Του Δημήτρη Παντελάτου*
Παρών δήλωσε ο Αποστολάκης στις προηγούμενες ψηφοφορίες κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας (ΠτΔ). Ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου και πρώην βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ /ΠΣ, καλείται τώρα να πάρει θέση, κατά την ψηφοφορία της Τετάρτης 12 του μήνα, όπου θα εκλεγεί πρόεδρος ένας πολιτικός του «κομματικού σωλήνα» της ΝΔ.
Ήταν μεγάλη η απογοήτευσή του Ναυάρχου όταν «ναυάγησε» το σχέδιο Μητσοτάκη να προτείνει τον Βαγγέλη Βενιζέλο για τον θώκο του ΠτΔ. Ήταν σημαντική ευκαιρία, να στηρίξει έναν άλλο ευεργέτη και συνοδοιπόρο του παρελθόντος, τώρα που με τον γάμο της Χρυσής με τον «Ντεγκρές», οι Βαρδινογιανναίοι, άνοιξαν τα πανιά τους, αλλάζοντας ρότα στον επηρεασμό των τεκταινόμενων στη χώρα, για έναν τόπο όπου κυριαρχούν οι κορώνες.
Το σχέδιο αυτό θα επέτρεπε στον Ναύαρχο να πάψει να αποτελεί αντικείμενο της ρήσης, που κάποιος αστικός μύθος αποδίδει στον Ηράκλειτο και αναφέρει «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου». Ένας δεύτερος μύθος έλεγε ότι η ρήση αυτή βρισκόταν καδραρισμένη στο γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου. Την αλήθεια ή όχι της αναφοράς αυτής ενδεχομένως τη γνωρίζει από πρώτο χέρι, καθότι βρέθηκε στους χώρους αυτούς, υπηρετώντας σε σημαντικές θέσεις όπως Υπασπιστής στους Τσοχατζόπουλο και Παπαντωνίου. Η αναγνώριση της αξίας του και της καταλληλότητάς του για τις θέσεις που υπηρέτησε, δε χρειαζόταν να υποστηριχθεί από ισχυρές επαγγελματικές περγαμηνές, μεταπτυχιακές σπουδές, ή μακρόχρονη υπηρεσία σε πολεμικά καράβια, απλά ήταν δεδομένη και για τον λόγο αυτό, με τιμές είχε επιστρέψει σε ενεργό υπηρεσία ως «ουδέποτε απομακρυνθής» επί Υπουργίας Βαγγέλη Βενιζέλου το 2010, μετά την αποστρατεία του από τον Μεϊμαράκη. Τρία χρόνια αργότερα απέφυγε με αξιοθαύμαστο ναυτικό ελιγμό τον σκόπελο του τότε Αρχηγού Στόλου αντιναύαρχου Κωνσταντίνου Μαζαράκη-Αινιάν, προκειμένου να βρεθεί στον θώκο του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Δύο χρόνια αργότερα στις 15 Σεπτέμβρη 2015 ο Τσίπρας στην «πρώτη φορά αριστερά», αναγνώρισε τις σοσιαλιστικές ανησυχίες του και τον επέλεξε ως καταλληλότερο για Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, διαδεχόμενος τον αείμνηστο Στρατηγό Κωσταράκο.
Η λύτρωση της ψήφου υπέρ του Βαγγέλη Βενιζέλου, που θα ανάγκαζε και το ΠΑΣΟΚ να την υποστηρίξει, δεν ήλθε τελικά, καθότι μια ημέρα πριν την ανακοίνωση της πρότασης Μητσοτάκη, ο Ανδρουλάκης απέρριψε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3. Προφανώς κάποιες εσωτερικές δημοσκοπήσεις στο ΠΑΣΟΚ σχετικές με την περίπτωση κοινής πρότασης για τον ΠτΔ, από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έβγαλαν σαν αποτέλεσμα την ενδεχόμενη εκλογική καταπόντισή του, από το ξύπνημα στον λαό των αναμνήσεων της περιόδου σύμπραξης Σαμαρά-Βενιζέλου. Προς απογοήτευση και των βουλευτών της ΝΔ, επελέγη η εναλλακτική του «υπαλλήλου της ΝΔ», Τασούλα, παραμένοντας όμως στο βάθος η περίπτωση κάποιοι από αυτούς να παρεισφρήσουν στο κόμμα του Παύλου Ντεγκρές στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, έτσι ώστε να μην χάσουν τις βουλευτικές απολαβές τους αλλά και να αποτελέσουν στήριγμα στην συνέχιση επικράτησης του καθεστώτος της οικογένειας Μητσοτάκη, μέσω μια ενδεχόμενης συγκυβέρνησης με μια άλλη εθνοσωτήρια νεοαφιχθείσα και μετονομασθείσα οικογένεια.
Τα εξοπλιστικά και η αποικιοποίηση
Βασική αρμοδιότητα του Αποστολάκη σαν ΑΓΕΕΘΑ, ήταν η εισήγηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων προς την «αριστερή» κυβέρνηση. Την εποχή του αρχίζει να « κτίζεται» χωρίς πλέον αναστολές, προσχήματα και προφάσεις, η αποκλειστική και «δεδομένη» σχέση της Χώρας με την Αμερική στα εξοπλιστικά και όχι μόνο. Μικρή παραφωνία στην υλοποίηση της σχέσης αυτής, επί Μητσοτάκη πλέον, αποτελούν μόνο τα Ραφάλ και οι Μπελαρά, που η απόκτησή τους από την Ελλάδα, προγραμματίστηκε με Αμερικάνικη άδεια σαν αντίδωρο προς τη Γαλλία, θύμα της συμφωνίας AUKUS, μετά τις διαμαρτυρίες της για την ματαίωση μιας τεράστιας σύμβασης για την παράδοση 12 γαλλικών συμβατικών υποβρυχίων στην Αυστραλία. Τη συμφωνία AUKUS η Αυστραλία διαπραγματεύτηκε μυστικά, χωρίς να ειδοποιηθεί το Παρίσι. Στο ίδιο πλαίσιο βρίσκεται και η δρομολογούμενη απόκτηση των ΜΕΤΕΟΡ από την Τουρκία.
Έτσι τα Ραφάλ, επανήλθαν στην επιφάνεια από τα συρτάρια των επιχειρησιακών απαιτήσεων του ΓΕΑ το 2020, επί Μητσοτάκη, αφού προηγούμενα είχαν απορριφθεί κατά την αξιολόγησή τους υπέρ των Eurofighters, επί κυβέρνησης Σημίτη το 1996-2000. Ωστόσο και τα F-35 που για δεκαπέντε χρόνια, είχαν μπει στο ψυγείο του ΓΕΑ, λόγω υψηλού κόστους, τεχνικών προβλημάτων και επιχειρησιακής ανωριμότητας, βγήκαν από εκεί το 2015 επί Υπουργίας Καμμένου και αρχηγίας του Αποστολάκη στο ΓΕΕΘΑ, κατόπιν των εισηγήσεων του Αρχηγού ΓΕΑ Χριστοδούλου που διέδιδε ότι η απόκτηση του αεροσκάφους αυτού, ήταν μονόδρομος και Αρχηγού Τακτικής Αεροπορίας, Μπλιούμη. Ο Καμμένος σαν Υπουργός ήταν απασχολημένος με τη διάσωση του κόμματος των ΑΝΕΛ, μέσω της δυνατότητας επικοινωνίας που προσέφερε η θέση του, αφήνοντας τον Ναύαρχο ακόμα και ως Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ να διαχειρίζεται θέματα πάνω από τις αρμοδιότητές του. Έπαιρνε αποφάσεις και για την αντιμετώπιση των Τουρκικών ενεργειών, που άρχισαν να επικεντρώνουν τις προκλήσεις τους στον βυθό του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, βάζοντας, αυτοί, σε δεύτερη προτεραιότητα τις προκλήσεις στο FIR. Από μια αρχική αξιολόγηση η αντιμετώπισή τους, αν και πάντα πυροσβεστική, ήταν καλύτερη από αυτή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που βρέθηκε επιπλέον αντιμέτωπη και με ισχυρότερους ανέμους στο Αιγαίο, ένεκα προφανώς της κλιματικής κρίσης, που παρέσυραν Τούρκικα ερευνητικά πλοία και φρεγάτες μέχρι και την Κάσο. Μετά την παραίτηση Καμμένου, ο Τσίπρας τον προώθησε, περαιτέρω, στη θέση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, αναβαθμίζοντας τον Χριστοδούλου σε Α/ΓΕΕΘΑ και τον Μπλιούμη σε Α/ΓΕΑ.
Και ο Πάιατ
Η ομάδα αυτή μαζί με τον διπλοθεσίτη Πρέσβη της Αμερικής στην Ελλάδα Πάιατ (που διατηρούσε και το χαρτοφυλάκιο της προηγούμενης θέσης του στην Ουκρανία, πριν αποκτήσει τον τελικό θώκο για τον οποίο προετοιμαζόταν, δηλαδή αυτόν της Υφυπουργίας Ενέργειας), διευκόλυνε, μεταξύ άλλων και τα Αμερικάνικά σχέδια για τη μεταφορά του Αμερικανικού φυσικού αερίου, αλλά και αλλοδαπών στρατευμάτων βορειότερα στην Ευρώπη, μέσω του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, πολύ πριν την εισβολή της Ρωσίας, τον πόλεμο στην Ουκρανία και την επιβολή οικονομικών κυρώσεων/απαγορεύσεων στη διοχέτευση και χρήση του Ρώσικου αερίου.
Την εποχή αυτή μεταξύ άλλων διευκολύνσεων προς τους Αμερικάνους, εμφανίζονται τα Αμερικάνικα κατασκοπευτικά, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, RQ-9 στο αεροδρόμιο της Λάρισας και συζητιέται η μόνιμη φιλοξενία των μεγαλύτερων σε μέγεθος και πιο προηγμένης τεχνολογίας μη επανδρωμένων αεροσκαφών, Global Hawk. Όλων αυτών ο κύριος χώρος επιχειρήσεων (προφητικά;!) ήταν η Μαύρη θάλασσα. Προφανώς οι σοσιαλιστικές καταβολές του Ναύαρχου / Υπουργού που ήθελαν την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ να βρίσκονται στο ίδιο συνδικάτο Αμερικάνικων συμφερόντων, συνεχίζουν να του προκαλούν μια εσωτερική διαμάχη. Η λύτρωση από τις ερινύες έρχεται με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019, όποτε παραδίδει την θέση του Υπουργού στον Παναγιωτόπουλο, καλωσορίζοντάς τον,( ιδιαίτερα θερμά όπως φαίνεται από τα φωτογραφικά ενσταντανέ της εκδήλωσης ), κατά την τελετή παράδοσης/παραλαβής και δηλώνοντας «Εγώ θα είμαι δίπλα σας και πάντα στην διάθεσή σας. Όπως πρέπει να είμαστε όλοι, ενωμένοι, μακριά από αγκυλώσεις και στερεότυπα του παρελθόντος, για το καλό των Ενόπλων Δυνάμεων. Για το καλό της Πατρίδας». Τις ίδιες απόψεις προφανώς είχε και ο Μπλιούμης, οι οποίες εκτιμώνται ανάλογα από τη ΝΔ και μετά την αποστρατεία του, αν και προωθούμενος σε Αρχηγό ΑΤΑ και μετά ΓΕΑ επί ΣΥΡΙΖΑ, ανταμείβεται από την παράταξή της, με την υποψηφιότητά του ως Ευρωβουλευτής της.
Συνάντηση στο υπουργείο Αμυνας με τον πρώην γερουσιαστή, Μπόμπ Μενέντεζ (καταδικάστηκε για διαφθορά)
και τον πρώην Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ
Τότε ο Ναύαρχος/πρώην Υπουργός βάζει την ασφάλεια στα κανόνια του και ασχολείται με το οικείο περιβάλλον θαλασσίων δραστηριοτήτων που τον ανέδειξε και τον υποστήριξε, αφήνοντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη να επιταχύνει το έργο της προς την αποικιοποίηση και Πουερτορικοποίηση της Ελλάδας ως «υπερπόντια» Αμερικάνικη κτήση. Η προηγούμενη θέση και εμπειρία του όμως τον διατηρεί σε θέση συμβούλου επί αμυντικών θεμάτων δίπλα στον Τσίπρα. Τηρώντας όμως και τον «λόγο» του ως ενσυνείδητος στρατιωτικός περί της «διαθεσιμότητάς του» απέναντι στον Παναγιωτόπουλο. Δύο μόλις εικοσιτετράωρα, αφότου ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ στις 28 Σεπτεμβρίου του 2021 καταψηφίσουν στη Βουλή, την Ελληνογαλλική συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας με τη Γαλλία, προβάλλοντας τις γνωστές ενστάσεις για τη μη κάλυψη της ΑΟΖ και τη συμμετοχή της Ελλάδας σε επιχειρήσεις υπό τη Γαλλία στην Υποσαχάρια Αφρική, ο ναύαρχος σε συνέντευξή του, αποκλίνει και υπεραμύνεται της επιλογής Μητσοτάκη/Παναγιωτόπουλου για την προμήθεια από τη Γαλλία των φρεγατών Belharra και των αεροσκαφών Rafale, και κατ’ επέκταση της ίδιας της συμφωνίας, καθότι η υιοθέτησή της προϋποτίθεται, ως μέρος του εξοπλιστικού πακέτου ύψους 5 δις, για την αγορά των φρεγατών.
Ο Στρατιωτικός απόστολος του Σοσιαλισμού
Δεν θα είναι όμως η μοναδική φορά που ο στρατιωτικός απόστολος του σοσιαλισμού θα απαρνηθεί τον ευεργέτη και καθοδηγητή του. «Πριν αλέκτορα φωνήσαι » θα υπάρξουν τουλάχιστον άλλες δύο, με την πρώτη να αφορά στην παρ’ολίγον υπουργοποίησή του, αυτή τη φορά από την ΝΔ, ως επικεφαλής στο Πολιτικής Προστασίας. Η αρχική του αντίδραση ήταν θετική, δεχόμενος και συγχαρητήρια από τον Πάιατ γι’ αυτήν, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τελικά όμως υπαναχώρησε καθότι αν και αποτέλεσε για χρόνια μέλος «των αρμών της εξουσίας» υποστήριξε ότι δεν είχε αντιληφθεί πλήρως τα πολιτικά τερτίπια της πρότασής που δέχθηκε. Για την υπαναχώρηση Αποστολάκη η ευθύνη εκ μέρους του Μεγάρου Μαξίμου αποδόθηκε κυρίως στην αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ για την οποία θα πρέπει να επισημανθεί η υπερβολική ευκολία με την οποία, μέσα σε λίγες ώρες, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε διαμετρικά αντίθετες θέσεις για τον πρώην υπουργό του και από τις κατηγορίες για «εξαγορά του» πέρασε στην απέναντι πλευρά μιλώντας για «υπεύθυνη στάση» του πρώην ναυάρχου. Από τη μεριά του Μαξίμου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε μεταξύ άλλων: «Είναι πραγματικά αξιοθρήνητο το ότι η αξιωματική αντιπολίτευση στοχοποίησε με τόσο χυδαίο τρόπο ένα πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να συμβολίσει την εθνική συνεννόηση. Αλλά και ο κ Αποστολάκης απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων. Δείλιασε μπροστά στις απειλές του ΣΥΡΙΖΑ»
Στην κυβέρνηση Τσίπρα
Ο Τσίπρας, αν και μέχρι τότε στην ερώτηση που του γινόταν κατά τις συνεντεύξεις του: «τί διαφορετικό θα κάνατε αν ξαναγινόσασταν Πρωθυπουργός;» απαντούσε μονότονα ότι θα επέλεγε καλύτερα τους συνεργάτες του, συγχώρεσε για δεύτερη φορά τον Ναύαρχο και θεωρώντας ότι, εκείνος, είχε παραπλανηθεί για άλλη μια φορά, τον τοποθέτησε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 23 με αποτέλεσμα να εκλεγεί Βουλευτής επικρατείας.
Έχοντας ο ναύαρχος πλέον τη Λαϊκή ετυμηγορία σε υποστήριξή του, αν και διορισμένος, αποδεσμεύεται πλέον από όλες τις εσωτερικές του αναστολές περί των στρατιωτικών αγκυλώσεων και στερεοτύπων του παρελθόντος, στα οποία είχε αναφερθεί και πριν από πέντε χρόνια, παρακολουθεί από κοντά τα κομματικά τεκταινόμενα και βρίσκεται δίπλα στον Κασσελάκη στη Μακρόνησο κατασυγκινημένος με αντικομφορμιστική κόκκινη σαλοπέτα, σαν σούπερ Μάριο, για να τιμήσει αυτούς που μαρτύρησαν εκεί και δεν ενέδωσαν στις πιέσεις κατά της συνείδησης και της αξιοπρέπειάς τους. Η εικόνα του βέβαια που εμφανίζεται στα ΜΜΕ παραπέμπει σε άνθρωπο «έξω από τα νερά του», που αντιλαμβάνεται της άφιξή του εκεί ως επιτυχή «καταδρομική επιχείρηση», δεν έχει αντιληφθεί το βάρος και τη φύση του τόπου ως τόπο μαρτυρίας και όχι ως «αντιπαράθεσης»(!!) όπως ανέφερε σε συνέντευξή του.
Πριν αλέκτορα φωνήσαι
Ως βουλευτής επικράτειας του ΣΥΡΙΖΑ ο ναύαρχος στήριξε τον Κασσελάκη από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του στο κόμμα και μετά την σχετική ιλαροτραγωδία που ξεδιπλώθηκε στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας ζήτησε, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες δηλώσεις του, από τον πρώην πρωθυπουργό και ευεργέτη του να τοποθετηθεί για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Η αποστασιοποίηση του Τσίπρα από τα τεκταινόμενα και η επισταμένη ενασχόλησή του με τα του Ινστιτούτου του, δεν έδιναν ελπίδες ότι θα απαντούσε. Ωστόσο ο στρατηγικός στόχος του ναύαρχου ήταν να στοιχειοθετηθεί η θέση του περί του ότι, κατά το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: «δημοκρατικές διαδικασίες καθυποτάχτηκαν σε πρακτικές που παραπέμπουν σε στιγμές του παρελθόντος, που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε». Προφανώς βρισκόταν υπό την επήρεια της αύρας της Μακρονήσου που τελικά τον κατέκλισε, κατά την προηγούμενη επίσκεψή του σε αυτή και οδηγήθηκε στην θαρραλέα του επισήμανση που κατέληξε στην απόφαση της ανεξαρτητοποίησής του από το κόμμα που τον ανέδειξε. …..Τότε ο κόκορας λάλησε…….
Με τον Σ.Κασσελάκη
Οι «κύκλοι» του Αλέξη Τσίπρα δεν κατανόησαν το βαθύτερο νόημα της δήλωσης και της απόφασής του και ανέφεραν ότι ο πρώην πρωθυπουργός «με απόλυτο τρόπο του μετέφερε την θέση του πως ειδικά ένας διορισμένος βουλευτής όταν διαφωνεί με το κόμμα που τον εξέλεξε παραιτείται, αφήνοντας την έδρα που ούτε πολιτικά ούτε ηθικά του ανήκει». Αντιπαρερχόμενοι τα περί ιδιοκτησίας της βουλευτικής έδρας της επικράτειας του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι εμείς οι λιγότερο ικανοί και ταπεινοί σοσιαλιστές και σοσιαλίζοντες, που «χωρίς σύνεση» εκφράσαμε φωναχτά τις απόψεις μας με αποτέλεσμα να παρακαμφθούμε από το κυρίαρχο σύστημα στο στρατιωτικό περιβάλλον, στο οποίο με σύνεση και υψηλή στρατηγική ο ναύαρχος κατάφερε να ηγηθεί, προσβλέπουμε στη διορατικότητα του τώρα, που αν και ναυτικός έχει ανοίξει τα φτερά του, ανεξάρτητος πλέον, κατά τις δηλώσεις του, από κομματικές δεσμεύσεις. Προσδοκούμε στην καθοδήγησή του σε αυτή τη μακρά και δύσκολη διαδικασία υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου ζωής και παραγωγής, που στον τομέα της άμυνας υλοποιείται με την μετατροπή όλης πλέον της Ευρωπαϊκής οικονομίας και κατ’ επέκταση της Ελληνικής, σε πολεμική. Θα παρακολουθούμε τα επιτεύγματα και τις σχετικές παρεμβάσεις του και θεωρούμε ότι το «Παρών» που θα δηλώσει στις 12 του μήνα δεν θα αφορά μόνο στην ψήφο του για τον ΠτΔ, αλλά την θέση του στα τεκταινόμενα στη Χώρα και ιδιαίτερα στον γεμάτο προκλήσεις τομέα της Άμυνας.
(*) Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.
