Για δεκαετίες, το Ιράν έχτιζε μεθοδικά έναν άξονα αντίστασης, έναν περίπλοκο και πολυεπίπεδο ιστό συμμάχων που επεκτείνεται από το Ιράκ και τον Λίβανο μέχρι τη Συρία και την Υεμένη. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος: η αντιπαράθεση με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, η εδραίωση της ιρανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή και η διατήρηση ενός στρατηγικού πλεονεκτήματος μέσω πολιτοφυλακών και ένοπλων ομάδων. Η πτώση της Συρίας φαίνεται όμως ότι καταστρέφει τα σχέδια του Ιράν.
Η εποχή του γενικευμένου αναθεωρητισμού. Μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας γκρεμίζεται το οικοδόμημα του διεθνούς Δικαίου που εμπεδώθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πλέον, κυριαρχεί η πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών, και το «δίκαιο» του ισχυρότερου. Ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων διεθνών και περιφερειακών «παικτών». Η πρακτική αυτή είναι οφθαλμοφανής στις περιπτώσεις της Ρωσίας και του Ισραήλ. Στη Ρωσία επιβάλλονται πρωτοφανή πακέτα κυρώσεων, ενώ στο Ισραήλ ούτε ένα.
Το επιχείρημα ότι δήθεν “δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο” όταν το τάνκς έριξε την Πύλη διακινείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια από όσους επιμένουν να παραχαράξουν την Ιστορία και να τη ξαναγράψουν στα δικά τους μέτρα.