ΜΕΡΟΣ-1ο
Του Ζαφείρη Χατζηδήμου
Οι δηλώσεις του υπουργού Αμυνας Νίκου Δένδια, για τη δημιουργία ενός «σιδερένιου θόλου» αντιαεροπορικής άμυνας της Ελλάδος, πυροδότησαν σωρεία αντιδράσεων και συζητήσεων τόσο στις Ενοπλες δυνάμεις, όσο και μεταξύ της κοινωνίας και φυσικά των πολιτικών κομμάτων. Αντιδράσεις άλλες εκ του πονηρού (είναι πολλά τα λεφτά), άλλες από άγνοια (όλοι έχουμε στην Ελλάδα άποψη για τα πάντα) , άλλες από υγιή προβληματισμό (ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι ακόμη που σκέφτονται με σοβαρότητα).
Φυσικά όλες αυτές οι απόψεις γράφονται και μεταδίδονται χωρίς καν το στοιχειώδες ρεπορτάζ εξακρίβωσης πηγών από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση.
Και το ερώτημα που πλανιέται σε όλους μας είναι: «Εχουμε πραγματικά ανάγκη αυτό τον “σιδερένιο θολό” για τον οποίο μας μίλησε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας;»
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή με μια παρατήρηση. Η φράση «σιδερένιος θόλος» προέρχεται από το μικρόβιο της αντιγραφής, για λόγου εντυπωσιασμού, του μικρής εμβέλειας αντιαεροπορικού συστήματος (SHORAD/SHOrdRangeAir Defence) του Ισραήλ με την ονομασία IRON DOME (Σιδερένιος Θόλος) και έχει την έννοια του αδιαπέραστου θόλου ασφαλείας.
Είναι γνωστό ότι πραγματικά το εν λόγω σύστημα τα κατάφερε αρκετά καλά εδώ και μια δεκαετία, σε ότι αφορά την αναχαίτιση ρουκετών μικρού και μεγάλου διαμετρήματος κατά τη διάρκεια των συνεχών συγκρούσεων μεταξύ της Χαμάς και της Χεζμπολάχ τόσο από τον νότο όσο και από το βορρά του Ισραήλ. Σταδιακά όμως δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ερώτημα που αφορούσε τόσο το υουργείο Οικονομικών του Ισραήλ, όσο και το υπουργείο Αμυνας: Το κόστος των αναχαιτίσεων.των ρουκετών όσο και των « χαμηλής ποιότητας» drones που χρησιμοποιούν οι δύο οργανώσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως το σύστημα Iron Dome για να κατασκευαστεί χρειάζεται 50-60 εκατομμύρια δολάρια (χωρίς το κόστος εκπαίδευσης και αγοράς όπλων) ενώ το κόστος κάθε πυραύλου Tamir που χρησιμοποιείται είναι μεταξύ 50-60 χιλιάδες δολάρια, όταν ένα drone χαμηλής ποιότητας κοστίζει περίπου 2.000 δολάρια και ο αντίπαλος μπορεί να σου εκτοξεύσει εκατοντάδες τέτοια kamikaze-drone στην έναρξη μιας πολεμικής σύγκρουσης, τότε το μικρότερο ποσό που πρέπει να δαπανήσεις είναι περίπου της τάξης 11.000.000 δολαρίων, όταν για τον αντίπαλό σου αυτή του η ενέργεια θα έχει κοστίσει περίπου 600-750 χιλιάδες δολάρια!
Και φυσικά πρέπει να διαθέτεις αρκετά τέτοια συστήματα και ένα τεράστιο απόθεμα πυραύλων για να αντικαθιστάς άμεσα αυτούς που χρησιμοποιείς.
Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι θα χρειαστούμε 15 με 20 τέτοια συστήματα με την αγορά τουλάχιστον συνολικά 3.000 πυραύλων. Αρα το συνολικό κόστος φτάνει – χονδρικά πάντα – κάπου στα 1.400.000.000 δολάρια! Αν αναρωτηθεί κάποιος που βρέθηκαν αυτά τα χρήματα σε μια οικονομία μιας μικρής χώρας που δεν βρίσκεται και στα «καλύτερά της», η απάντηση είναι ότι οι ΗΠΑ κάλυψαν το 60% περίπου των εξόδων παραγωγής, εκπαίδευσης και εγκατάστασης.
Στην Ελλάδα αν αγοραστεί το ανάλογο σύστημα τα έξοδα θα επιβαρύνουν απόλυτα τον έλληνα φορολογούμενο χωρίς καμία εξωτερική οικονομική βοήθεια, με το χρόνο φυσικά παράδοσής τους στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις από το Ισραήλ να παραμένει άγνωστος.
To Iron Dome φεύγει, το Ιron Beam έρχεται…
Το πρόβλημα αυτό της μαζικότητας εξαπόλυσης drones, ρουκετών και πυραύλων εδάφους εδάφους μικρού βεληνεκούς χαμηλού κόστους που σα σκοπό έχουν επί της ουσίας την εξάντληση των πόρων του αντιπάλου οδήγησαν τους ισραηλινούς και τους αμερικανούς να ξανασκεφτούν το επόμενο βήμα που θα αφορά την αντικατάστασή του ή έστω την εισαγωγή του στη δεύτερη ζώνη αεράμυνας την οποία θα εξηγήσουμε παρακάτω και την ανάληψη καθηκόντων εναντίον βλημάτων πυροβολικού όλμων ο και των και Drones να την αναλάβουν κινητά συστήματα λέιζερ με την κωδική ονομασία, «Iron Beam» (Σιδερένια ακτίνα).
Ήδη το σύστημα αυτό δοκιμάζεται και σε ισραηλινό και σε αμερικανικό έδαφος και αναμένεται τέλη του 2025 να τεθεί σε επιχειρησιακή δράση για την αντιμετώπιση εχθρικών στόχων «χαμηλού κόστους-υψηλής επικινδυνότητας» όπως αυτά ονομάζονται από τους στρατιωτικούς επιτελείς.
Αλλά επειδή οι έλληνες πολιτικοί είναι γαλαντόμοι, κιμπάρηδες βρε αδελφέ και έχουμε και κατά κεφαλή εισόδημα 200.000 ευρώ, θα είναι «παιχνιδάκι» η αγορά τους.
Όμως υπάρχει εναλλακτική; Μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και με χαμηλό κόστος όλη αυτή την απειλή και συγκεκριμένα αυτή των drones και των UAV που έχουν εξελίξει με αστραπιαίους ρυθμούς οι τούρκοι γείτονές μας, αλλάζοντας πλήρως τον τρόπο με τον οποίο γίνονται πια οι πόλεμοι.
Το λάθος μας, είπε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Δένδιας, ήταν ότι: «αργήσαμε να το καταλάβουμε». Όχι κύριε Δένδια. Απλά, Αδιαφορήσατε. Όχι μόνο εσείς αλλά και όλοι οι προκάτοχοί σας από το 1999 και μετά. Γιατί από τότε – το 1999 (25 χρόνια πριν!) – υπήρχε έκθεση για την κατασκευή UAV και kamikaze drone τα οποία θα άλλαζαν το πεδίο συγκρούσεων στον 21ο αιώνα και τα σχέδια της Τουρκίας
Αυτά όμως και πολλά περισσότερα, θα τα αναπτύξουμε στο 2ο μέρος του άρθρου μας που θα δημοσιευτεί αύριο.
