Του Παύλου Αγιαννίδη *
Άλλο ένα οδυνηρό αντίο στις αναμνήσεις μας (της κινηματογραφικής μαγείας και της φινέτσας). Στον Ντόναλντ Σάδερλαντ.
Αριστοκράτης του σινεμά, ψηλός, ευθυτενής, γοητευτικά εκφραστικός και ψυχρός μαζί, ο Καναδός Σάδερλαντ κατάφερε να μας πείθει σε κοντά 190 ρόλους της καριέρας του, που η Ακαδημία Κινηματογράφου δεν μπήκε στον κόπο να τιμήσει με Όσκαρ.
Θα κρατήσω την συγκλονιστική (ναι, τότε, τολμηρότατη για την εποχή της και αριστουργηματική από το Νίκολας Ρεγκ, με συγκλόνισε) ερωτική σκηνή στο θρίλερ «Μετά τα Μεσάνυχτα» / «Don’t Look Now», του 1973. Ίσως την ωραιότερη στην ιστορία του κινηματογράφου. Σαγηνευτικός ερωτισμός και συγχρονισμός αναπνοών, χορογραφημένοι πάνω στη μουσική του Πίνο Ντονάτζο.
Χάρμα. Ζευγάρι ανεπανάληπτο της οθόνης, παρέα με μια επίσης χαρισματική ηθοποιό, την Τζούλι Κρίστι, στα καλύτερά της. Πιο ερωτική από ποτέ και μάλιστα σε αυτό το ματωμένο θρίλερ, επιδραστικό όσο λίγα στην ιστορία του σινεμά.
Εντυπωσιακό: Όταν, χρόνια μετά, τη συνάντησα στο Λονδίνο, μου αποκάλυψε ότι χρειάστηκε σε κάποιες σκηνές να παίζει μαζί του με… σκαμπό, λόγω μεγάλης διαφοράς ύψους!
Απολαυστικός στο θρυλικό «M.A.S.H.», εμβληματική εικόνα του φασισμού, ως σκληρός μελανοχίτωνας Ατίλλα Μελαντσίνι στο “1900” του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, αλλά και Χριστός (ναι, Χριστός!) στο καθηλωτικό «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντόναλντ Τράμπο, με μια φινέτσα που έστειλε στα ουράνια το 1980 στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στον ρόλο του πατέρα, Κάλβιν, στο “Συνηθισμένοι άνθρωποι”.
Αντίο, λοιπόν, στο μαχητικό δανδή του σινεμά της νιότης μας…
* Δημοσιογράφος
Πηγή: Facebook
