Δεν είχε άδικο ο ακροδεξιός, ιστοριόπληπτος, ρατσιστής και τσαπατσούλης (θυμηθείτε τις «απόρρητες» συνομιλίες του μέσω Signal για επιθέσεις κατά των ανταρτών Χούθι στην Υεμένη) Πιτ Χέγκσεθ όταν κατήγγειλε προ ημερών, σε συνέδριο στη Σιγκαπούρη, ότι η Κίνα απεργάζεται μια μελλοντική εισβολή στην Ταΐβάν.
Εξάλλου δεν είπε τίποτα καινούργιο, η αμερικανική διπλωματία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και χρόνια για το ζήτημα, απλά ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ τα είπε πιο χοντροκομμένα.
Ιστορικά, έχουν λόγους οι Κινέζοι να θέλουν πίσω το νησί όπου στις 10 Δεκεμβρίου 1949 κατέφυγαν μισό εκατομμύριο εθνικιστές στρατιώτες ηττημένοι από την επανάσταση που οδήγησε στην εξουσία τον Μάο Τσετούνγκ. Είναι – που λέει ο λόγος – σαν να κέρδιζε τον εμφύλιο στην Ελλάδα ο Δημοκρατικός Στρατός και η «εθνική κυβέρνησις» να κατέφευγε στην…Εύβοια.
Από την άλλη, μια νέα πραγματικότητα διαμορφώθηκε έκτοτε, αν και την Ταΐβάν των 23 εκατομμυρίων κατοίκων την αναγνωρίζουν επίσημα μόλις 12 κράτη – 11 και το Βατικανό.
Μια ματιά στον χάρτη δείχνει την τεράστια σημασία της. Δεν υπάρχει ναυτικός δρόμος του βόρειου Ειρηνικού που να μην παραπλέει τις νότιες ή τις βόρειες ακτές της. Ιδίως τις βόρειες που απέχουν μόλις 130 χιλιόμετρα από τις κινεζικές ακτές. Είναι το Στενό της Ταϊβάν το οποίο η κυβέρνηση του Πεκίνου χαρακτηρίζει «εσωτερικά ύδατα της Κίνας»,
Στον πολυπολικό κόσμο που αναδύθηκε μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου τον Οκτώβριο του 1989 η Κίνα επεκτείνει την ισχύ της καταπιέζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό, με νοοτροπία γιγαντιαίας Ανώνυμης Εταιρείας που ρίχνει τα δίχτυα της στο εξωτερικό και, εσχάτως, με μιλιταριστική ανάπτυξη συνδυασμένη με γερές δόσεις εθνικισμού και προσωπολατρίας ως προς τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ.
Δεν υπάρχει μέρα, ώρα και λεπτό που κινεζικά πολεμικά πλοία, υποβρύχια, μαχητικά αεροπλάνα, ηλεκτρονικά συστήματα και δορυφόροι να μην συμπράττουν σε έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από την Ταϊβάν.
Η μέγγενη φτάνει ένα βήμα πριν απ’ τον αποκλεισμό, δύο βήματα πριν απ’ το θερμό επεισόδιο, τρία βήματα πριν απ’ την εισβολή. Μια διαρκής υπενθύμιση της πιθανότητας να συμβεί το μοιραίο.
Στην Ουάσιγκτον πάλι, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι αλλεργικός με το κόστος της ασφάλειας που αναλογεί στην άλλοτε υπερδύναμη την οποία θέλει «να κάνει μεγάλη ξανά». Απαιτεί από τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και αυτοί – όπως οι Ευρωπαίοι στο ΝΑΤΟ – αυξάνοντας έως και στο 5% του ΑΕΠ τις αμυντικές δαπάνες.
Ποια είναι τα κράτη – σύμμαχοι της Ουάσιγκτον απέναντι στην Κίνα; Η Νότιος Κορέα, η Ιαπωνία, η Ταϊλάνδη, οι Φιλιππίνες (η μοναδική αποικία στην Ιστορία των ΗΠΑ, αγορασμένη για 20 εκατομμύρια δολάρια απ’ τους Ισπανούς το 1898, έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1946) και, στο νότιο ημισφαίριο, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία. Ισχυρούς δεσμούς έχουν οι Αμερικανοί με την Σιγκαπούρη και ειδικές συμφωνίες με το Μήλον της Έριδος, την Ταΐβάν.
Δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι οι κινεζικές ένοπλες δυνάμεις σχεδιάζουν να είναι επιχειρησιακά έτοιμες μέχρι το 2027 για το θεωρητικό ενδεχόμενο μιας αποβίβασης και κατάληψης της Ταϊβάν.
Τα κινέζικα ακροβατικά ζάλισαν τον Χέγκσεθ. Γιατί όμως ανησυχούν τόσο οι Αμερικανοί; Διότι αν οπισθοχωρήσουν απέναντι στην κινεζική επιθετικότητα και – Κύριος οίδε με πόση αιματοχυσία – το Πεκίνο προσαρτήσει το νησί, τα κινεζικά όπλα θα βρεθούν σε απόσταση μόλις 70 ναυτικών μιλίων από το ιαπωνικό έδαφος και 120 ναυτικών μιλίων από τις Φιλιππίνες.
Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια. Οι Ασιάτες σύμμαχοι θα αμφισβητήσουν το κατά πόσον οι Γιάνκηδες μπορούν να τους υπερασπιστούν. Το «τελικό» δίλημμα θα είναι: ή συμβιβασμός με τους κόκκινους καπιταλιστές ή εξοντωτική υπερ-κούρσα εξοπλισμών, ίσως και πυρηνικών, υπό την διαρκή απειλή θερμών επεισοδίων.
Σε κάθε περίπτωση θα προκύψουν: μειωμένη γεωπολιτική επιρροή της Ουάσιγκτον, αμερικανική υποχώρηση στον εμπορικό πόλεμο που ήδη κλιμακώνεται με την ιδεοληπτική εμμονή του Τραμπ για τους δασμούς, καθώς και περιφερειακή και διεθνής αστάθεια.
Μίλησαν κι άλλοι όμως στη διάσκεψη της Σιγκαπούρη. Επίδοξοι σωτήρες. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν απηύθυνε έκκληση για ενότητα των «προθύμων κρατών» απέναντι στα κοινά σχέδια, όπως είπε, της Κίνας και της Ρωσίας του Βλαντίμιρ Πούτιν να δημιουργήσουν «σφαίρες καταναγκαστικής επιρροής από τις παρυφές της Ευρώπης έως το αρχιπέλαγος στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας».
Χρησιμοποίησε τη λέξη coercion (πειθαναγκασμός, επιβολή, ταπείνωση) και ίσα που άφησε να διαφανεί το όνειρό του για μια «γαλλική Ευρώπη» υπό την πυρηνική αποτρεπτική ομπρέλα του Παρισιού. Αλλά φυσικά δεν το διατύπωσε ρητά.
