Του Αλέκου Αρβανιτά *
Τη γνωρίσαμε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών. Μια από τις μεγαλύτερες που βίωσε ο τόπος τις τελευταίες δεκαετίες. Και τη συμπαθήσαμε, μην πω την αγαπήσαμε, αμέσως, σαν να ήταν δικός μας άνθρωπος. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο οποίος έχασε το παιδί του, με τόσο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο, αναδεικνύοντας ως αποκλειστικό υπεύθυνο το κράτος και κατά συνέπεια την κυβέρνησή του.
Ήμασταν δίπλα της, όταν ζητούσε να αποδοθούν οι ευθύνες σε όσους εμπλέκονται, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, στο έγκλημα, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, και, κυρίως, να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Για το παιδί της και τα όλα τα παιδιά που χάθηκαν εκείνη τη μέρα. Σταθήκαμε πλάι της και πορευθήκαμε μαζί της στον αγώνα που ανέλαβε με τους υπόλοιπους γονείς. Κινητοποιηθήκαμε, όταν μας το ζήτησε, κατεβαίνοντας στο κέντρο της Αθήνας και στις πόλεις όλης της χώρας χιλιάδες πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων και τοποθετήσεων.
Το αίτημά της, ένα και μοναδικό, αυτό για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, απέκτησε πανελλαδική διάσταση, γιατί πάνω απ’ όλους και όλα άγγιξε ευαίσθητες χορδές μας. Υπάρχει Έλληνας -πλην των ελάχιστων ιδεοληπτικά φανατικών φίλων του κυβερνώντος κόμματος- οι οποίοι δεν αντιληφθήκαμε την προσπάθεια να συγκαλυφθεί αυτό το έγκλημα, να βγουν στον αφρό οι υπεύθυνοι και να την πληρώσει τελικά ο σταθμάρχης και μόνο;
Η κυρία Καρυστιανού πρωτοστάτησε στη σύσταση του συλλόγου που δημιούργησαν οι γονείς και έκτοτε έγινε ενοχλητική στην εξουσία. Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, δεν υπήρξε απλώς ενοχλητική, αλλά κατέληξε αποδιοπομπαίος τράγος, καθώς δεν τους άφησε σε χλωρό κλαρί.
Έως εδώ λοιπόν όλα καλά. Μέχρι που η συγκεκριμένη κυρία αποφάσισε να διαβεί τον Ρουβίκωνα, ανακοινώνοντας τη θέλησή της να ηγηθεί κόμματος. Θα μου πείτε, δεν έχει δικαίωμα κάθε πολίτης να θεωρεί ότι μπορεί να λύσει τα προβλήματά μας, αναρωτώμενος μάλιστα «τι παραπάνω έχουν οι άλλοι από μένα και ειδικά όταν κυβερνάνε με αυτόν τον τρόπο;».
Προφανώς και έχει δικαίωμα. Άλλωστε, στις αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, οιοσδήποτε μπορεί να ανακοινώσει το πρόγραμμά του και να εκτεθεί στους ψηφοφόρους. Αρκεί βεβαίως να καταθέσει τις θέσεις του, ώστε και εμείς να μάθουμε τι στο καλό πρεσβεύει; Το πρόγραμμα ενός κόμματος κρίνεται από δύο σημεία, κυρίως: κράτος και οικονομία. Εκεί περιμένεις να ακούσεις συγκεκριμένες λύσεις στα απύθμενα προβλήματα της καθημερινότητας.
Είπαμε για τη δικαιοσύνη. Αρκεί μόνο η εκπλήρωση αυτού του παλλαϊκού αιτήματος; Προφανώς και όχι. Αλήθεια, τι λέει το κόμμα της για τα εργασιακά, τη μαύρη-αδήλωτη εργασία, τις συλλογικές συμβάσεις, τις απλήρωτες υπερωρίες, την επαναφορά των Δώρων στον δημόσιο τομέα και τους συνταξιούχους; Τι προτείνει για τους μισθούς και τις συντάξεις που βρίσκονται στον πάτο; Ποια η θέση του για τη στεγαστική κρίση; Πώς θα αντιμετωπιστεί η ακρίβεια, η οποία συνθλίβει τη μέση λαϊκή οικογένεια; Ποια η άποψή του για την αναδιανομή εισοδήματος και τη φορολογική πολιτική στη χώρα; Τι θα κάνει για την ενδυνάμωση της δημόσιας υγείας και πώς θα αντιμετωπίσει τα χρονίζοντα προβλήματα στην εκπαίδευση; Πώς θα μοιράζεται το δημόσιο χρήμα και πώς θα αποφευχθούν οι απευθείας αναθέσεις έργων στα δικά μας παιδιά; Τι θα γίνει με την ενημέρωση και πώς θα κατανεμηθούν τα δημόσια κονδύλια, ώστε να πάψουν να υπάρχουν οι δικοί μας που τους λαδώνουμε, ελέγχοντάς τους, και οι απέναντι που τους κλείνουμε την κάνουλα, μέχρι να γονατίσουν; Ποια πολιτική υιοθετεί στα μεγάλα διεθνή ζητήματα, όταν παρατηρούμε ότι το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται και βιώνουμε πρωτόγνωρες αλλά και επικίνδυνες καταστάσεις;
Υπάρχουν πολλά θέματα για τα οποία κάποιος καλείται να δώσει εξηγήσεις και εν πολλοίς θα κριθεί για όσα πει και όσα επιμελώς αποφύγει να αναφέρει. Για όλα αυτά η κυρία Καρυστιανού όχι μόνο δεν τοποθετήθηκε, αλλά δεν τα έθιξε καν, λέγοντας τα γνωστά γλυκανάλατα «να είμαστε όλοι μαζί και αγαπημένοι». Δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό υπονόησε. Αν θέλεις να κάνεις ομελέτα, πρέπει να σπάσεις αυγά. Με λίγα λόγια, να συγκρουστείς, κυρίως, με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, προκειμένου να λειτουργήσεις υπέρ των συμφερόντων των πολλών και όχι των ολίγων και εκλεκτών του συστήματος.
Η τοποθέτησή της για το θέμα των αμβλώσεων, ένα ζήτημα το οποίο έχει λυθεί θεσμικώς εδώ και τέσσερις δεκαετίες, δεν ήταν μια ατυχής έμπνευση της στιγμής, αλλά μια ακροδεξιά τοποθέτηση, σε κλίμα χριστιανικών και παραχριστιανικών κομμάτων και οργανώσεων. Έχουμε διανύσει το ένα τέταρτο του 21ου αιώνα και αποτελεί πισωγύρισμα για τον πολιτισμό μας να τίθενται στον δημόσιο διάλογο θέματα για τα οποία έχει αποφανθεί τόσο η κοινωνία όσο και η πολιτεία. Δεν γίνεται δηλαδή να συζητάμε εκ νέου ζητήματα που άπτονται δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Δεν είναι αποδεκτό να μιλάμε για την επαναφορά της θανατικής ποινής, το δικαίωμα στις θρησκευτικές, πολιτικές, εθνικές, σεξουαλικές ομάδες αν θα εκφράζονται ελεύθερα ή όχι, την ελευθερία του λόγου, το άσυλο της κατοικίας μας και άλλα πολλά. Εν ολίγοις, σε τι κοινωνία θέλουμε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας;
Η συμπαθέστατη, κατά τα άλλα, κυρία Καρυστιανού, από δω και πέρα δεν θα κρίνεται ως η χαροκαμένη μάνα, η οποία έχασε με τέτοιο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο το παιδί της, αλλά ως πολιτικός η οποία αναλαμβάνει να προτείνει λύσεις για τα συσσωρευμένα προβλήματα της κοινωνίας. Και προϊόντος του χρόνου, καλό είναι να αντιληφθεί ότι δεν αρκεί να την ακούμε να ισχυρίζεται ότι «το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει λύσεις». Αυτό το εμπεδώσαμε, καθώς το βιώνουμε καθημερινά. Μόνο που και για κείνη ήρθε η ώρα να τοποθετηθεί, ώστε να κριθεί πια με τον πιο καθαρό και δίκαιο τρόπο.
Γιατί, καλό είναι το συναίσθημα, ωστόσο, είναι αμφίβολο αν μπορείς να επενδύεις εσαεί σ’ αυτό, μιας και κάποια στιγμή στερεύει. Και η ώρα πλέον των καθαρών προτάσεων και λύσεων έφτασε, όσο και αν δυσαρεστηθεί ένα μεγάλο μέρους του ακροατηρίου της. Αλλιώς πάμε σε μια από τα ίδια, ωστόσο, είναι τοις πάσι γνωστό ότι η αγάπη του κοινού δεν διαρκεί αιώνια…
ΥΓ. Εσχάτως, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος της κ. Καρυστιανού, Θανάσης Αυγερινός, ανακοίνωσε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι και αυτός … εγκαταλείπει τα καθήκοντά του στο κόμμα.
* Ο Αλέκος Αρβανιτάς είναι δημοσιογράφος
