Εκεί που το Μαξίμου βγαίνει να πανηγυρίσει για την πετυχημένη μάχη κατά της ακρίβειας με τις διάφορες ψηφιακές εφαρογές του, τσουπ σκάνε τα ψυχρά νούμερα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας και τα τινάζουν όλα στον αέρα.
Πριν λίγες ημέρες στις Βρυξέλλες έγινε μια μάλλον ασυνήθιστη συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC) αλλά και ακτιβιστές του περιβάλλοντος συγκεντρώθηκαν για να ζητήσουν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μην υποκύψει στην απαίτηση των μεγάλων βιομηχανιών και εταιρειών να καταργηθούν οι προστατευτικοί νόμοι. Νόμοι που τους υποχρεώνουν να έχουν πολιτικές και δράσεις για την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την προστασία του περιβάλλοντος και να αποκαθιστούν τις τυχόν καταστροφές από τη βιομηχανική δραστηριότητα τους.
Σκεφτόμενοι μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, θα μπορούσαμε να πλάσουμε μια εικόνα, με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, να περπατάει ανήσυχος και με τα χέρια πίσω στο υπόγειο στρατηγείο στην Κίργια του Τελ Αβίβ και να μονολογεί: «Persia delenda est» (η Περσία πρέπει να πέσει). Μπορεί όμως να γίνει αυτό;
Από συμβόλαιο 50 εκατoμμυρίων δολαρίων έως πολιτικές δωρεές και πανάκριβους μεσάζοντες, η προεδρική χάρη του Τραμπ γίνεται αντικείμενο μιας επικερδούς αγοράς επιρροής.
Από τη Γαλλία μέχρι τη Σερβία, οι νέοι της Ευρώπης εξεγείρονται ενάντια στη λιτότητα, τη στεγαστική κρίση και τη διαφθορά, αμφισβητώντας τις κυβερνητικές προτεραιότητες.
