Εάν ισχύουν όσα μεταδίδει η ανταποκρίτρια της εφημερίδας, «Εθνος» από την Τουρκία, Μαρία Ζαχαράκη, σύμφωνα με τα οποία οι ΗΠΑ «ώθησαν» τον – δήθεν στρατάρχη – Χάφταρ, ο οποίος ελέγχει την Ανατολική Λιβύη, στην αγκαλιά της Τουρκίας, τότε ενισχύεται η εκτίμηση ότι η Ουάσιγκτον προτιμάει ως προνομιακό εταίρο της την Αγκυρα από το να βρίσκει μπροστά της Ρώσους. Ως γνωστόν, τον Χάφταρ στηρίζει η Μόσχα. Λέγεται, μάλιστα, με δυνάμεις επί τόπου. Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαφήμιζε τη … «συμμαχία» της με τον Χάφταρ ως «κλειδί» για να εδραιώσει τη θέση της η Ελλάδα στη Λιβύη (!).
Αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δημοσίευμα: «Η Τουρκία πραγματοποιεί εδώ και καιρό μια σημαντική στροφή στη λιβυκή σκακιέρα, εδραιώνοντας σχέσεις με τον στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, τον ισχυρό άνδρα της ανατολικής Λιβύης, που μέχρι πρόσφατα αντιμετώπιζε απαξιωτικά, ενώ παράλληλα, διατηρεί ισχυρές διπλωματικές επαφές με την αναγνωρισμένη από τα Ηνωμένα Εθνη κυβέρνηση του Αμπντελχαμίντ Ντμπεϊμπά στην Τρίπολη.
Καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή πολιτικής της Άγκυρας διαδραμάτισε η ενίσχυση των στρατιωτικών και οικονομικών δεσμών μεταξύ της διοίκησης Χαφτάρ και των δυτικών συμμάχων, με πρωτοστάτες τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Η συνάντηση του στρατηγού Michael Langley, διοικητή της AFRICOM, με τον Χαφτάρ στη Βεγγάζη, παρουσία και του Αμερικανού επιτετραμμένου στην Τρίπολη Jeremy Berndt, σήμανε συναγερμό στην τουρκική ηγεσία, που είδε τις ΗΠΑ να ενισχύουν τη σχέση τους με τον στρατάρχη κι όχι με την επίσημη κυβέρνηση.
Η στρατηγική συνεργασία ενισχύθηκε περαιτέρω τον Φεβρουάριο του 2025, όταν ο αναπληρωτής διοικητής της AFRICOM επισκέφθηκε τη Βεγγάζη συνοδευόμενος από μεγάλη αμερικανική αντιπροσωπεία.
Παράλληλα, το γαλλικό Γενικό Επιτελείο καλλιέργησε στενές σχέσεις με το στρατιωτικό μέτωπο του Χαφτάρ, προσκαλώντας μάλιστα το γιο του Χαλίφα, τον Σαντάμ Χαφτάρ, στο Μεσογειακό Φόρουμ Αρχηγών Επιτελείων στην Τουλόν, όπου έτυχε θερμής υποδοχής.
Η επιλογή της Τουρκίας να «παίζει και στα δύο τραπέζια στη Λιβύη» αποτυπώνει την επιδίωξή της να διατηρήσει ισορροπίες σε μια Λιβύη που συνεχίζει να αποτελεί κρίσιμο γεωπολιτικό σημείο για την ανατολική Μεσόγειο και τα ευρύτερα συμφέροντα της Άγκυρας».
