληματισμούς”. Σε αντίθεση με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες που αντέδρασαν έντονα στις παρεμβάσεις του Μασκ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να κάνει ….την πάπια μήπως και δυσαρεστήσει το ολιγαρχικό κεφάλαιο στις ΗΠΑ.
Εποίησε την νήσσαν
Οπως και να’ χει, πάλι καλά που ο Κ. Μητσοτάκης «μπαλώνει» κάπως το ολίσθημα του κυβερνητικού εκπροσώπου του. Ο οποίος, πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που υποπίπτει σε φάλτσα, αν και έως τώρα δεν έχει φάει ούτε καν κίτρινη κάρτα από το μέγαρο Μαξίμου.
Ωστόσο, για τον Ντόναλντ Τράμπ και τις απειλές του ούτε κουβέντα δεν ψέλλισε ο πρωθυπουργός, προτιμώντας να κρυφτεί πίσω από δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών, μιλώντας γενικά για “πρωτοφανείς εξαγγελίες (που) προαναγγέλλουν και γεωστρατηγικές μεταβολές, αλλαγές στις ζώνες επιρροής”. Ανέφερε ότι απαντήσεις σε αυτές τις προκλήσεις δεν μπορούν να δοθούν από την Ελλάδα και προσέφυγε στο γνωστό τσιτάτο του περί “ισχυρής οικονομίας” σε έναν κόσμο ανασφαλή. Χαρακτήρισε την Ελλάδα “χώρα σταθερότητας σε έναν ασταθή κόσμο” και τοποθέτησε την κυβέρνηση της ΝΔ στους ακλόνητους παίκτες της παγκόσμιας αστάθειας και των κυβερνητικών κρίσεων απέναντι σε Καναδά και Γερμανία.
Γροιλανδία, Τουρκία, Ελλάδα, Κύπρος
Οι επιθετικές βλέψεις Τραμπ επί της Γροιλανδίας και του Παναμά, ουδόλως διαφέρουν από τις προκλητικές πολιτικές της Τουρκίας επί του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, και της δορυφοριοποίησης της Ελλάδας, καθώς και της κατοχής της μισής Κύπρου. Ως εκ τούτου, μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να είναι λαλίστατος περί της Ουκρανίας και της Ρωσίας, στην οποία -λεκτικά- έχει κηρύξει πόλεμο, και πρακτικά στέλνει στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο, αλλά στην περίπτωση Τραμπ που ζητάει ό,τι θέλει, επειδή οι ΗΠΑ είναι η Νο1 δύναμη παγκοσμίως, … μούγγα! Ο Κ. Μητσοτάκης, επίσης, προφανώς θα έχει πληροφορηθεί και τις τοποθετήσεις Τραμπ για την Τουρκία, που δεν απέχουν και πολύ της ερωτοτροπίας με τον Ερντογάν.
Ως γνωστόν, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι ο έλεγχος της Γροιλανδίας είναι απαραίτητος για την εθνική και οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ. Κάτι, εξάλλου, που ισχυρίζεται εδώ και χρόνια η Τουρκία για τη Συρία, το Ιράκ, κ.ο.κ. Αν και η ρητορική του φαίνεται ασυνήθιστη, εδώ και πάνω από έναν αιώνα, σειρά προέδρων των ΗΠΑ αποσκοπούσαν στον έλεγχο της Γροιλανδίας, διά της μεθόδου -πρωτίστως- της αγοράς του … «οικοπέδου».
«Οι ΗΠΑ προσπάθησαν μερικές φορές να διώξουν τους Δανούς από τη Γροιλανδία, να την καταλάβουν και να την κάνουν κομμάτι των ΗΠΑ, ή τουλάχιστον να έχουν τον έλεγχο της Γροιλανδίας, στο κομμάτι της ασφάλειας», εξηγεί στο BBC ο συγγραφέας του ενημερωτικού δελτίου 66° North για την ασφάλεια της Αρκτικής, Λούκας Βάχντεν (Lukas Wahden).
Το 1867, αφού η Ρωσία πούλησε την Αλάσκα στις ΗΠΑ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ William H. Seward, άρχισε να διαπραγματεύεται την αγορά της Γροιλανδίας από τη Δανία, αλλά απέτυχε να καταλήξει σε συμφωνία. Το 1946, οι ΗΠΑ πρόσφεραν 100 εκατομμύρια δολάρια (σημερινά 1,2 δισ.), θεωρώντας την περιοχή ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλειά τους, αλλά η κυβέρνηση της Δανίας αρνήθηκε.
Ο Τραμπ, επίσης προσπάθησε να αγοράσει τη Γροιλανδία κατά την πρώτη του θητεία. Τόσο η Δανία όσο και η κυβέρνηση της Γροιλανδίας, το 2019, απέρριψαν την πρότασή του, λέγοντας: «Η Γροιλανδία δεν είναι προς πώληση».
