Η εικόνα που κυριαρχεί στα ελληνικά και τα υπόλοιπα Δυτικά ΜΜΕ σχετικά με τις διαθέσεις των Ουκρανών, είναι αυτή που προβάλλουν οι Βρυξέλλες και η «ομάδα Ζελένσκι». Είναι μονόπλευρη. Γιατί εντός της Ουκρανίας, δεν είναι τόσο «ρόδινα» και μονολιθικά τα πράγματα, όπως τα παρουσιάζουν οι κάθε λογής προπαγανδιστικές μονταζιέρες.
Από αυτή την άποψη, ενδιαφέρον έχει η ανάλυση που κάνει στον λογαριασμό του στην εφαρμογή των social media, Telegram, ο Αλεξέϊ Αρεστόβις. Πρόκειται για τον πρώην σύμβουλο του Ουκρανού προέδρου, για την ακρίβεια το «δεξί χέρι» του Ζελένσκι στην επικοινωνία – προπαγάνδα, μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Τώρα, έχει περάσει στους αντιπολιτευόμενους και λέγεται ότι έχει φύγει στο εξωτερικό.
Κατά καιρούς, το «περιβάλλον Ζελένσκι» διέρρεε ότι ο Αρεστόβιτς έχει πολιτικές φιλοδοξίες, ακόμα και για πρόεδρος της χώρας. Το βέβαιον είναι ότι ότι ο ίδιος, αφότου βρέθηκε μακριά από την Ουκρανία, εκφράζεται πολύ πιο ανοικτά – ελεύθερα, σαφώς επικριτικά έναντι της «ομάδας Ζελένσκι», υποστηρίζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η κυβέρνηση στην Ουκρανία πρέπει να αλλάξει.
Υπό το πρίσμα των δραματικών εξελίξεων των τελευταίων μηνών στο Ουκρανικό, ο Α. Αρεστόβιτς έγραψε:
Διαφθορά στο Κίεβο
«Η κατάσταση μας έχει ως εξής. Δεν αποτελούμε μια αξία για να έρθει κάποιος να επενδύσει σε μας και να μας προστατεύσει. Πρακτικά δεν έχουμε συμμάχους. Καθημερινά μειώνεται ο αριθμός των εταίρων που μας στηρίζουν. Και με αυτούς που παραμένουν, οι σχέσεις μας χειροτερεύουν.
Η νέα διοίκηση του Λευκού Οίκου βλέπει την Ουκρανία ως πρόβλημα. Ο Τραμπ υποσχέθηκε να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και προσπαθεί να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του. Καταλαβαίνει καλά ότι στο Κίεβο υπάρχουν άνθρωποι στην εξουσία που δεν τηρούν τον λόγο τους, εξαπατούν συνεχώς τους πάντες και κλέβουν τη βοήθεια (σ.σ. στρατιωτικής και οικονομική από τη Δύση) που ζητούν για να προστατεύσουν τους πολίτες και τα εδάφη τους.
Η ηγεσία των ΗΠΑ δεν μας θεωρεί εταίρους, με τους οποίους μπορεί να εφαρμόσει κοινά σχέδια. Επίσης δεν πιστεύουν ότι μας χρωστάνε τίποτα. Μας επιβάλλουν μια επαχθή συμφωνία (σ.σ. για την εκχώρηση του πλούτου της χώρας), θέτοντας την Ουκρανία ουσιαστικά υπό εξωτερικό έλεγχο.
Με τη Ρωσία ή την Ουκρανία θα πάει ο Τραμπ;
Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Τραμπ πιστεύει ότι μας κάνει μεγάλη χάρη προσφέροντάς μας μια συμφωνία για τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας, συνεχίζοντας τη βοήθειά, και παράλληλα τις προσπάθειες για να σταματήσει τον πόλεμο.
Για τις ΗΠΑ, η συνεργασία με τη Ρωσία σε διάφορους τομείς είναι πολύ πιο επωφελής. Κυρίως, προκειμένου να υψωθεί ανάχωμα στην Κίνα. Ετσι, βλέπουμε ολοένα συχνότερες επαφές μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και συστηματική βελτίωση των σχέσεών τους.
Εάν ο Τραμπ κληθεί να επιλέξει με ποιον θα συνεργαστεί –μετη Ρωσία ή την Ουκρανία– δεν είναι σίγουρο ότι θα είμαστε εμείς. Και αυτό, όχι επειδή ο Τραμπ είναι «κακός», αλλά επειδή αυτοί είναι οι ψυχροί υπολογισμοί προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Στην προκειμένη, καμία ηθική δεν χωράει εδώ.
Ασφυξία χωρίς την αμερικανική βοήθεια
Η κατάσταση είναι αξιοθρήνητη. Εάν ο Τραμπ αποφασίσει να κάνει πίσω και σταματήσει τη στρατιωτική βοήθεια, κανένας αριθμός drones, όσο πολλά κι’ αν είναι, δεν θα μας βοηθήσει να είμαστε αποτελεσματικοί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και στην υπεράσπιση της χώρας.
Η Ρωσία θα μπορούσε να αρχίσει να πλήττει με βαλλιστικούς πυραύλους τις ουκρανικές πόλεις κάθε μέρα, μετατρέποντάς τες σε ερείπια. Και δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Δεν έχουμε συστήματα αεράμυνας ικανά να προστατεύουν τη χώρα από τους βαλλιστικούς πυραύλους. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα προβλήματα.
Ισως αντέξουμε έξι μήνες
Ενδεχομένως, μπορούμε ακόμα να αντέξουμε μέχρι και έξι μήνες με τις δικές μας δυνάμεις και αποθέματα, καθώς και με την ευρωπαϊκή βοήθεια. Στη συνέχεια ο στρατός μας θα αναγκαστεί να υποχωρήσει προς τον Δνείπερο (σ.σ. στο όριο του ποταμού Δνειπέρου ή και πιο πίσω). Ηδη, άμεση απειλή διαφαίνεται για τις περιοχές Ζαπαρόζιε, Δνείπερου, Χαρκόβου (σ.σ. η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας – βορειοανατολικά), αν και εκτιμάται ο αντίπαλος θα επικεντρώσει τις προσπάθειές του στην περιοχή του Ντονμπάς (σ.. Ανατολική Ουκρανία).
Η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να μας προστατεύσει και δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις ΗΠΑ και την αμερικανική βοήθεια. Επίσης, δεν έχει ανάγκη την Ουκρανία ως εταίρο με τον οποίο μπορεί να οικοδομήσει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις. Ναι μεν είναι ισχυρή ως οικονομικός χώρος, αλλά είναι αδύναμη στρατιωτικά. Ο κύριος «χορηγός ασφάλειας» της είναι οι ΗΠΑ. Θα χρειαστούν χρόνια για να υλοποιήσει η Ευρώπη τα σχέδια που έχουν ανακοινώσει οι ευρωπαϊκές ηγεσίες για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών της και του στρατιωτικού-βιομηχανικού της συγκροτήματός της.
Γι’ αυτό, ούτε ο Τραμπ ούτε ο Πούτιν θεωρούν την Ευρώπη σημαντική από στρατιωτικής άποψης. Χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ, δεν είναι σε θέση να προστατεύσει τον εαυτό της από πιθανές απειλές. Επιπλέον, δεν είναι σε θέση να υποκαταστήσει τις ΗΠΑ και τη βοήθειά τους προς την Ουκρανία, ούτως ώστε να μπορεί η χώρα μας να διεξάγει αποτελεσματικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κλίμακας.
Κίνδυνος περαιτέρω προώθησης των ρωσικών δυνάμεων
Χρειάζονται την Ουκρανία μόνο ως ανάχωμα απέναντι στη ρωσική απειλή, προκειμένου να κερδίσουν χρόνο. Όσο περισσότερο πολεμάμε με τη Ρωσία, τόσο περισσότερο χρόνο θα έχει η Ευρώπη για να προετοιμάσει τον στρατό και την πολεμική βιομηχανία της. Αυτό, άλλωστε, είναι κάτι που δηλώνουν ανοιχτά οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και στρατηγοί.
Κάνουν ψυχρούς υπολογισμούς υπέρ των συμφερόντων τους και μας βοηθούν με το σταγονόμετρο, προκειμένου οι ίδιο να εξοικονομήσουν δισεκατομμύρια ευρώ για τη δική τους ασφάλεια.
Εάν οι ΗΠΑ μειώσουν ή σταματήσουν τη στρατιωτική βοήθεια, η Ρωσία θα προβεί σε πρόσθετη επιστράτευση. Ετσι, η υποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων στον Δνείπερο θα επιταχυνθεί.
Ιδού οι υπαίτιοι
Αλλά και η υπογραφή μιας συμφωνίας για τον ορυκτό πλούτο της Ουκρανίας με τις ΗΠΑ δεν σημαίνει ότι αποτελεί εγγύηση ασφάλειας για τη χώρα μας. Δεν θα υπάρχουν εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία. Κανείς δεν πρόκειται να πολεμήσει για εμάς ενάντια στη Ρωσία.
Ετσι, δεν μας απομένουν καλές επιλογές. Και γι’ αυτό δεν μας φταίει ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Όρμπαν, ούτε ο Μακρόν ή κάποιος άλλος για αυτό. Ο κύριος υπεύθυνος είναι η ουκρανική στρατιωτική-πολιτική ηγεσία και όσοι τους υποστηρίζουν. Το βασικό μας πρόβλημα είναι ο αναποτελεσματικός τρόπος που η ηγεσία της χώρας διαχειρίζεται τις υποθέσεις της, και το μη βιώσιμο κρατικό κατασκεύασμα που στηρίζεται στο ψέμα και την κλοπή.
Φινλανδοποίηση
Είναι ήδη σαφές ότι δεν θα υπάρξει είσοδος της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η κύρια απειλή τώρα είναι να μείνουμε μόνοι με τη Ρωσία χωρίς αμερικανική βοήθεια.
Η καλύτερη από τις επιλογές που μας απέμεινε, είναι η Φινλανδοποίηση. Δηλαδή, η επιστροφή της χώρας σε καθεστώς ουδετερότητας, και η μετατροπή της, από «σχέδιο Αντι-Ρωσία» που έγινε, σε σχέδιο «Νέα Ουκρανία». Για να μην συμβεί αυτό, δεν αρκεί να αντικαταστήσουμε τους ανθρώπους που μας κυβερνούν. Πρέπει να αλλάξουμε τα θεμέλια του κράτους και τον τρόπο λειτουργίας του. Δεν θα τα καταφέρουμε, κάνοντας κάτι λιγότερο.
Οι άνθρωποι που έχουν σήμερα την εξουσία είναι ανίκανοι για κάτι τέτοιο. Αυτό, εξάλλου, είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει κατά τη διάρκεια ενός πολέμου. Όσο συνεχίζεται ο πόλεμος, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχει η Ουκρανία να αλλάξει το κράτος της και να το καταστήσει βιώσιμο. Η συνέχιση του πολέμου απλώς επιδεινώνει την κατάστασή μας και καθιστά ακόμη και εκείνες τις επιλογές που μας απέμειναν, ολοένα λιγότερο ρεαλιστικές. Από αυτή την άποψη, τίθεται ένα εύλογο ερώτημα: γιατί συνεχίζουμε τον πόλεμο;»
