Του Ζαφείρη Χατζηδήμου
Συνεχίζοντας την ανάλυσή μας, ξεκινάμε με το τέλος του πρώτου μέρους με την τελευταία του παράγραφο:
Το λάθος μας, είπε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Δένδιας, ήταν ότι: «αργήσαμε να το καταλάβουμε». Όχι κύριε Δένδια. Απλά, Αδιαφορήσατε. Όχι μόνο εσείς αλλά και όλοι οι προκάτοχοί σας από το 1999 και μετά. Γιατί από τότε – το 1999 (25 χρόνια πριν!) – υπήρχε έκθεση για την κατασκευή UAV και kamikaze drone τα οποία θα άλλαζαν το πεδίο συγκρούσεων στον 21ο αιώνα και τα σχέδια της Τουρκίας.
Είχε εκπονηθεί μάλιστα και τεχνική μελέτη τόσο από το ΕΜΠ και το ΑΠΘ όσο και από αρμόδια τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων για το πως αυτό θα αντιμετωπιζόταν και μάλιστα από ελληνικά χέρια. Μέχρι και που είχε βρεθεί ακόμη και ο κατασκευαστής που πληρούσε τις αναγκαίες προδιαγραφές για την κατασκευή αντιαεροπορικού laser.
Όμως, «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει» και δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση όχι απλά επενέβη ο «θεός» αλλά μάλιστα, εξαγόρασε την ιδιωτική εταιρία και τεχνικοί και υπάλληλοί της βρέθηκαν μέσα σε λίγες ημέρες να εργάζονται για άλλη χώρα. Η τότε ελληνική κυβέρνηση – ως συνήθως – «προσκύνησε» και έτσι χάθηκε μια ακόμη μεγάλη ευκαιρία στον εγχώριο, δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της αμυντικής βιομηχανίας να δημιουργήσει το δικό της «λαμπερό άστρο».
Ακόμη και τον πρόσφατο πόλεμο Αρμενίας και Αζερμπαϊζάν το 2020 με την έμμεση αλλά ξεκάθαρη εμπλοκή της Τουρκίας, με drones, kamikaze drones, UAV επιτήρησης/παρακολούθησης και πλήγματος επί εδάφους, που έφεραν την νίκη στις αζερικές ένοπλες δυνάμεις, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική κινητοποίηση από την ελληνική πλευρά ώστε να αναλύσει στο έπακρο τι είχε συμβεί και να κινητοποιηθεί. Με γλαφυρό τρόπο μπορούμε να πούμε ότι: Ο λύκος μας έδειξε τα δόντια του και εμείς βγάλαμε βόλτα τα αρνιά. Και κατόπιν εορτής ψάχνουμε για τσοπανόσκυλα. Κάπως έτσι έχει η κατάσταση.
Ο «Σιδερένιος Θόλος» από ελληνικά χέρια
Αλλά ακόμη και έτσι, τα διδάγματα από εν εξελίξει σύγκρουση μεταξύ των ουκρανικών και ρωσικών ενόπλων δυνάμεων μας δείχνουν ότι αυτό που πρωτεύει είναι η αυτοπροστασία των μηχανοκίνητων σχηματισμών. Και εκεί πρέπει το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμυνας (ΓΕΕΘΑ) να δώσει πρώτα το βάρος του και κατόπιν στον περίφημο «σιδερένιο θόλο» που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί προϊστάμενοι των ενόπλων δυνάμεων.
Πρώτα τα συστήματα ενεργής και παθητικής αυτοπροστασίας στους μηχανοκίνητους σχηματισμούς που θα είναι και ο πρώτος στόχος των εχθρικών drones και μετά τα υπόλοιπα.
Αυτό που φυσικά ακολουθεί από την αυτοπροστασία, είναι η προστασία αεροδρομίων, εγκαταστάσεων και γενικά στατικών σημείων κρίσιμων για την εθνική μας άμυνα. Η αναχαίτιση ή η καταστροφή μιας επίθεσης από εχθρικά UAV ή Drones, δεν σημαίνει απαραίτητα μεγάλο κόστος ή εξεζητημένα συστήματα δεκάδων ή εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν αρκετά πυραυλικά συστήματα αεράμυνας μικρής εμβέλειας αλλά επίσης και πολλές μονάδες αντιαεροπορικών όπλων που μπορούν ανά περιοχή – υπό τη διοίκηση ενός ικανού κέντρου εντοπισμού και κατεύθυνσης με αναπτυσσόμενα ραντάρ πεδίου και σε συνδυασμό με την εκπομπή ενεργητικών αντιμέτρων – να δημιουργήσουν μια αδιαπέραστη ζώνη για τα UAV και τα Drones.
Και ο κύριος στόχος πρέπει να είναι αυτός. Μόνο ηλεκτρονικά αντίμετρα χωρίς την υποστήριξη πυρ, θα είναι άχρηστα. Όπως για παράδειγμα η χρήση των περίφημων αντιαεροπορικών δίδυμων πυροβόλων ARTEMIS-30, όπου με πολύ μικρό κόστος μπορούν υπό την κατεύθυνση των απαραίτητων μονάδων ραντάρ και διοίκησης/ελέγχου να αναλάβουν το έργο της αναχαίτισης/καταστροφής drones, ακόμη κι αν αυτά εξαπολυθούν σε μεγάλους αριθμούς. Στον τομέα αυτό μπορούν να εμπλακούν και τα – αδίκως απαξιωμένα – ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα) αλλά και ελληνικές ιδιωτικές εταιρίες. Φυσικά για να πετύχουν όλα αυτά χρειάζεται να υπάρξει ξεκάθαρη και έντιμη βούληση εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας. Γιατί στο τεχνικό κομμάτι, όπως γνωρίζουμε άριστα – και στα ΕΑΣ και σε ιδιωτικές ελληνικές εταιρίες με αξιόλογο και άριστο τεχνικό έργο και υπόβαθρο – η βούληση και τα σχέδια υπάρχουν.
Και αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τα «φονικά» ραντάρ των S-300 και των TOR-Μ1 που ελπίζουμε ότι θα τα διαθέτουμε – και δεν θα στερηθούν οι ένοπλες δυνάμεις μας δύο τόσο σημαντικά αντιαεροπορικά/αντιβαλλιστικά συστήματα, τότε θα έχουμε μια ικανή και το κυριότερο: αποτελεσματική και φθηνή λύση απέναντι σε αυτό τον νέο κίνδυνο.
Παράλληλα η Ελλάδα θα πρέπει «από χθες» να προχωρήσει μέσω της – επίσης άδικα και εκ του πονηρού – απαξιωμένης ΕΑΒ (Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας) και ελληνικές ιδιωτικές εταιρίες στην κατασκευή drones και UAV ικανά να εξαπολύσουν ένα πανίσχυρο και εξίσου αποτελεσματικό «ισοδύναμο τετελεσμένο» εναντίον του αντιπάλου, έτσι ώστε να πολλαπλασιάσουν τον προβληματισμό ή ακόμη και να ακυρώσουν τις όποιες σκέψεις για μαζική χρήση τους εναντίον της Ελλάδος.
Οταν η Ελλάδα αγνοεί τους… Ελληνες!
Πάντως μέχρι στιγμής η σημερινή πολιτική ηγεσία και ελπίζουμε όχι και η στρατιωτική, αγνοώντας μαθήματα του παρελθόντος και απαξιώνοντας ακόμη περισσότερο την ελληνική αμυντική βιομηχανία κάνουν αυτό που δεν πρέπει να κάνουν. Φαίνεται πως προχωρούν ξανά με τη διαδικασία του κατεπείγοντος την προμήθεια συστημάτων από δύο χώρες: Την Γερμανία και το Ισραήλ, αγνοώντας επιδεικτικά τον έλληνα φορολογούμενο, την ελληνική αμυντική βιομηχανία και κατ΄επέκταση την ελληνική οικονομία που σήμερα ευημερεί μόνο μέσω δημιουργικών μαθηματικών και πάντα υπέρ της ξένης ελίτ. Ο λογαριασμός όμως θα έρθει…
Ελπίζουμε ότι θα επανεξεταστούν οι όποιοι σχεδιασμοί πριν να είναι πολύ αργά. Γιατί με αυτούς τους ρυθμούς εξοπλισμών υψηλού κόστους, χωρίς καν αντισταθμιστικά ωφελήματα και με την ελληνική αμυντική βιομηχανία (δημόσια και ιδιωτική) να ψυχορραγεί εξαιτίας αυτών των λανθασμένων αποφάσεων όχι μόνο μας περιμένει νέο μνημόνιο αλλά ακόμη και το «Iron Dome» να μετατραπεί σε «Iron Boom»!
